NON PAPER

Πεφτοσυννεφάκηδες

Δείγμα (ή δήγμα) πρώτο: πριν από λίγες εβδομάδες, ενεπλάκη σε διαδικτυακή συζήτηση (πολύ καλά να πάθω) με τους υπεύθυνους μεγάλου, πολύ μεγάλου, χώρου παραστάσεων όπου – μέχρι να αρχίσουν να ισχύουν, από προχθές, τα νέα μέτρα – επιτρεπόταν η είσοδος και σε ανεμβολίαστους με rapid test. Οταν εξέφρασα την απορία γιατί «πρωτοτυπούν» αφού όλοι οι αντίστοιχοι χώροι λειτουργούν μόνο με εμβολιασμένους (και πρόσφατα νοσήσαντες) πήρα την εξής απάντηση: «Ο Γκαίτε κυρία μου έχει πει ότι η Τέχνη πρέπει να είναι ελεύθερη για όλους». Επειδή δεν είχα πρόχειρο το τηλέφωνο του Γιόχαν Βόλφγκανγκ ώστε να μου διευκρινίσει αν αναφερόταν ειδικά στους ανεμβολίαστους, ρώτησα γιατί οι συνάδελφοί τους θεατρικοί επιχειρηματίες και παραγωγοί ανοίγουν τις πόρτες τους μόνο για εμβολιασμένους. Μήπως αυτοί δεν αγαπούν την Τέχνη, τον Γκαίτε ή τον Χατζηπετρή; «Το κάνουν για οικονομικούς λόγους. Για να έχουν 85% πληρότητα». Αυτό ακριβώς σημαίνει ιδεολογικοποίηση της μπαρούφας. Εμείς (και ο Γκαίτε) είμαστε ιδεαλιστές. Οι άλλοι είναι ωφελιμιστές.

Δείγμα (ή δήγμα) δεύτερον: ο συμπαθής Σπύρος Μπιμπίλας, ο οποίος εδώ και ενάμιση χρόνο ζει το όνειρό του ως πρόεδρος του ΣΕΗ, απορούσε και εξανίστατο μπροστά στα μικρόφωνα των ρεπόρτερ, στις πρεμιέρες που παρευρισκόταν, πώς είναι δυνατόν ένας ανεμβολίαστος ηθοποιός να μη μπορεί να παρευρεθεί ως θεατής στο θέατρο στο οποίο παίζει, αν αυτό δέχεται μόνο εμβολιασμένους. Κανείς δεν τον ρώτησε για ποιο λόγο να είναι ανεμβολίαστος ένας ηθοποιός ο οποίος, λόγω της φύσης της δουλειάς του, έρχεται σε επαφή με πολύ κόσμο.

Δείγμα (ή δήγμα) τρίτον: πριν από λίγες ημέρες, στο θέατρο «Σταθμός» στην πλατεία Καραϊσκάκη, γινόταν η επίσημη πρεμιέρα του έργου του Αλέξη Σταμάτη «Το λευκό δωμάτιο» σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη. Το «Σταθμός» δεν το λες και καμιά μεγάλη στέγη που επιβάλλει όρους και κανόνες στα θεατρικά πράγματα. Ε, εκείνη την ημέρα μαζεύτηκαν απέξω κάποιοι που έσκουζαν και έκραζαν όσους έμπαιναν μέσα. Και οι οποίοι φυσικά, σύμφωνα με το πρωτόκολλο του χώρου, ήταν όλοι εμβολιασμένοι (και πρόσφατα νοσήσαντες).

Θέλω να πω δείγματα (και δήγματα) πολλά. Δεν πέσαμε δηλαδή κι από τα σύννεφα μαθαίνοντας τα περί Σερβετάλη. Αναμενόμενο ήταν και έχω την εντύπωση ότι και πολύ άργησε. Οπως επίσης πιστεύω ότι στο άμεσο μέλλον θα σκάσουν κι άλλες τέτοιες μπομπίτσες (άντε, στρακαστρούκες, μη χάσουμε και την έννοια των μεγεθών). Και οι τηλεθεατές, με το πολύ δυνατό ένστικτο του κοινού, βλέποντας κάποιους ηθοποιούς έστω και στην τηλεόραση, παρακολουθώντας (από τις εκπομπές «κοινωνικού σχολιασμού») τα έργα και τις ημέρες τους, καταλαβαίνουν ποιοι είναι του «αντιεμβολιαστικού».

Last but not least. Δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι ο Λάκης Λαζόπουλος τάχθηκε υπέρ του Σερβετάλη που, στη μέση της σεζόν, άφησε άνεργους ηθοποιούς και λοιπούς εργαζόμενους. Το έχει κάνει και ο ίδιος δύο φορές τους τελευταίους μήνες. Μια το καλοκαίρι στο «Περιμένοντας τον Καραϊσκάκη» και άλλη μία το φθινόπωρο στην «Προδοσία». Στη δεύτερη περίπτωση πρόλαβαν, ευτυχώς, και βρήκαν αντικαταστάτη (τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο). Στην πρώτη όχι. Επίσης ευτυχώς. Πάντως και στις δύο περιπτώσεις είχε πει ότι αποχωρεί για λόγους υγείας. Δικής του. Οχι των άλλων.

Με τη Ραλλία και την Πορτογαλία

Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από ένα σύνθημα που φωνάζαμε στη Λισαβόνα εκείνες τις ένδοξες μέρες του 2004 το οποίο ήθελε την Εθνική Πορτογαλίας στη δεύτερη θέση, μαζί με τη Ραλλία Χρηστίδου, που μόλις είχε τερματίσει δεύτερη στο τραγουδοριάλιτι Fame Story.

Εκτοτε έχουν περάσει χρόνια πολλά, η κυρία Χρηστίδου, μετά από μια υποτυπώδη καριέρα στο τραγούδι, πέρασε, με τον ΣΥΡΙΖΑ, στη Βουλή. Θεωρητικά ουδεμία αντίρρηση. Πρακτικά πολλές όταν οι «αλεξιπτωτιστές» βουλευτές δεν ξέρουν τι σημαίνει κοινοβουλευτικός πολιτισμός. Ο οποίος απαγορεύει να μπερδεύεις το 2019 με το 2021. Και αντί να ζητάς συγγνώμη να κουνάς το δάχτυλο. Εδώ όμως η «βουλεύτρια» Ραλλία έχει κουνήσει το δάχτυλο στον Μανόλη Κορρέ. Για την Ακρόπολη.