Μετάλλαξη Ωμέγα

Ο παγκόσμιος τρόμος που συνόδευσε την εμφάνιση των πρώτων κρουσμάτων της μετάλλαξης Ομικρον φαίνεται να δίνει τώρα τη θέση του σε μία πιο ήρεμη προσέγγιση της νέας αυτής εκδοχής της πανδημίας. Ομως, όπως επίσης φαίνεται από τα όσα λένε οι ειδικοί και πάλι είναι νωρίς για να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα για την επικινδυνότητα της νέας μετάλλαξης και για την ικανότητα ή μη των εμβολίων να την αντιμετωπίσουν. Σε κάθε περίπτωση πάντως, όταν μία τέτοια εξέλιξη είναι ικανή να φτάσει μέσα σε λίγες ώρες να ρίχνει τα διεθνή χρηματιστήρια σημαίνει ότι η ανησυχία βρίσκεται στο κόκκινο. Και σωστά: όσα συμβαίνουν είναι πρωτόγνωρα. Και είναι μακράν καλύτερο να υπάρχει περισσότερη ανησυχία απ’ ό,τι εφησυχασμός.

Πολλοί πιστεύουν ακόμα ότι τα κράτη θα έπρεπε να έχουν κάνει περισσότερα για την αντιμετώπιση όλης αυτής της παγκόσμιας λαίλαπας που δεν λέει να καταλαγιάσει. Ασφαλώς και θα έπρεπε. Ομως ταυτόχρονα, ουδείς πρέπει να ξεχνά κάτι βασικό: τα κράτη δεν είναι θεοί. Οι «προδιαγραφές» τους δεν κάλυπταν, ούτε θα μπορούσαν να καλύπτουν, κάτι τέτοιο. Δεν έχουν ένα μαγικό ραβδί που θα τα κάνει όλα τέλεια. Ούτε όλα θα τα κάνουν, ούτε, πολύ περισσότερο, τέλεια. Οι πολίτες πρέπει να συνηθίσουν σε αυτή την ιδέα, επειδή αυτή είναι η πραγματικότητα. Οπως, επίσης, πρέπει να συνηθίσουν και σε μία άλλη: ότι πρέπει οι ίδιοι να κάνουν ότι μπορούν για να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Και φυσικά, το πρώτο είναι το εμβόλιο.

Το να βλέπει κανείς σήμερα, στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, πολίτες να διαδηλώνουν και να συγκρούονται στους δρόμους σε μία μάχη κατά του εμβολιασμού μέχρι τελικής πτώσεως είναι πραγματικά το πιο σοκαριστικό και αναπάντεχο νέο δεδομένο όλης αυτής της πορείας. Και όχι μόνον σε χώρες με χαμηλό οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο, αλλά, αντιθέτως, σε χώρες με εξαιρετικά υψηλές επιδόσεις σε αυτούς τους τομείς, όπως, για παράδειγμα, συνέβη στην Ολλανδία. Αυτή η τρέλα, το να πολεμούν άνθρωποι κατά του εμβολίου που μπορεί να τους σώσει τη ζωή, των ίδιων ή των δικών τους, προκαλεί τρόμο, σχεδόν εξίσου μεγάλο με τις τόσες μεταλλάξεις της ασθένειας που έχει συνταράξει τον πλανήτη.

Το κράτος δεν αρκεί. Ούτε εδώ, ούτε πουθενά. Και είναι κοινός τόπος μεταξύ των επιστημόνων ότι όσο ο εμβολιασμός δεν ολοκληρώνεται, τόσο ο κίνδυνος θα παραμένει ισχυρός. Συνεπώς, οι πολίτες έχουν ευθύνη και πρέπει να την αναλάβουν. Αλλά και το κράτος έχει ακόμα μεγαλύτερη. Γιατί, όλα τα παραπάνω, που είναι τα πραγματικά δεδομένα, δεν σημαίνουν ότι τα κράτη και οι κυβερνήσεις απαλλάσσονται των υποχρεώσεών τους. Κάθε άλλο μάλιστα: οφείλουν να τα δώσουν όλα. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι ο δρόμος προς την έξοδο αυτής της τραγωδίας περνάει τόσο μέσα από το κράτος όσο και από την ατομική ευθύνη.

Οταν πρωτοξεκίνησε όλη αυτή η παγκόσμιας κλίμακας καταστροφή, η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες σε επιδόσεις περιστολής της. Σήμερα η εικόνα δεν είναι αυτή. Η κυβέρνηση πρέπει να κατανοήσει ότι μοιάζει με τον δρομέα που ήταν καλός στα εκατό μέτρα, αλλά έχασε έδαφος όταν φάνηκε πια ότι δεν επρόκειτο για κατοστάρι, αλλά για Μαραθώνιο. Η Ελλάδα ξεκίνησε καλά, αλλά δεν κράτησε τις επιδόσεις της που, σήμερα, έχουν πάει άσχημα. Η κυβέρνηση πρέπει αμέσως να γίνει πιο αποφασιστική και να αφήσει στην άκρη αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις. Και οι ανεμβολίαστοι πολίτες το ίδιο. Αλλά αφού οι δεύτεροι δεν το κάνουν, η πρώτη οφείλει επιτέλους, ακόμα περισσότερο, να το επιβάλλει – και αυτό δεν αφορά μόνον, όπως επιβλήθηκε, στις ηλικίες πάνω από 60 ετών. Θα απαιτηθεί διεύρυνση και στο τέλος επίσης θα γίνει. Οσο συντομότερα λοιπόν, τόσο αποτελεσματικότερα. Αυτή είναι η συνταγματική της υποχρέωση. Αν δεν γίνουν αυτά, σύντομα η Ομικρον μπορεί εύκολα να εξελιχθεί σε μετάλλαξη Ωμέγα: σε τελική και αναπόφευκτη καταστροφή.