Κλιματική κρίση και πράσινη επανάσταση

Η κλιματική κρίση, το περιβαλλοντικό διακύβευμα και το αίτημα για πράσινη διακυβέρνηση δεν αποτελούν αιχμή μιας προσωρινής πολιτικής περιόδου. Ούτε είναι ζήτημα πολιτικού καθωσπρεπισμού. Αντίθετα, είναι ζήτημα που θα διατρέξει οριζόντια το σύνολο των πολιτικών. Η κλιματική αλλαγή, που θα προκαλέσει κλιματική μετανάστευση προς Ευρώπη και Βόρεια Αμερική έως το 2070, απαιτεί εθνικές, ευρωπαϊκές και παγκόσμιες πολιτικές. Προφανώς και δεν είναι θέμα ενός νόμου, αλλά πληθώρας νόμων, που θα αφορούν την ηλεκτρική ενέργεια, τη χρήση του υδρογόνου, το χωροταξικό, την οικιακή ενέργεια, την παραγωγή κάθε μορφής ανανεώσιμης ενέργειας, τα μεταβατικά στάδια, το δομημένο περιβάλλον, το αποχετευτικό, τη διαχείριση των απορριμμάτων, όπου η χώρα βρίσκεται ακόμη σε πρωτόλεια κατάσταση.

Η κλιματική κρίση δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Οι δυνάμεις της προόδου δεν επιτρέπεται να μένουν απαθείς σε αυτή την απειλή. Η προστασία του περιβάλλοντος είναι επένδυση στο μέλλον μας. Είναι η δική μας Πράσινη Επανάσταση για την προστασία της ζωής. Αποτελεί την αρχή μιας νέας στρατηγικής, μιας νέας οικονομικής πολιτικής. Γίνεται η πρώτη μας προτεραιότητα για την παραγωγική ανασυγκρότηση. Η νέα παραγωγική́ επανάσταση πρέπει να είναι οικολογική́.

Σήμερα οι τελευταίες επιτυχίες των Πρασίνων στην Ευρώπη ερμηνεύονται από ένα στρατηγικό άνοιγμα στις πλειοψηφίες του εκλογικού σώματος, αντί της παραδοσιακής ζύμωσης στις παγιωμένες μειοψηφίες. Δηλαδή επικέντρωση στην πεμπτουσία της πολιτικής. Προϋπόθεση υπήρξε η στροφή στο κοινωνικό κέντρο, με αποενοχοποιημένες αλλά πραγματιστικές θέσεις μπροστά στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής. Σταθερά υπέρμαχοι της ψηφιακής οικονομίας αλλά και της κοινωνικής συνοχής, συμβόλισαν τη δυνατότητα μίας συναμφότερης προόδου.

Ξεκινώντας από την ψύχραιμη έμφαση στην κλιματική κρίση, εμφανίζονται φιλοευρωπαϊστές αντί για ευρωσκεπτικιστές. Εχοντας φιλομεταναστευτικές θέσεις, δεν δίστασαν να περιλάβουν στην ενεργή ατζέντα τους τον εκσυγχρονισμό της αστυνομίας και της αναγκαιότητας αυξημένης χρηματοδότησης για την ασφάλεια. Απεκδύθηκαν δηλαδή το ενοχικό σύνδρομο της διαπραγμάτευσης θεμάτων ασφαλείας, καθιστώντας τα, όπως εξάλλου είναι, κεντρικούς πυρήνες της ατομικής ελευθερίας και της δημοκρατικής συνύπαρξης. Κατάφεραν ακόμη και τον πατριωτισμό, μια λέξη ταμπού για την αριστερή οπτική, να τον οικειοποιηθούν και να το ενσωματώσουν στο πολιτικό λεξιλόγιό τους μέσα από την ευφυή σύλληψη της φιλοπεριβαλλοντικής αντίληψης και προστασίας του τόπου τους. «Νοιάζομαι για το φυσικό περιβάλλον, θέλω τη βιώσιμη ανάπτυξη, άρα είμαι πατριώτης» είναι το σύνθημα!

Η παγκόσμια και δραματική συζήτηση για την κλιματική κρίση είναι βέβαιο πως λειτούργησε καταλυτικά. Το πολιτικό οικολογικό είναι πλέον το κίνημα της κλιματικής κρίσης, που ενεργοποιεί τους νέους ανθρώπους . Η πρόσφατη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για την κλιματική κρίση στη Γλασκώβη, είχε αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.

Ωστόσο, το ευρωπαϊκό φαινόμενο των Πρασίνων δεν βρίσκει αναλογία στην ελληνική πραγματικότητα. Και δεν βρίσκει γιατί τα τελευταία χρόνια η Πολιτική Οικολογία αναπτύχθηκε στη χώρα ως απόφυση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με αποτέλεσμα να υπερισχύσει περισσότερο πολιτικά και κοινωνικά ο οικολογικός λαϊκισμός, παρά μια σύγχρονη οικολογία του ρεαλισμού. Αυτή τη σύγχρονη οικολογία του ρεαλισμού τη θεωρούμε μέρος του προγράμματός μας για την άσκηση μίας σύγχρονης πολιτικής και διακυβέρνησης.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι βουλευτής του ΚΙΝΑΛ και υποψήφιος πρόεδρος του κόμματος
Ο Σταύρος Κωνσταντινίδης είναι πολιτικός μηχανικός – συγκοινωνιολόγος