«Ολοι μαζί να δώσουμε αγώνα»

Ας μη γελιόμαστε, στο συλλογικό ασυνείδητο των 40άρηδων και πάνω, ο HIV και το AIDS είναι ταυτισμένα με τον θάνατο. Οι γενιές που μεγάλωσαν μετά το 1981, όπου άρχισαν να καταγράφονται τα πρώτα περιστατικά, έζησαν με τον μπαμπούλα του AIDS, που εκτός από τις απώλειες, έβαλε ανθρώπους και ομάδες στο περιθώριο δημιουργώντας ένα τεράστιο στίγμα. Η σεξουαλική απελευθέρωση των 60ς και των 70ς αντιμετώπισε ένα σοκ που οδήγησε σε ένα νεοσυντηρητισμό και έναν ηθικό πανικό.

Οταν διαγνώστηκα με HIV το 1995 η νόσος ήταν ακόμη θανατηφόρα. Σύντομα, ωστόσο, με τη συνεργασία γιατρών, ερευνητών, φαρμακευτικών εταιρειών και ασθενών, συνετελέστηκε η επιστημονική πρόοδος που κατέστησε τον HIV χρόνια και διαχειρίσιμη νόσο. Φυσικά η προϋπόθεση είναι η έγκαιρη διάγνωση και η πρόσβαση σε θεραπεία.
Η επιστημονική πρόοδος συνεχίστηκε. Σήμερα είναι γνωστό πως με τη φαρμακευτική αγωγή τα άτομα που ζουν με τον HIV δεν μεταδίδουν πλέον τον ιό, ενώ υπάρχει μια ευρεία γκάμα εργαλείων (rapid tests, PrEP/ΠΕΠ, προφύλαξη πριν την έκθεση ή μετά) που αν υιοθετηθούν στο πλαίσιο των κρατικών πολιτικών υγείας, μπορούν σε μερικά χρόνια να εξαλείψουν ουσιαστικά τη μετάδοση του ιου.
Σαράντα χρόνια μετά, δεν είμαστε όλοι εδώ. Μετράμε τις απώλειες αλλά και στεκόμαστε υπερήφανοι, που σήμερα, χάρη και στους δικούς μας αγώνες, στην επιμονή μας και στην αυτο-οργάνωσή μας, σταθήκαμε απέναντι στην αποκαλούμενη «μάστιγα του αιώνα» και σπρώξαμε την επιστήμη στο να κάνει το άλμα που επέτρεψε στον HIV να γίνει μια χρόνια νόσος.
Σήμερα πρέπει όλοι μας, οι οργανωμένοι ασθενείς, η Πολιτεία, η κοινωνία, να δώσουμε έναν εξίσου μεγάλο αγώνα για να καταπολεμήσουμε το στίγμα και την άγνοια που συνοδεύουν όλες τις εκφάνσεις της ζωής των οροθετικών ατόμων, προκειμένου η κοινωνία να συμβαδίσει επιτέλους με την επιστήμη.

Εδώ και χρόνια λέμε πως ο HIV δεν κάνει διακρίσεις και όλοι βρίσκονται  δυνητικά σε κίνδυνο έκθεσης. Ωστόσο, το πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για τον ΗIV (UNAIDS) με αφορμή την 1^η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα για το HIV/AIDS, διακηρύσσει το αίτημα να «Εξαλείψουμε τις ανισότητες, να εξαλείψουμε το AIDS, να εξαλείψουμε τις πανδημίες». Η κοινωνική περιθωριοποίηση ομάδων όπως οι άντρες που κάνουν σεξ με άντρες, τρανς άτομα, μετανάστες και πρόσφυγες, εργαζόμενοι στον χώρο του σεξ και άτομα που κάνουν χρήση ψυχοδραστικών ουσιών, είναι εκείνη που μέχρι σήμερα δυσχεραίνει την αντιμετώπιση της HIV επιδημίας.

Σήμερα με απόλυτη βεβαιότητα θα υπερψηφιστεί διάταξη που επεξεργάστηκε το υπουργείο Εργασίας και διορθώνει έναν αναχρονισμό και πλέον θα επιτρέπει την αναδοχή και την τεκνοθεσία ατόμων που ζουν με HΙV αλλά και χρόνια ηπατίτιδα Β. Ας είναι αυτή η πρώτη από μια σειρά νομοθετικών πρωτοβουλιών που θα προστατεύει τα δικαιώματα των ομάδων που πλήττονται από ΗIV καθώς και των ατόμων που ζουν με HIV, ως την προϋπόθεση για την τελική μας επικράτηση στον HIV.

Ο Νίκος Δέδες είναι πρόεδρος του Συλλόγου Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή»