Τροχαία (Πρόλογος)

Συχνά πυκνά, μια είδηση που σκάει σαν βόμβα, ενημερώνει το κοινό για ακόμα ένα τροχαίο δυστύχημα. Πότε το θέμα αφορά ότι πίσω από το τιμόνι καθόταν κάποιος διάσημος, άλλοτε την ιλιγγιώδη ταχύτητα που έπιασε ένα ακριβό super car ή τις πτυχές μιας οικογενειακής τραγωδίας. Συνήθως, το ενδιαφέρον εστιάζεται στα βίντεο της σύγκρουσης ή της πρόσκρουσης, στην ταυτότητα του θύτη ή του θύματος, στις λεπτομέρειες γύρω από το θανατηφόρο τροχαίο με όρους… reality. Επειτα το θέμα ξεχνιέται προσωρινά, μέχρι να ξανασυμβεί.

Γιατί όταν στο μεσοδιάστημα δεν αλλάζει κάτι, όσο δεν σκάβουμε βαθύτερα στα αίτια που προκαλούν τα τροχαία δυστυχήματα, είναι δεδομένο ότι θα επαναλαμβάνονται. Κι ενώ με τη βελτίωση των εθνικών οδικών δικτύων ελαχιστοποιήθηκαν τα πολύνεκρα τροχαία – όπως εκείνο στο Πέταλο του Μαλιακού το 2004 με το σχολικό λεωφορείο και την νταλίκα με τους υαλοπίνακες στο αντίθετο ρεύμα που συγκλόνισε τη χώρα -, άλλοι παράγοντες, όπως η διείσδυση των κινητών στην οδήγηση, μας κρατούν καθηλωμένους στο ίδιο σημείο που, ειδικοί όπως ο Κωνσταντίνος Ιαβέρης, περιγράφουν ως «γενοκτονία». Ακόμα και τα πρόσφατα τροχαία δυστυχήματα (με τον Mad Clip, τους δύο διανομείς σε Αθήνα και  Θεσσαλονίκη, τη 40χρονη ποδηλάτισσα, τον Ιάσονα με τη δωρεά οργάνων, τον 69χρονο άστεγο που παρεσύρθη πεζός από δύο οχήματα έξω από τη Βουλή) δείχνουν ότι αν όλες οι πλευρές κάνουν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, τότε η οδήγηση μπορεί και πάλι να γίνει αυτό που ουσιαστικά είναι – η μετακίνηση από ένα σημείο σε ένα άλλο και όχι μια ρωσική ρουλέτα με πολλά αθώα θύματα.