Οιωνοί

Επισήμως τηρούμε στάση αναμονής – ή μάλλον συγκρατημένης αισιοδοξίας. Ανεπισήμως οι πανηγυρισμοί για τη νέα γερμανίδα υπουργό Εξωτερικών έχουν ξεκινήσει. Στο κόμμα της, λένε οι εγχώριοι θριαμβολογούντες, είναι αποδεδειγμένα φιλέλληνες. «Ο Ερντογάν έχει πλέον λόγους να ανησυχεί» προσθέτουν. Λόγους σαν τις διακηρύξεις των Πρασίνων για τη σύνδεση της ενταξιακής πορείας της γειτονικής χώρας με τα βήματα που θα κάνει στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ή το αίτημά τους προς τη Μέρκελ, έναν χρόνο πριν, να μην επιτρέψει την εξαγωγή γερμανικών υποβρυχίων στην Τουρκία, και να αναστείλει την παράδοση στρατιωτικού εξοπλισμού εκεί, λόγω της επιθετικότητάς της προς την Ελλάδα. Οι πιο αισιόδοξοι απ’ τους οπτιμιστές θυμίζουν και τη θέση τους υπέρ της καταβολής των γερμανικών αποζημιώσεων. Σύμφωνοι. Ολα αυτά έχουν ειπωθεί. Αποτελούν όμως οιωνούς μιας φιλελληνικής γερμανικής διπλωματίας; Οι ψύχραιμοι του κυβερνητικού στρατοπέδου έχουν ένα μότο που απαντά στην απορία: «Κάθε γερμανική κυβέρνηση είναι κυβέρνηση της Γερμανίας». Για να το πούμε πιο ωμά: δεν περιμένουν μεγάλες αλλαγές στη γερμανική εξωτερική πολιτική εξαιτίας της κομματικής ταυτότητας της Αναλένα Μπέρμποκ.

Συμφέροντα
Η προσέγγισή τους είναι σωστή. Οχι μόνο γιατί σε οποιαδήποτε πολιτική σκηνή η αντιπολιτευτική ρητορική στρογγυλεύει μπροστά στην κυβερνητική πράξη. Αλλά κι επειδή το Βερολίνο έχει μια σειρά προκλήσεων να αντιμετωπίσει στη διεθνή σκακιέρα – με κυριότερη τις ισορροπίες που καλείται να βρει και για χάρη των μεγάλων γερμανικών βιομηχανιών. Η Γερμανία είναι, για παράδειγμα, ο πιο σημαντικός εμπορικός εταίρος της Τουρκίας, κι ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής της – τo 2020 το ύψος του μεταξύ τους εμπορίου έφτασε τα 36,6 δισ. ευρώ. Βέβαια, η ρεαλιστική εξέταση των δυνατοτήτων που δημιουργεί ή όχι για την Ελλάδα ο ένας μικρός εταίρος του συνασπισμού «Φανάρι» είναι χρήσιμη και στη διερεύνηση του μέλλοντός της με τον άλλον. Εφόσον η Πράσινη υπουργός Εξωτερικών δεν θα τη σώσει, νομιμοποιείται κανείς να υποθέσει και πως ο νέος Σόιμπλε δεν μπορεί να την καταστρέψει – αφού εκείνο που μετράει είναι πόσο προετοιμασμένη, επί τη βάσει των δεδομένων, είναι η Αθήνα να προωθήσει τα εθνικά της συμφέροντα, όχι πόσο διατεθειμένος είναι κάποιος ξένος να υμνήσει τα εθνικά της δίκαια.