Θέαμα

Τι θα μάθαινε κανείς αν το πολυσυζητημένο ντιμπέιτ μεταξύ των δύο υποψηφίων του κιναλίτικου δεύτερου γύρου γινόταν τελικά; Κατά πάσα πιθανότητα θα τον είχαν προειδοποιήσει για την «ανάγκη προάσπισης της αυτονομίας της πολιτικής και της παράταξης, έναντι συμφερόντων, κατεστημένων, αλλά και κάθε άλλης μορφής εξωθεσμικών κέντρων και παραγόντων που θέλουν να χειραγωγούν πολιτική και πολιτικούς». Ή θα πληροφορείτο ότι «ο Ανδρέας Παπανδρέου με άκαπνους εκείνης της εποχής, έκανε ένα κίνημα κόμμα εξουσίας με τεράστια ανατρεπτική δύναμη». Θα ενημερωνόταν πως στη Βουλή «θα κάνουν πάρτι ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Τσίπρας». Ή ότι «το πάρτι τελείωσε. Το ΠΑΣΟΚ επιστρέφει». Θα παρακολουθούσε, με άλλα λόγια, σε ζωντανή μετάδοση ένα ποτ-πουρί των συντροφικών διαξιφισμών της εβδομάδας η οποία θα τελειώσει στην κάλπη της Κυριακής. Τηλεοπτικά μιλώντας, το θέαμα ενδέχεται να είχε ενδιαφέρον. Εξάλλου, καλή τηλεόραση – όπως παραδέχονται όσοι ασχολούνται επαγγελματικά μαζί της – συνήθως χαρακτηρίζεται εκείνη που προσφέρει συγκίνηση ή «αίμα» προκειμένου να τρελάνει τα μηχανάκια της AGB.

Ζωή
Η τηλεμαχία στα πασοκικά αλώνια όμως δεν θα προβληθεί. Επομένως, η κεντροαριστερή οικογενειακή αντιπαράθεση συνεχίζεται μέσω διαφορετικών καναλιών, ερτζιανών και γραπτών ανακοινώσεων. Για το ένα επιτελείο οποιαδήποτε παρέκκλιση από τη στρατηγική της αποφυγής των «προσωπικών αντεγκλήσεων» μόνο ζημιά θα μπορούσε να κάνει στο προβάδισμα των σχεδόν εννιά μονάδων. Για το άλλο, πάλι, η επικοινωνιακή τακτική η οποία έχει λαλιωτικώς ορισθεί ως σκληρό ροκ προκρίνεται σαν η μοναδική πιθανότητα να τονωθούν τα ποσοστά του πρώην πρωθυπουργού. Τα στελέχη του χώρου που παρακολουθούν τις εξελίξεις από την ασφάλεια της μη ενεργής συμμετοχής σε κάποιο από τα δύο στρατόπεδα, βέβαια, εκφράζουν την ανησυχία τους για την εικόνα που εκπέμπει το ΚΙΝΑΛ. Και κυρίως για την εσωστρέφεια στην οποία υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθεί την επομένη της αναμέτρησης – μια κι οι βαριές προεκλογικές κουβέντες ούτε ξεχνιούνται, ούτε παίρνονται πίσω εύκολα. Σύμφωνα με κάποιους πιο πεπειραμένους πάντως, οι φόβοι, παρότι δεν είναι αβάσιμοι, ίσως αποδειχθούν εκ των υστέρων υπερβολικοί. Η κομματική ζωή – ειδικά αυτή ενός κόμματος φύσει αρχηγικού – λύνει τέτοιου είδους προβλήματα.