Παρελθόν

O Νίκος Ανδρουλάκης κατηγορήθηκε από τους αντιπάλους του, αλλά και από πολλούς παρατηρητές, ότι κράτησε κλειστά τα χαρτιά του στην προεκλογική περίοδο, με αποτέλεσμα να μη γίνουν ευρύτερα γνωστές οι θέσεις του. Με τον τρόπο αυτό, αποφεύγοντας δηλαδή τις κακοτοπιές και προβάλλοντας κυρίως το σύνθημα της ανανέωσης, μπόρεσε να αλιεύσει ψήφους από διάφορες δεξαμενές και να εξασφαλίσει ουσιαστικά τη νίκη.

Η κατηγορία δεν είναι αβάσιμη. Οπως αποδεικνύεται, όμως, μερικές φορές είναι καλύτερα να μιλάς λιγότερο γιατί έτσι εκτίθεσαι και λιγότερο. Ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε την εβδομάδα αυτή την αντίθετη στρατηγική: ανέβασε τους τόνους, σκλήρυνε τις επιθέσεις του, ως και εκλογικές παρατυπίες ανακάλυψε. Οι επικριτές του, και δεν είναι λίγοι, θα πουν ότι αυτός ήταν πάντα και ότι πριν από τον πρώτο γύρο έπαιζε απλώς το χαρτί του μετριοπαθούς. Αυτός δεν είναι άλλωστε που, ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, διέγραψε τον Ιούνιο του 2008 τον Σημίτη;

Για εκείνη την κίνηση προέβη πάντως ύστερα από αρκετά χρόνια σε αυτοκριτική, έστω και με «παπανδρεϊκό» τρόπο. «Ετσι όπως το σκέφτομαι μετά από καιρό, ίσως έκανα λάθος με τη διαγραφή Σημίτη», είπε το καλοκαίρι του 2020 σε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΙΝΑΛ. Ανάλογη αυτοκριτική θα μπορούσε να κάνει και για άλλες αμαρτίες του ΠΑΣΟΚ, είτε είχε συμμετάσχει ο ίδιος σε αυτές είτε όχι. Θα ήταν πιο ειλικρινής, πιο πειστικός και, το κυριότερο, πιο ανθρώπινος από τον πολιτικό που κατηγόρησε τον Νίκο Ανδρουλάκη για το σύστημα «4-2-1» με το οποίο μοιράζονταν οι θέσεις στη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.

Προσβλητική για τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων ήταν και η αντιπαράθεσή τους για την απόφαση του Ανδρουλάκη να παραμείνει ευρωβουλευτής αν εκλεγεί. Ο Ανδρουλάκης ισχυρίστηκε ότι και ο Πέδρο Σάντσεθ δεν ήταν βουλευτής όταν εξελέγη γραμματέας του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ο Παπανδρέου είπε ότι πρόκειται για παραπληροφόρηση. Η αλήθεια είναι ότι ο Σάντσεθ εξελέγη γραμματέας δύο φορές, το 2014 και το 2017. Την πρώτη φορά ήταν βουλευτής, τη δεύτερη όχι. Η αλήθεια είναι επίσης ότι οι ψηφοφόροι της περασμένης Κυριακής έδειξαν ότι ελάχιστα τους ενδιαφέρει το ζήτημα αυτό.

Οι φίλοι του Παπανδρέου, τέλος, μάλλον προτιμούν να τον θυμούνται ως έναν ένθερμο ευρωπαϊστή, παρά ως έναν υποψήφιο στη δύση της πολιτικής του σταδιοδρομίας που, για να διαφοροποιηθεί από τον αντίπαλό του, τάχθηκε κατά της άρσης ενός κανόνα που έχει οδηγήσει την Ευρώπη σε παράλυση: της ομοφωνίας στη λήψη αποφάσεων για την εξωτερική πολιτική. Κατά σύμπτωση, αυτόν ακριβώς τον κανόνα χρησιμοποίησε πριν από λίγες ημέρες ο Ορμπαν για να μπλοκάρει την κοινή παρουσία της ΕΕ στη σύνοδο του Μπάιντεν για τη δημοκρατία.

Ολα αυτά από τη Δευτέρα θα ανήκουν στο παρελθόν. Και το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να επενδύσει στο μέλλον.