Οριο

Δεν ξέρω πού θα καταλήξει αυτή η πανδημία αλλά όλο και περισσότερο θυμίζει τον γύρο του κόσμου σε περισσότερες από ογδόντα μέρες.

Ξεκίνησε από την άγνωστή μας Γιουχάν στην Κίνα. Μας πήγε στο κοντινό Μπέργκαμο. Πριν μετακομίσει στη Βραζιλία. Από όπου επιστρέφει μέσω Μποτσουάνας.

Πάλι καλά δηλαδή που δεν πρόλαβε ο Μακρόν να μας στείλει και στο Σαχέλ.

Ακούω τώρα να επανέρχεται η ιστορία με τις πατέντες.

Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω πώς διατίθενται, ούτε πόσο κοστίζουν τα εμβόλια στο Γκαμπορόνε – πρωτεύουσα της Μποτσουάνας…

Αν λείπουν, να βοηθήσουμε. Στην Ελλάδα όμως υπάρχουν άφθονα εμβόλια τα οποία διατίθενται ελεύθερα και δωρεάν από την πολιτεία.

Συνεπώς οι πατέντες δεν έχουν καμία σχέση με τον εμβολιασμό. Κι ως εκ τούτου όσοι δεν εμβολιάζονται  μπορούν να τα βάλουν με το κακό τους το κεφάλι αλλά όχι με τις φαρμακευτικές εταιρείες που έφτιαξαν τα εμβόλια.

Προ ημερών μια εφημερίδα δημοσίευσε μια φωτογραφία υπό τον τίτλο «Εγκληματική αδιαφορία της κυβέρνησης στα 47.000 ενεργά κρούσματα».

Στη φωτογραφία διάφοροι διαμαρτυρόμενοι κρατούσαν ένα πλακάτ που έλεγε «Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων».

Γιατί όχι; Αν και υποψιάζομαι ότι είχαμε 47.000 ενεργά κρούσματα επειδή κάποιοι δεν εμβολιάστηκαν. Οχι επειδή κάποιοι άλλοι δεν μονιμοποιήθηκαν.

Και για να φτάσω στο ζουμί. Ξέρετε τελικά ποιο είναι το χειρότερο με την πανδημία, πέρα από τις ζωές που χάνονται;

Οτι ο καθένας προσπαθεί να τη χρησιμοποιήσει ως επιχείρημα για τις διεκδικήσεις, τις απόψεις, τις ιδεοληψίες ή τις εμμονές του.

Για ακατανόητους λόγους κάποιοι επέλεξαν να μετατρέψουν την τραγωδία μιας πανδημίας στη φάρσα μιας φτηνής αντιπαράθεσης για την πανδημία. Μια υγειονομική καταστροφή κατάντησε πεζοδρομιακό επιχείρημα.

Για το δημόσιο έναντι του ιδιωτικού, για τις πατέντες των εμβολίων ή για τα κέρδη των εταιρειών, για τους μονιμοποιημένους ή τους συμβασιούχους, για τα μέτρα έτσι ή τα μέτρα αλλιώς, για την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση.

Βαρέθηκα να ακούω πολιτικούς να κάνουν τους γιατρούς και γιατρούς να κάνουν τους πολιτικούς.

Συγγνώμη αλλά έλεος. Κάπου χρειάζεται ένα όριο ευθύνης και μια αίσθηση προτεραιοτήτων.

Δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι υπάρχουν δυνάμεις που συνειδητά ποντάρουν στην πανδημία για να αλλάξουν τους συσχετισμούς.

Οχι μόνο επειδή είναι άθλια η σκέψη. Αλλά κυρίως επειδή δεν πουλάει η μέθοδος.

Μπορούμε λοιπόν να πάρουμε ανάσα και να συζητήσουμε τα πάντα, να διαφωνήσουμε για όλα, να συγκρουστούμε για ό,τι νομίζει ο καθένας αλλά μόλις η πανδημία αντιμετωπιστεί και περάσει.

Το οποίο δυστυχώς δεν βλέπω να συμβαίνει αύριο.