Το φως που μας λούζει

«Το 2012 ήθελαν οι Ευρωπαίοι να μας βγάλουν από το ευρώ. Το 2015 ήμασταν εμείς που θέλαμε να βγούμε». Ακούω τον Γιάννη Στουρνάρα να το λέει και απορώ αν αναφέρεται στη βούληση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ή στην επιλογή της κοινής γνώμης επί του ερωτήματος που έθεσε το δημοψήφισμα. Ενδεχομένως να εννοεί και τα δύο. Αλλωστε ο Στουρνάρας ανήκει στα πρόσωπα που μεταφέρουν τραυματικές εμπειρίες από τη διαχείριση ΣΥΡΙΖΑ, τόσο σε προσωπικό όσο και σε υπηρεσιακό επίπεδο.
Τα Ιστορικά Αρχεία της Alpha Bank και της Τράπεζας της Ελλάδος διοργάνωσαν στο Ναύπλιο επιστημονική συνάντηση για τα 200 χρόνια ελληνικής οικονομίας. Η συνάντηση έγινε υπό την επιμελητεία του ιστορικού Κώστα Κωστή και η ομιλία Στουρνάρα ήταν η καταληκτική των εργασιών. Προηγήθηκε η τοποθέτηση του προέδρου της Alpha Bank, του Βασίλη Ράπανου, ο οποίος έδειξε με στοιχεία ότι τα μνημόνια κάθε άλλο παρά βελτίωσαν την παραγωγική ικανότητα της χώρας και τη λειτουργία του κράτους. Και, αυτονόητα, ζήτησε τολμηρές μεταρρυθμίσεις ειδικά στο πεδίο του κράτους. Διότι, όπως είπε και ο Στουρνάρας, η ευκαιρία είναι μοναδική καθώς με τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης η χώρα δύναται να διατυπώσει και να ακολουθήσει ένα σύγχρονο, ανταγωνιστικό αφήγημα. Αισιόδοξος. Οπως και ο Βασίλης Ράπανος που θύμισε ότι οι απαισιόδοξοι είναι αυτοί που συνήθως έχουν δίκιο, όμως ο κόσμος προχωρεί χάρη στους αισιόδοξους. Εντάξει, λοιπόν, ας είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον μιας χώρας που, όπως σημειώνει ο Κώστας Κωστής, υφίσταται τεράστια δημογραφική φθορά και εκτός από χρέη και διαρθρωτικά προβλήματα διαθέτει ένα μεγάλο ποσοστό λειτουργικά αναλφάβητων. Και εκτός των άλλων, οι ελίτ της χώρας εφοδιάζονται με μόρφωση ξένη προς όσα προσλαμβάνει ο λαός της, συνθήκη που συντηρεί ένα ψυχικό χάσμα. Αδικο έχει;

Εφυγα από τη συνάντηση του Ναυπλίου προσπαθώντας να διακρίνω τι χρώμα έχει ο ορίζοντας της χώρας. Ναι, βέβαια, είναι φωτεινός, οι σκιές που πέφτουν δεν μπορούν να δημιουργήσουν σκοτάδι. Αλλωστε αν οι πρόγονοί μας προσπαθούσαν να κοιτάξουν προς το μέρος μας, δεν θα μπορούσαν να μας δουν, θα τους τύφλωνε το φως που μας λούζει.

Ο δούλος των δούλων του Θεού
Βλέπεις τον Πάπα δίπλα στην Πρόεδρο. Και σβήνεις τα πρόσωπα από την εικόνα, κρατάς μόνο τα σύμβολα. Είναι ένας τρόπος για να αντιληφθείς τη δύναμη και τη διαχρονικότητα του παπισμού. Ενα κοσμικό κράτος μετράει κάτι αιώνες. Ο Πάπας συνομιλεί με τον Παύλο και τον Πέτρο ως κληρονόμος τους. Ηγείται του μικρότερου κράτους στον κόσμο και όμως στέκεται δίπλα στους ισχυρούς του πλανήτη. Δεν έχει στρατό, αλλά δεν έχει και φόβο. Εχει χρήμα, αλλά μπορεί να αγοράσει πολύ περισσότερα από όσα του επιτρέπει η ισχύς του. Διότι ο Πάπας, ως σύμβολο, πάντα θα σου θυμίζει ότι πάνω από τη γη και τις θάλασσες, πέρα από το χρήμα και τα όπλα, τίποτα δεν δίνει τόση δύναμη όσο ο έλεγχος του μυαλού και της ψυχής των ανθρώπων.

Πίσω στην κανονικότητα
Αν την ώρα που γράφω τη σελίδα ήξερα τι συμβαίνει στο ΚΙΝΑΛ – ΠΑΣΟΚ, θα ήταν και η τελευταία φορά που θα παρέδιδα κείμενο. Μετά θα πήγαινα να εισπράξω από το στοίχημα και ούτε καν θα σας αποχαιρετούσα. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο καιρός είναι λαμπρός και ευνοεί μαζώξεις μετά την ψηφοφορία, έχουμε μεγάλο όγκο συμμετοχής και αν ήμουν στην Κουμουνδούρου ή στην Πειραιώς θα έξυνα την κορυφή της προβληματισμένης κεφαλής μου. Ενδεχομένως κάποιος να με καθησύχαζε, λέγοντάς μου ότι και η εκλογή της Φώφης είχε υψηλή συμμετοχή, αλλά όχι αντίστοιχη συνέχεια, πλην όμως τώρα γνωρίζουμε ότι το ΚΙΝΑΛ – ΠΑΣΟΚ δεν είναι καταφυγή από τον δικομματισμό. Είναι επιστροφή στην κανονικότητα.