Τριάντα και, χρόνια ανοικτής φιλοξενίας

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αδικία από αυτήν που επεδίωξε να κατοχυρώσει, υπό δημοσιογραφικό «καπέλο», η προνομιούχος φιλοξενουμένη Ολλανδή (αν και από πολύ καιρό κάτοικος Υδρας) στο Μέγαρο Μαξίμου. Απέναντι σε αυτή την «ύβρι», που μας αφορά όλους, όλη τη χώρα και όλο το κράτος η απάντηση του Πρωθυπουργού, σε περιεχόμενο, τόνο και ύφος, υπήρξε η προσήκουσα. Εξαφάνισε τη δήθεν ερώτηση, που δεν ήταν παρά ένας προσεκτικά προβαρισμένος λίβελος. Καλά να είναι η κυρία, έδωσε την ευκαιρία στον Μητσοτάκη να διατυπώσει, σε απλά και κατανοητά αγγλικά, τον θυμό όλων των Ευρωπαίων που νιώθουν να πολιορκούνται, ταυτοχρόνως, από απάνθρωπους εμπόρους και αυταρχικούς ηγέτες.

Η αδικία είναι μεγάλων διαστάσεων. Προτού επιτεθεί στους δύο πρωθυπουργούς, δεν είχε παρά να ρωτήσει γύρω της, στη γειτονιά της Υδρας. Νησί στο οποίο ζουν και προκόβουν εκατοντάδες μετανάστες-φυγάδες της Αλβανίας του Χότζα. Στην Αθήνα, από την Ομόνοια και την Αχαρνών, μέχρι την Κυψέλη και τα Πατήσια, χιλιάδες πρόσφυγες μαθαίνουν να συγκατοικούν, στο μέτρο του εφικτού, με τους Αθηναίους.

Η Ελλάδα έδωσε και δίνει μαθήματα φιλοξενίας ανθρώπων που έφυγαν κυνηγημένοι από τις χώρες τους προτού και πολύ περισσότερο μετά την πτώση των αυταρχικών καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπη. Θυμηθείτε τους Πολωνούς, Ρουμάνους, Βούλγαρους και αργότερα τους Ουκρανούς, Μολδαβούς και Σέρβους. Σκεφτείτε την όχι και τόσο γνωστή αλλά εξαιρετικά πολυπληθή ομάδα των Τούρκων που βρίσκονται στην Ελλάδα επειδή κινδυνεύουν από το καθεστώς Ερντογάν.

Δεν έχουμε, ως λαός, ως χώρα και ως κράτος, να απολογηθούμε σε τίποτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποτιμώ τα πολύ πραγματικά περιστατικά ρατσιστικής συμπεριφοράς, τα οποία αναδεικνύουν όμως ένα άλλο πρόβλημα και προφανώς δεν έχουν καμία σχέση με τις κατηγορίες περί pushbacks στα σύνορα. Δεν ξεχνώ όμως πόσο λάθος είχαν εκείνοι που έσπρωχναν τους μετανάστες να εγκατασταθούν στην Πλατεία Βικτωρίας, που καλλιεργούσαν το εύφορο έδαφος του φόβου στον Αγιο Παντελεήμονα απλώς και μόνον για να επιδείξουν πόσο ψυχόπονη είναι η δική τους «ιδεολογία» έναντι όλων υμών των μικροαστών που δήθεν αδιαφορούμε για τη μιζέρια των προσφύγων.

Με δύο λόγια, η Ελλάδα έχει καλό ιστορικό στο ζήτημα της προσφυγιάς των νεότερων χρόνων. Τουλάχιστον τα τριάντα προηγούμενα έτη περνούν από τα μέρη μας άνθρωποι από κάθε γωνιά: κάποιοι, πολλοί, μένουν, κάποιοι άλλοι, περισσότεροι φεύγουν προς την «πλούσια» Δύση. Εκεί βρίσκεται το πραγματικό θέμα. Γι’ αυτό και οι πάμπολλοι συμπατριώτες της φιγουρατζού Ινγκεμποργκ είναι ευγνώμονες στους λιμενικούς και συνοριοφύλακες της Ελλάδας (εσχάτως και της Πολωνίας φαντάζομαι…) επειδή κρατούν τα ευρωπαϊκά σύνορα.

Τελικά, και αυτό είναι πολύ σοβαρό, η bold απάντηση Μητσοτάκη ανέδειξε ότι η Ελλάδα κατέχει ξεχωριστή και προβεβλημένη θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών στη μάχη για μια οργανωμένη αντιμετώπιση των μεταναστευτικών μετακινήσεων. Κάποιοι, βεβαίως, φθονούν την τεράστια πρόοδο από την εποχή της χαοτικής ιδεοληψίας των εξαφανιζόμενων μέσω ηλιόλουτρων μεταναστών, που ακολούθησε η προηγούμενη διακυβέρνηση. Που θα πάει; Θα συνηθίσουν!

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής