Η «κουκουβάγια» των ερτζιανών

Ηταν Νοέμβριος του 1993 όταν πέρασα το κατώφλι ενός ραδιοφωνικού σταθμού, του ΣΚΑΪ100,4 τότε. Ενα κατώφλι, που δεν φανταζόμουν ότι θα το περνούσα σε τόσο μικρή επαγγελματική και βιολογική ηλικία.

Στα 22 μου, όχι απλώς νεούδι αλλά χωρίς να ξέρω πού πάνε τα τέσσερα, μαζί με άλλα 15 νέα παιδιά περιφερόμουν στους διαδρόμους, χωρίς κανείς να μου δίνει σημασία. Ολα αυτά τότε ήταν απόλυτα φυσιολογικά. Ηταν η νόρμα για έναν νέο δημοσιογράφο.

Φανατική του ραδιοφώνου, μέχρι και σήμερα, έβλεπα μυθικές μορφές να περνούν από μπροστά μου και προσπαθούσα να μη δείξω το δέος που αισθανόμουν. Νίκος Κακαουνάκης, Γιάννης Ξανθούλης, Λυκούργος Κομίνης και άλλοι πολλοί. Οταν άρχισα να μπαίνω και να γνωρίζομαι με τη μαγική αυτή οικογένεια, ένας από τους ιδιαίτερους χώρους ήταν η δισκοθήκη. Εκεί, δεν έμπαινε όποιος κι όποιος. Και ειδικά οι δημοσιογράφοι. Οταν κατάφερα και τρύπωσα, θυμάμαι ήταν μια από τις πρώτες φορές, που συνάντησα τη Σοφία. Ολοι τη φώναζαν με το μικρό της όνομα αλλά οι περισσότεροι από αυτούς, όταν της απηύθυναν τον λόγο, της μιλούσαν στον πληθυντικό.

Μακριά σγουρά μαλλιά, μακριά υπέροχη φούστα και ένα διαπεραστικό βλέμμα με μια διαρκή λάμψη. Ετσι, συνάντησα πρώτη φορά τη Σοφία Μιχαλίτση.

Την ίδια μέρα και ενώ ήμουν στην αίθουσα σύνταξης του ραδιοφώνου χτύπησε το τηλέφωνο και ρώτησαν αν μια… Σερέτη βρίσκεται εκεί. «Σε θέλει η Μιχαλίτση στο γραφείο της», μου είπαν. Μου κόπηκαν τα πόδια. Ηταν λίγο πριν από το καλοκαίρι του 1994.

«Δεν μου λες», με ρώτησε μπαίνοντας στο γραφείο της, «ποιες γυναίκες καλλιτέχνιδες θαυμάζεις;».

«Τη Μαρία Κάλλας και τη Μελίνα», της απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη. Αρχικά με κοίταξε ανέκφραστη. Στη συνέχεια διαφώνησε έντονα με τη δεύτερή μου επιλογή και μου ζήτησε να επιχειρηματολογήσω. Σάστισα. Φεύγοντας από το γραφείο της πίστεψα ότι τα είχα κάνει μαντάρα. Σκεφτόμουν ότι είχα ανοίξει το στόμα μου και τα είχα πει όλα λάθος. Σχεδόν με έπιασαν τα κλάματα. Την επομένη έφτασα με σκυφτό κεφάλι στη δουλειά. Εξαλλη με τον εαυτό μου. Οι ώρες περνούσαν και εγώ αυτομαστιγωνόμουν. Κάποια στιγμή σηκώνω το κεφάλι μου και τη βλέπω μπροστά μου.

«Ωστε εδώ κάθεσαι; Με τους δημοσιογράφους;», μου είπε με τη χαρακτηριστική φωνή της και μισοκάθισε πάνω στο γραφείο μου. «Δεν μου λες. Επιμένεις σε όσα μου είπες;». Εγώ απάντησα αβίαστα ναι και παράλληλα έψαχνα ένα όπλο να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα. Ο μίστερ Μπιν της δημοσιογραφίας.

«Ωραία λοιπόν. Αύριο να μου φέρεις δύο εκπομπές ηχογραφημένες, γιατί θέλω να κάνεις κάτι αντικαταστάσεις το καλοκαίρι. Μπορείς;».

Η σχέση μου με τη Σοφία Μιχαλίτση ξεκίνησε κάπως έτσι και μπορεί να μην ήταν τόσο στενή όσο των άλλων «παιδιών» της οικογένειας του ΣΚΑΪ αλλά ήταν για μένα πάντα η δασκάλα στα πρώτα μου βήματα, η γυναίκα που όσες φορές συζήτησα μαζί της στο μπαλκόνι της Ηρας, μου έλεγε ότι οι έξυπνοι άνθρωποι δεν σταματούν να μαθαίνουν.

Στη Σοφία Μιχαλίτση χρωστάω πολλά, γιατί ήταν εκείνη που ανίχνευσε «κάτι» σ’ εμένα σε μια εποχή που τα στάνταρ του ραδιοφώνου ήταν πολύ υψηλά.

Είναι σπάνιο να συναντάς στη ζωή σου ζωντανούς μύθους και να βλέπουν μία σπίθα μέσα σου. Είναι δε τύχη, όχι μόνο να τους συναντάς αλλά και να σου δίνεται η ευκαιρία να συνεργαστείς μαζί τους.

Η Σοφία Μιχαλίτση μας έμαθε ραδιόφωνο και όχι μόνο. Μας έμαθε να το αγαπάμε, να το σεβόμαστε, να το πηγαίνουμε ένα βήμα παραπέρα, να κουβαλάμε μαζί μας τα στάνταρ που είχε βάλει εκείνη.

Η Σοφία ήταν η αρχιτέκτονας του ελληνικού σύγχρονου ποιοτικού και ταυτόχρονα εμπορικού ραδιοφώνου. Είχε όραμα. Εβλεπε πάντα μπροστά. Αξιοποίησε έναν εκλεκτό συγγραφέα, τον Γιάννη Ξανθούλη και όχι απλά του έδωσε μια εκπομπή αλλά μια από τις πιο σπουδαίες και αγαπημένες εκπομπές του ραδιοφώνου.

Ανέλαβε τη διεύθυνση δύο σπουδαίων ραδιοφώνων του Δεύτερου Προγράμματος και του ΣΚΑΪ και τα απογείωσε.

Η σκαλέτα του μυαλού της ήταν συνεχώς ανανεούμενη και χωρίς κόπο έστηνε εκπομπές με ανθρώπους που μεγάλωσαν κοντά της επαγγελματικά και διακρίθηκαν, ο καθένας στο αντικείμενό του.

Θυμάμαι την αείμνηστη Εφη Μεταλληνού να μου μιλάει στο μικρό της γραφείο σε έναν από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ΕΡΤ για τα χρυσά χρόνια που πέρασε δίπλα στη Σοφία Μιχαλίτση στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Για την αυστηρότητά της αλλά και το πόσο δίκαιη ήταν.

Είναι αξιοθαύμαστο στο πέρασμά σου από τη ζωή να αφήνεις ανεξίτηλη τη σφραγίδα σου στην ψυχή και το μυαλό τόσων ανθρώπων. Είναι επίσης μοναδικό να κατέχεις τόσο καλά το αντικείμενό σου και να μην κάνεις εκπτώσεις στο αποτέλεσμα που επιθυμείς.

Ολα αυτά και πολλά άλλα ήταν και θα είναι η Σοφία Μιχαλίτση. Μία ισχυρή προσωπικότητα που πέρασε και από τη δική μου ζωή και αισθάνομαι τυχερή για τις λίγες φορές αλλά τόσο κομβικές που τη συνάντησα στην επαγγελματική και προσωπική μου διαδρομή.

Η φωνή της ηχεί δυνατά και παραμένει χαραγμένη στην ψυχή μου, όπως και το γέλιο της και όσοι τη γνώρισαν ξέρουν τι εννοώ.

Σοφία μας μετέδωσες Σοφία και σε ευχαριστούμε. Καλή αντάμωση «κουκουβάγια» των ερτζιανών.

Η Κατερίνα Σερέτη είναι διευθύντρια του newsit. gr, ραδιοφωνική παραγωγός στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ