Χριστούγεννα χωρίς Χριστό!

Από γραφειοκράτες πανάσχετους, με τεχνοκρατική επάρκεια που όμως φοβούνται και τη σκιά τους, όλα να τα περιμένεις. Αρχικά, την υποταγή στην πολιτική ορθότητα και στην κουλτούρα της απόρριψης που επιδιώκει μια διαγραφή ιστορικών παραδόσεων της Ευρώπης, όπως η λαμπερή γιορτή των Χριστουγέννων. Γραφειοκρατικά αθώα, όλα κι όλα, είναι η προτροπή της Κομισιόν προς τους υπαλλήλους της, να μη λένε καλά Χριστούγεννα αλλά Season Greetings, ευχές εποχής, ή happy holidays, ευτυχισμένες γιορτές, για να μη θιγούν, λέει, όσοι στην Ευρώπη δεν είναι χριστιανοί. Επειδή, πάλι λέει, η Κομισιόν είναι ουδέτερη «στα θρησκευτικά ζητήματα, σε διαρκή διάλογο με όλες τις θρησκευτικές και μη θρησκευτικές οργανώσεις».

Αλλά στο όνομα αυτού που στην ευρωπαϊκή νομενκλατούρα ονομάζουν θρησκευτική ουδετερότητα, υπάρχει απλώς απόρριψη της ίδιας της παράδοσης δυο χιλιετιών για την Ευρώπη. Ωραία, θα λέμε καλές γιορτές. Τι είδους γιορτές όμως θα είναι αυτές οι οποίες ευχόμαστε να είναι καλές; Οι γιορτές της απόρριψης ενός πολύπλοκου συλλογικού παρελθόντος, που ναι μεν περιείχε πολλούς θρησκευτικούς πολέμους, αλλά (έπειτα από τον φονικότερο παγκόσμιο πόλεμο της ιστορίας) οδήγησε στο ευρωπαϊκό θαύμα, έναν δημοκρατικό πολιτισμό ανοχής και συμπερίληψης, παρά τις επιμέρους διαφορές. Αυτό το παρελθόν, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι αμιγώς χριστιανικό – και είναι το δικό μας παρελθόν.

Σε διαρκή διάλογο με όλες τις θρησκείες, η Κομισιόν αμφισβητεί εκείνη που βρίσκεται στα ευρωπαϊκά θεμέλια. Και καλεί να σκεπάσουμε το νόημα των χριστιανικών εορτών βάσει των οποίων τα κράτη έχουν οργανώσει τη χειμερινή γιορταστική τους ανάπαυλα. Αλλά αν δεν γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, τι θα εορτάζουμε; Τον καταναλωτισμό, ότι δηλαδή στην ανάπαυλα του χειμώνα ψωνίζουμε σαν να μην υπάρχει αύριο, ταξιδεύουμε, τρώμε και πίνουμε;

Υπάρχουν Χριστούγεννα χωρίς Χριστό; Στη δημοκρατική Ευρώπη, όποιος επιθυμεί δίνει το νόημα που θέλει. Χρειάστηκαν πολλοί αιώνες για να τα καταφέρει, πολλές θεολογικές και φιλοσοφικές διαμάχες, πολλές οπισθοχωρήσεις, πολύ αίμα. Χρειάστηκε να βρει έδαφος η διεκδικητική κουλτούρα της χειραφέτησης, συνεχώς διευρυνόμενη από τη δεκαετία του 1960, προκειμένου να γίνει κατορθωτό, όποιος θέλει, να δηλώνει άθεος, ακόμα και να περιφρονεί και να βλασφημεί τον Θεό και τον Χριστό. Είναι συστατικό της ελευθερίας που κέρδισαν οι πολίτες από το κοσμικό κράτος. Οι χριστιανικές θρησκείες το αποδέχτηκαν, επειδή αποδέχονται το πλαίσιο λειτουργίας της δημοκρατίας, την ελευθερία του ατόμου στην επιλογή. Η απάρνηση της θρησκευτικής πίστης, ο αγνωστικισμός και η αθεΐα εκδηλώνονται, κυρίως, ως σχέση και με τον χριστιανισμό που κατέληξε άδοξα.

Η χριστιανική πνευματικότητα έχει αποδεχτεί τον πλουραλισμό των κοινωνιών μας. Αλλά ο προοδευτισμός την εποχή της μεταμοντέρνας παγκοσμιοποίησης δεν βολευόταν με τον πλουραλισμό, εργάστηκε για τη λεγόμενη πολυπολιτισμικότητα – ένα μοντέλο συνύπαρξης διαφορετικών πολιτισμικών υποσυνόλων, κάποια από τα οποία θεωρούν ότι η ταυτότητά τους είναι υπεράνω της δημοκρατίας και των κανόνων της, υπεράνω των νόμων στο όνομα πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων.

Για να έλθει, τώρα, η ευρωπαία επίτροπος Ισότητας Ελενα Ντάλι, με τις ισορροπίες της, να αποδεχτεί το κουκούλωμα της θρησκευτικής καταγωγής της Ευρώπης, ουσιαστικά κατασκευάζοντας εκ του μη όντως μια καταπιεσμένη χριστιανική ταυτότητα. Εναν δυνάμει ριζοσπαστισμό, που πρώτοι έσπευσαν να τον εκφράσουν οι ακροδεξιοί. Κάποιος να τους ταρακουνήσει μπας και ξυπνήσουν.