Ο Ρουβίκωνας ως απειλή

«Ο Ρουβίκωνας εδώ και πολύ καιρό κάνει αισθητή την παρουσία του στη δημόσια ζωή του τόπου. Οι έως σήμερα παρεμβάσεις του είναι πράξεις προπαγάνδας. Πράξεις που επιδιώκουν να δημιουργήσουν συμπάθειες και να διευρύνουν ένα κίνημα ανομίας. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η λογική τέτοιων ομάδων δεν εξαντλείται στην προπαγάνδα. Το μάθαμε καλά, άλλωστε, στα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, όταν πίσω από μια αντισυστημική προπαγάνδα δραστηριοποιήθηκαν ακραία στοιχεία χρησιμοποιώντας πρωτοφανή βία».

Το παραπάνω κείμενο έχει γραφτεί από τον τέως υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, και δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 18 Οκτωβρίου 2018. Από τότε έως σήμερα, η ομάδα αυτή, ο Ρουβίκωνας δηλαδή, απ’ ό,τι έχει γίνει γνωστό, διευρύνεται οργανωτικά και συνεχίζει να δρα όπως έδρασε χθες. Επιλέγει δημόσια πρόσωπα που τον τελευταίο καιρό έχουν συγκεντρώσει επικρίσεις και, με καταδρομικές επιχειρήσεις συνήθως στον ιδιωτικό τους χώρο, πρωτίστως την κατοικία τους, με τρικάκια ή με συνθήματα στους τοίχους, στέλνουν πολιτικά μηνύματα αποδοκιμασίας εναντίον τους, μηνύματα που συχνά εμπεριέχουν αόριστες απειλές. Προχθές τη νύχτα, έγιναν δύο τέτοιες επεμβάσεις: στο σπίτι της αναπληρώτριας υπουργού Υγείας Μίνας Γκάγκα (όπου έγραψαν με σπρέι ένα σύνθημα για τα χειρουργεία, που μειώθηκαν στα απολύτως απαραίτητα προκειμένου να δοθεί προτεραιότητα στους σοβαρά νοσούντες με Covid) και στο εσωτερικό της πολυκατοικίας του υπουργού Επικρατείας Ακη Σκέρτσου, όπου γράφοντας συνθήματα συναντήθηκαν και με τη σύζυγό του – η οποία, προφανώς, τρομοκρατήθηκε.

Η κριτική των συνθημάτων του Ρουβίκωνα είναι μια πρόφαση, η αληθοφάνειά της σχετική. Η οργάνωση δεν ισχυρίζεται παρά γενικολογίες, ξεσηκωμένες σε γενικές γραμμές από γενικόλογες επικριτικές αναρτήσεις των κοινωνικών δικτύων. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουν, δεν υπάρχει λόγος να σταθμίσουν ζημίες και οφέλη, όπως αναγκαστικά κάνει στην περίπτωση των χειρουργείων η κυβέρνηση. Αν είχε κάνει το αντίθετο, όπως την παρακινούν διάφοροι, αν δηλαδή δεν φρόντιζε με προτεραιότητα τους νοσούντες, κυρίως ανεμβολίαστους, θα έλεγαν ότι εφαρμόζει νεοφιλελεύθερα δόγματα τιμωρώντας όσους αποκλίνουν από τη γενική νόρμα.

Σε κάθε περίπτωση, ο Ρουβίκωνας χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους με τις οποίες δρούσε η φονική τρομοκρατία της 17 Νοέμβρη – βεβαίως σε συμβολικό επίπεδο, χωρίς το αίμα. Υιοθετεί μια δημοφιλή αντικυβερνητική (κατά το μάλλον) επίκριση που κυκλοφόρησε στο Τwitter ή στο Facebook και βάζει στόχο το πρόσωπο που έχει επικριθεί. Η «παρέμβαση» γίνεται στον ιδιωτικό του χώρο και είναι εκφοβιστική: ξέρουμε πού μένεις και μπορούμε ανά πάσα στιγμή να στοχεύσουμε εναντίον σου. Η απειλή της βίας συχνά είναι εξίσου εκφοβιστική με την άσκησή της – ιδίως για τον οικογενειακό και τον κοινωνικό περίγυρο των προσώπων που στοχεύει.

Ο Ρουβίκωνας δεν αποκλείει την πιθανότητα «ανώτερων μορφών πάλης». Πιθανότατα, αναζητεί την ευκαιρία – μια ευκαιρία ανάλογη του Δεκεμβρίου 2008.

Και το κράτος; Πώς απαντά το συντεταγμένο κράτος στην απειλή της βίας; Προτιμώ να παραθέσω, και γι’ αυτό, ακόμα μια φορά τον Χρυσοχοΐδη από εκείνο το παλαιό άρθρο:

«Η απάντηση της δημοκρατίας σε όσους παραβιάζουν τους κανόνες της κοινωνικής ειρήνης οφείλει να είναι συντεταγμένη, αυστηρή στο πλαίσιο του νόμου, δίκαιη στο πλαίσιο της απονομής της δικαιοσύνης και πλήρως αποτελεσματική στο επίπεδο της πρόληψης και της αποτροπής των κινδύνων για τη ζωή των μελών της ανοικτής κοινωνίας».