Η επιβίωση ως υποχρέωση

Κατηγορούνται όσοι μετακινήθηκαν από την άποψη της αποφυγής του υποχρεωτικού εμβολιασμού προς την υπεράσπιση της απόφασης με την οποία οι 60+ καλούνται να κάνουν «με το στανιό» το εμβόλιο. Κατανοητό. Στο μυαλό ορισμένων, ιδίως στην Αριστερά, δεν πρέπει να αλλάζεις γνώμη ποτέ, εκτός αν αλλάξει γραμμή το κόμμα. Τα έχει προλάβει ο Λένιν όταν εξηγούσε «Τι να κάνουμε», μια οπορτουνιστική ερμηνεία της πεποίθησης του Καρόλου Μαρξ ο οποίος είχε καταλάβει πόσο «ξεροκέφαλα» είναι τα γεγονότα. Σε κάτι πιο «δεξιό», ο Πολ Σάμουελσον από τον οποίο διδαχτήκαμε την Οικονομική επί δεκαετίες, είχε κάποτε ερωτήσει: «Οταν αλλάζουν τα δεδομένα, αλλάζω και τη γνώμη μου, εσείς τι κάνετε κύριε;».

Η προσαρμογή στα δεδομένα έφερε τον Ανθρωπο μέχρις εδώ. Ποτέ άλλοτε δεν κατάφερε η επιστήμη να βρει τόσο γρήγορα αντίδοτο σε έναν χαοτικό και επικίνδυνο κορωνοϊό, από τους πολλούς που συνόδευσαν το μακρύ ταξίδι του ανθρώπινου γονιδιώματος. Αντιστοίχως η διαρκής προσαρμογή των κρατών στα δεδομένα των διαφορετικών φάσεων της πανδημίας, αφού, από πρακτική άποψη έχουμε αλυσιδωτές μεταλλάξεις, διασώζει εκατομμύρια ζωές. Δεν θέλω ούτε στιγμή να σκεφτώ πώς θα ήταν η ζωή μας σήμερα, τι καταστροφές θα είχαμε υποστεί, πόση δυστυχία θα είχε σκορπίσει μια διακυβέρνηση που θα αγνοούσε τα σκαμπανεβάσματα της παρούσας κρίσης.

Με δύο λόγια, διακυβέρνηση σοφή και χρήσιμη, για τους πολίτες, είναι εκείνη που λαμβάνει και, προφανώς, όταν δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, επιβάλλει, τα προσήκοντα μέτρα. «Α la guerre, comme à la guerre» δηλαδή στον πόλεμο πρέπει να ενεργούμε όπως ταιριάζει στην αναταραχή και τις ελλείψεις που φέρνει η σύρραξη, όπως μάθαμε ήδη από τις συγκρούσεις του 17ου αιώνα. Γιατί είναι καθήκον του κυβερνήτη να λαμβάνει υπόψη τη διαθεσιμότητα των πυρομαχικών και των εφοδίων που υπάρχουν για την επιβίωση των πολιτών.

Είναι προφανές ότι η μετάλλαξη Δέλτα αποδεικνύεται ισχυρότερη από τις προβλέψεις που έγιναν για την πορεία του Covid-19. Οταν, ξαφνικά, προστίθεται η Ομικρον, η κατάσταση παίρνει επείγουσα αρνητική τροπή. Είναι ώρα να κάνεις κάτι, χειροπιαστό και γρήγορο. Αυτή η υποχρέωση του κυβερνήτη είναι υπέρτατη της «συνέπειας» σε προηγούμενη άποψη, όπως θα ήταν η αποφυγή υποχρεωτικότητας του εμβολίου. Οταν διαπιστώνεις ότι πεθαίνουν 9 στους 10 της ηλικιακής ομάδας 60+, ότι το σύστημα υγείας έχει στριμωχτεί τόσο όσο να καθυστερούν απαραίτητα χειρουργεία σε ανθρώπους που εμβολιάστηκαν όπως τους ζητήθηκε από το κράτος δεν έχεις άλλη διέξοδο. Πρέπει να στριμώξεις εκείνους που επιμένουν να απολαμβάνουν την ελευθερία αυτοδιάθεσης του σώματός τους ενώ, ταυτοχρόνως, ζητούν να απολαμβάνουν και τη διαθεσιμότητα κρίσιμων υπηρεσιών, όπως είναι η εντατική νοσηλευτική παρακολούθηση αν οψέποτε τους επισκεφθεί ο ιός. Είναι προφανές πως όταν τα περιθώρια εξαντλούνται και πλέον παίζεται η επιβίωση όσων περισσότερων είναι δυνατόν αλλά και του ιδίου του συστήματος ο κυβερνήτης έχει την υποχρέωση να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει. Τελεία.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι βουλευτής ΝΔ και δημοσιογράφος