Το «όπλο» {LF}του βέτο

Η πλέον ενδιαφέρουσα κατηγορία που απηύθυνε ο κ. Παπανδρέου κατά του κ. Ανδρουλάκη είναι πως είναι υπέρ της κατάργησης του βέτο των κυβερνήσεων της ΕΕ στην εξωτερική πολιτική – η οποία «είναι θέση των σοσιαλιστών με την οποία διαφωνώ», δήλωσε ο κ. Παπανδρέου, που παραδόξως προεδρεύει της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Ο κ. Ανδρουλάκης δήλωσε εξίσου ρητά ότι  συμφωνεί με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές και  είναι υπέρ της κατάργησης του βέτο για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φορολογικής πολιτικής και του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου. «Θέλουμε Ευρωστρατό; Θέλουμε ενιαία εξωτερική πολιτική; Θέλουμε ισότητα στους φόρους;», αναρωτήθηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης.

«Γιατί παραδίδουμε με ευκολία ένα τεράστιο διπλωματικό όπλο», αναρωτήθηκε με τη σειρά του ο Γιώργος Παπανδρέου – μα γιατί το «όπλο» αυτό πυροβολεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να ενισχυθούν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι υπέρ της σταδιακής κατάργησης του βέτο και υπέρ της καθιέρωσης «ειδικών πλειοψηφιών» για τη λήψη κρίσιμων αποφάσεων.

Αντιτίθενται οι λεγόμενοι «κυριαρχιστές»· είναι κατά της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής ενότητας και υπέρ της «εθνικής κυριαρχίας» – εννοώντας τη δική τους πολιτική κυριαρχία, αυτή που ασκούν οι ίδιοι στη χώρα τους. Πρωτίστως  ο Μπόρις Τζόνσον που το σύνθημα του στην καμπάνια για το Brexit ήταν ακριβώς αυτό: take back control. Πρόσφατα είχαμε και τον Ματέους Μοραβιέτσκι της Πολωνίας να απαιτεί το δίκαιο της χώρας του να υπερισχύει του ευρωπαϊκού – κάτι που θα ενίσχυε την αυταρχική εξουσία του και βεβαίως, αν γενικευόταν,  θα οδηγούσε στη διάλυση της Ένωσης.

Αντιστοίχως δρα ο Βίκτωρ ρμπάν της Ουγγαρίας και όλοι οι μεγαλομανείς ηγέτες ακροδεξιών κομμάτων στην Ένωση (Λεπέν στη Γαλλία, Σαλβίνι στην Ιταλία, Αμπασκάλ στην Ισπανία): είναι όλοι κυριαρχιστές, αντίθετοι στην εμβάθυνση και επέκταση των κοινών πολιτικών, κατά της κατάργησης του βέτο, κατά της κοινής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής.

Ο κ. Ανδρουλάκης υπενθύμισε ότι ο κ. Παπανδρέου όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών και συζητιόταν το ευρωπαϊκό σύνταγμα αρθρογραφούσε δημοσίως υπέρ της κατάργησης του βέτο.

Τώρα όμως, στη δύση της πολιτικής του σταδιοδρομίας, είτε για λόγους δημαγωγικούς -επειδή θέλει να δείξει ότι ο αντίπαλος του δεν είναι «πατριώτης» και δρα «αντεθνικά»- είτε επειδή άλλαξε απόψεις, ο Γιώργος Παπανδρέου διαφωνεί με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές και συντάσσεται με τους κυριαρχιστές, τους αυταρχικούς εθνικιστές.

Λίγο αν προσπαθήσει ακόμη, θα καταφέρει να ακυρώσει κάθε θετικό που πέτυχε στην μακρά πολιτική του σταδιοδρομία.