Αμπαλοι

Αν εκείνο που κατάλαβαν στον ΣΥΡΙΖΑ από την εκλογή αρχηγού στο ΚΙΝΑΛ είναι πως πρώτος στις δημοσκοπήσεις δεν σημαίνει και πρώτος στην κάλπη (ανακοίνωση 6/12), τότε μάλλον θα πρέπει να το κοιτάξουν σοβαρά.

Πολλές ιατρικές ειδικότητες μπορούν να βοηθήσουν.

Από την άλλη πλευρά, βεβαίως, η ειλικρίνειά τους είναι αξιέπαινη. Ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα ένα πολιτικό κόμμα αξιοσημείωτου μεγέθους δεν παραδέχτηκε δημόσια και με τόση απλοϊκή ευκολία ότι ζει σε δικό του κόσμο.

Που τον μετρούν μόνοι τους.

Για να είμαι ειλικρινής, κάτι είχαμε καταλάβει. Μας είχαν ζαλίσει τον έρωτα με τη «λίστα Πέτσα» και κάποια δημοσκόπηση που δεν τους άρεσε. Βάλθηκαν να φτιάξουν εξεταστική επιτροπή.

Δημόσιο ενδιαφέρον, μηδέν. Μόνο κάτι φανατίλες δικοί τους ασχολούνταν.

Αποτέλεσμα; Σχόλασε ο γάμος.

Υστερα μας έλεγαν ότι θα καταστρεφόμασταν από την ακρίβεια, από την ύφεση κι από την πείνα. Κολοκύθια τούμπανα. 13,5% ανάπτυξη στο γ’ τριμηνο και πάνω από 7% για το 2021. Η οικονομία βγαίνει από την πανδημία στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

Καλώς  Ή κακώς (και μάλλον καλώς…) δεν γίναμε Μπέργκαμο, ούτε οι άνθρωποι πεθαίνουν στις πλατείες, ούτε υπάρχει καμία γενικότερη διάθεση να πέσει η κυβέρνηση που κάθε τρεις και λίγο ρίχνουν από το μαξιλάρι τους, ούτε φυσικά να φύγει ο Μητσοτάκης.

Οχι επειδή είναι η καλύτερη κυβέρνηση που γνωρίσαμε ποτέ. Αλλά επειδή είναι η μόνη κυβέρνηση που οι περισσότεροι μπορούν σήμερα να φανταστούν.

Διότι αν τον Ιούλιο 2019 δεν είχαμε άγιο, τώρα θα ζούσαμε με τον «αριστερό ριζοσπαστισμό» του Φίλη, με τις χυδαιότητες του Πολάκη, με τις οικονομικές αναλύσεις της Αχτσιόγλου.

Ή, για να πάρω και την άλλη πλευρά, με όλες τις παλιομοδίτικες φλυαρίες περί «προοδευτικών κατευθύνσεων» και «προοδευτικής ατζέντας» που βυθίζουν τον κόσμο σε βαθιά χασμουρητά και βούλιαξαν τη «δημοκρατική προοδευτική παράταξη».

Ζουν λοιπόν σε άλλο κόσμο. Σε έναν κόσμο που κατοικείται από «Κούληδες» και Μαρέβες, από «ακροδεξιούς» και εξαγορασμένα μίντια.

Σε έναν κόσμο στον οποίο γίνεται «χαμός στο Τwitter» και «θύελλα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Σε έναν κόσμο που κόπτεται για τον Κουφοντίνα και φωνάζει «το κίνημα θα πει την τελευταία λέξη, αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη».

Ο πραγματικός κόσμος όμως βρίσκεται αλλού. Στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Με άλλα προβλήματα, ανάγκες, αξίες και προτεραιότητες.

Συνεπώς δεν τους φταίει ο διαιτητής. Απλώς οι άνθρωποι είναι άμπαλοι.

Κι όταν φωνάζουν για τις δημοσκοπήσεις ή τους δημοσκόπους, πάλι λάθος κάνουν.

Διότι το πρόβλημά τους είναι εκείνοι που απαντούν στις δημοσκοπήσεις. Και δυστυχώς είναι πολλοί.