Γιατί κλαίει ο Ερντογάν

Σε κατάσταση μόνιμου, πλέον, παροξυσμού φαίνεται ότι έχει περιέλθει ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν με την Ελλάδα. Οι συνεχείς δηλώσεις τόσο του ιδίου όσο και εκείνων που μετέχουν στην κυβέρνησή του και θέλουν να του είναι αρεστοί έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Ομως, αυτό που πραγματικά δείχνει να τον εξοργίζει δεν είναι το τι συμβαίνει – που έτσι κι αλλιώς είναι πολύ αρνητικό για αυτόν. Εκείνο που δείχνει να τον κάνει έξαλλο είναι ότι όσο περνάει ο καιρός και τα πράγματα προχωρούν, ουδείς φαίνεται τελικά να δίνει σημασία στις κορόνες του: η Ελλάδα προχωρεί σωστά και αποτελεσματικά σε αυτό το μέτωπο, το πιο επικίνδυνο απ’ όλα. Και οι χώρες που πραγματικά μετρούν, μετέχουν σε αυτή την πορεία κάτι περισσότερο από ενεργά. Και εκεί ο Ερντογάν τρελαίνεται. Και ενώ νομίζει ότι απειλεί, στην πραγματικότητα απλώς κλαψουρίζει.

Δυστυχώς για αυτόν και για τη χώρα του, ο Ερντογάν δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί πώς έφτασαν τα πράγματα εκεί που σήμερα είναι και που τον εξοργίζουν. Δεν κοιτάει τον καθρέφτη του. Αν το έκανε, θα διαπίστωνε αμέσως ότι η τροπή που παίρνουν οι ισορροπίες στην περιοχή είναι βασικά δικό του δημιούργημα. Είναι αποτέλεσμα της έναντι πάντων επιθετικότητας, του ιμπεριαλιστικού μεγαλοϊδεατισμού του, της πρωτοφανούς υπεροψίας του απέναντι όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά εξίσου και στις μεγάλες δυνάμεις, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γαλλία. Ξύπνησε τώρα και φωνάζει ότι η αμερικανική βάση στην Αλεξανδρούπολη ενοχλεί και την Τουρκία και τον τουρκικό λαό – λες και τον ρώτησε τον τελευταίο… Αλλά πώς έγινε αυτή η βάση; Πώς φτάσαμε στο σημείο οι Αμερικανοί να εγκαταλείψουν τη στρατηγική συμμαχία τους με την Τουρκία, που κράτησε όλο τον Ψυχρό Πόλεμο, και να αναζητήσουν άλλες λύσεις – γιατί έτσι γεννήθηκε η υπόθεση της Αλεξανδρούπολης, όπως και η νέα μεγάλη επένδυση στη Σούδα, όπως και πολλά άλλα. Ολα αυτά συνέβησαν επειδή ο Ερντογάν, στην πραγματικότητα, τους εκβίασε με τον πιο άθλιο ανατολίτικο τρόπο. Δεν σεβάστηκε συμφωνίες, συμμαχίες, υπογραφές, δεσμεύσεις, κοινά συμφέροντα. Ανάγκασε τις ΗΠΑ σταδιακά να τον διαγράψουν από πραγματικό τους σύμμαχο. Οσα κι αν είχε κάνει ή είχε πληρώσει η Ελλάδα, δεν θα μπορούσαν ποτέ να φέρουν αυτό το αποτέλεσμα. Το έκανε ο μόνος που μπορούσε, και αυτός είναι ο ίδιος και ουδείς άλλος.

Αφού λοιπόν πρώτα ο Ερντογάν τα έκανε ο ίδιος θάλασσα, τώρα απειλεί και κλαψουρίζει. Αλλά ουδείς τον λαμβάνει σοβαρά υπόψη. Η πολυεθνική αμερικανική άσκηση στην Αλεξανδρούπολη είναι από τα σημαντικότερα γεγονότα του είδους της εδώ και πολλά χρόνια. Η μόνιμη γαλλική ναυτική παρουσία μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου επίσης. Οι δυνάμεις που στέλνουν στην Ελλάδα σειρά από χώρες της περιοχής διαρκώς για κοινές ασκήσεις, το ίδιο. Και, φυσικά, η προσέγγιση με την Αίγυπτο, και μάλιστα ταυτόχρονα με εκείνη με το Ισραήλ, έχουν ανατρέψει ριζικά όλα όσα ξέραμε επί δεκαετίες. Και τώρα που τα βλέπει να γίνονται, πιθανότατα, όταν κλείσουν οι κάμερες, αφού έχει πει τις γνωστές του επιθετικές μεγαλοστομίες, σίγουρα αντιλαμβάνεται ότι έκανε λάθος. Και μεγάλο μάλιστα. Αλλά, τώρα πια, είναι αργά. Δεν έχει επιστροφή. Και, αυτό, επίσης το ξέρει.

Ολα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τα διαρκώς και οξύτερα εσωτερικά του προβλήματα και, κυρίως, με τις επερχόμενες εκλογές στην Τουρκία το 2023, είναι ικανά να δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Δεν είναι απίθανο να φτάσει να χρησιμοποιήσει την επιθετικότητα κατά της Ελλάδας ως το τελευταίο χαρτί για τη διάσωσή του. Ομως, αν το κάνει πια, πολύ απλά, θα καταστραφεί. Και, αν φυσικά προλάβει, είναι πιθανό να το επιχειρήσει – αφού να εγκαταλείψει την εξουσία μετά από εκλογές, αυτό, δεν πρόκειται να το κάνει ποτέ.