Η πανδημία και μια παλιά «επιδημία»

Ενα από τα πολλά δυσάρεστα που ανέδειξε η πανδημία είναι ότι, όσο κι αν προσπαθούμε, να επιδείξουμε διάθεση κατανόησης προς τους ανθρώπους που αγνοούν ή αμφισβητούν την επιστήμη, διαπιστώνουμε πως οι πεποιθήσεις τους αυτές καταλήγουν να έχουν συνέπειες στην κοινωνία και την ομαλή συμβίωση. Κι αυτό μπορεί να συμβαίνει είτε άθελά τους είτε συνειδητά, εφόσον μιλάμε για άρνηση των επιστημονικών δεδομένων και επιτευγμάτων, για οποιοδήποτε λόγο, ιδεολογικό, πολιτικό, θρησκευτικό, δυσπιστία απέναντι στις ελίτ κ.ά. Αυτή η συνειδητοποίηση θα μπορούσε να μας κάνει να διαβάσουμε με άλλο μάτι τα απολύτως αποκαρδιωτικά αποτελέσματα των ερευνών για τις γνώσεις και τις πεποιθήσεις των Ελλήνων για τον ιό του HIV και τους οροθετικούς συμπολίτες μας. Είναι τρομερό ότι ένα πηχτό μείγμα από ταμπού έχει οδηγήσει μεγάλα ποσοστά ανθρώπων, ακόμη και νέων και μορφωμένων, να μη γνωρίζουν βασικά πράγματα για το πώς μεταδίδεται ο ιός, για τα αντιρετροϊκά φάρμακα που καθιστούν τους οροθετικούς μη μεταδοτικούς και τους προσφέρουν μια απολύτως κανονική ζωή. Σε πανελλαδική έρευνα της Metron Analysis, το επίπεδο της ενημέρωσης της πλειονότητας για τον HIV είναι εξαιρετικά χαμηλό, ενώ μόνο το 26% έχει εξεταστεί έστω και μια φορά στη ζωή του κι αυτό παρότι σε άλλες έρευνες έχουμε καταγράψει σημαντικά ποσοστά σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων άρα κι ελλιπούς χρήσης προστατευτικών μέσων.

Η άγνοια κι η αμφισβήτηση πού οδηγούν; Σε ηθικά προβληματικές στάσεις και απόψεις. Το 36% των Ελλήνων πιστεύει ότι ο HIV κολλάει από αγκαλιά ή φιλί. Το 20-25% δεν θα έκαναν φίλο έναν οροθετικό, δεν θα του νοίκιαζαν σπίτι, δεν θα κάθονταν δίπλα του. Το 29% τους θεωρούν «κίνδυνο για την κοινωνία». Το 28% πιστεύει ότι δεν μπορούν να εργαστούν κανονικά.

Είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρο ότι φέτος έγιναν διακηρύξεις στην κατεύθυνση της κατάργησης διακρίσεων που υφίστανται οι οροθετικοί συνάνθρωποί μας. Κι είναι κάτι που χρωστάμε σε όλους εκείνους τους «ενοχλητικούς» ακτιβιστές που χρόνια τώρα μιλάνε δημόσια για τα θέματα αυτά και στη συστηματική δουλειά και τις θεσμικές επαφές οργανώσεων όπως η «Θετική Φωνή». Στο βάθος όμως υπάρχει ακόμη μια κοινωνία που, δυστυχώς, αγνοεί και διαχωρίζει και εκεί χρειάζεται περισσότερη και συστηματική προσπάθεια και πολιτικές πρωτοβουλίες για ενημέρωση κι ορατότητα χωρίς μισόλογα και «μπαμπούλες».