Ατέλειωτη πίκρα

Πέρασε αθόρυβα από τα μέρη μας. Διακριτικά. Εμεινε για πάντα όμως στις θύμησες η παρουσία του. Λάθος. Θα μείνει για πάντα η ψυχή του σφηνωμένη στο γήπεδο των Ανω Λιοσίων και στη σκέψη της ΑΕΚ και των οπαδών της. Ο Στέφαν Γέλοβατς «έφυγε» και η είδηση είναι από αυτές που δεν θέλεις να ακούσεις ποτέ. Αναχώρησε σιωπηλά, λες και είχε μια ανωτερότητα απίστευτη. Οσο έπαιξε με τη φανέλα της ΑΕΚ όλοι είχαν να λένε για τη μεγάλη του διάθεση. Το φωτεινό χαμόγελό του. Την καλή ενέργεια που μετέδιδε σε όλους τους συμπαίκτες του.

Το καλύτερο παιδί; Πιθανόν. Σίγουρα όμως κάποιος λες και ζήλεψε αυτό το υπέροχο παιδί. Ο Γέλοβατς δεν τα κατάφερε. Για την ακρίβεια, ήταν άνιση η μάχη και έδωσε σκληρό αγώνα ώστε να πέσουν αργά οι κόκκοι της κλεψύδρας. Μετέβη στο Βελιγράδι και η κατάστασή του δεν καλυτέρεψε. Ο επίλογος γράφτηκε χθες και ήταν σκληρός. Το δάκρυ είναι αδύνατο να μην κύλησε από τα μάτια των φίλων του μπάσκετ, των φιλάθλων του αθλητισμού, όλων των ανθρώπων που είχαν πληροφορηθεί την είδηση και το εγκεφαλικό επεισόδιο. Μόλις στα 32 του χρόνια. Αν αυτό δεν είναι αδικία, τότε οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους. Το βέβαιο είναι ότι ουδείς μπορεί να απαντήσει στο «γιατί συνέβη αυτό». Είναι άδικο. Τι να πεις γι’ αυτή την επιμονή να φεύγουν άνθρωποι τόσο νέοι, τόσο καλόκαρδοι, τόσο δημιουργικοί; Σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Ή και το κεφάλι. Κοιτάς τον ουρανό και ψάχνεσαι. Δεν βρίσκεις μια απάντηση.

Ο Στέφαν Γέλοβατς έζησε γρήγορα και έφυγε γρηγορότερα. Ασφαλώς και δεν θα ξεχαστεί στα μέρη μας. Η ΑΕΚ δέθηκε μαζί του όπως κάνει πάντα με τους αθλητές, και κυρίως με αυτούς που προσπαθούν και είναι σωστοί επαγγελματίες. Ο σέρβος μπασκετμπολίστας «έπεσε» την ώρα που έκανε αυτό που αγαπούσε πολύ: αθλητισμό. Ενας ψηλός, ένας αληθινός γίγαντας, που σκέπαζε τα καλάθια και γέμιζε τη ρακέτα. Πάλεψε όσο μπορούσε. Κόπηκε η ζωή του στης νιότης της το άνθος. Ο πόνος αβάσταχτος. Τα συλλυπητήρια όλων έρχονται με ρυθμό πολυβόλου. Κανείς δεν το πιστεύει. Ούτε μπορεί να το χωνέψει. Αλλά είναι μια σκληρή πραγματικότητα. Ο Στέφαν Γέλοβατς παίρνει θέση δίπλα σε τόσους άλλους αθλητές που έφυγαν χωρίς ποτέ να καταλάβει το ευρύ κοινό το πόσο ξαφνικά αυτό συνέβη. Κρίμα και άδικο. Πολύ άδικο. Για την οικογένειά του κυρίως. Και τον κόσμο του αθλητισμού, επιπροσθέτως.