Με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο

Τον Χρήστο τον συνάντησα πρώτη φορά μέσα από κοινωνικές συναναστροφές. Ημουν με την πρώην γυναίκα μου κι εγώ κι εκείνος. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση γιατί ήταν ολιγόλογος, όχι πολυλογάς σαν κι εμένα, ουσιαστικός, και με καλούς τρόπους. Εκτός από τη γοητεία που εξέπεμπε είχε πάντα κάτι ενδιαφέρον να πει χωρίς να μιλάει πάρα πολύ. Ηταν ένας άνθρωπος διαβασμένος και ενημερωμένος όχι μόνο για την τέχνη του, αλλά για την πολιτική και την κοινωνία, που υποστήριζε τη θέση του με επιχειρήματα και ορθό λόγο. Είχε μια κομψότητα, ευγένεια. Είχε μια μαγεία που την είχα δει – με άλλο βάρος και άλλο περιεχόμενο βεβαίως – όταν συνάντησα τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη.

Ηταν περιζήτητος, πετυχημένος και αναγνωρίσιμος σε ό,τι και αν έκανε. Ασχολείτο με τη μουσική από παιδί – είχε μάλιστα και ένα συγκρότημα τις «Πρόκες» – αλλά ο έρωτας τον οδήγησε στην Ιταλία. Ακολούθησε στο Μιλάνο ένα κορίτσι που γνώρισε και έμεινε αρκετό διάστημα, περισσότερο από 2 χρόνια. Εκεί σπούδασε σχέδιο επίπλων και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα ασχολήθηκε με αυτό. Αναμόρφωσε την οικογενειακή επιχείρηση που είχε με τον αδελφό του και άνοιξε και άλλα δικά του μαγαζιά στο Κολωνάκι, στον Αλιμο και σε άλλες περιοχές. Τα έπιπλα που έφτιαχνε ήταν υπέροχα. Είχαν την κομψότητα, τον αέρα της πόλης που σπούδασε. Ηταν Ευρωπαίος. Εφερε κάτι καινούργιο, κάτι ανανεωτικό.

Είχαμε μετακομίσει με την Μάγκυ σε ένα καινούργιο σπίτι και χρειαζόμασταν έπιπλα. Ξέραμε ότι αυτή ήταν η δουλειά του Χρήστου και πήγαμε στην επιχείρησή του. Είχε τρομερό γούστο και φινέτσα σε ό,τι και αν έκανε. Τον βρίσκω, θυμάμαι, περικυκλωμένο από γυναίκες. Μέρος της επιτυχίας που είχε ως επιχειρηματίας ήταν, εκτός από την ασυναγώνιστη γοητεία του, η οξυδέρκειά του και το πάθος του. Εργαζόταν με ζήλο και αφοσίωση. Μόλις λοιπόν με βλέπει πιάνει μια κιθάρα κάθεται σε έναν καναπέ – προς πώληση – και άρχισε να μου τραγουδάει «Μου θυμίζεις τη μάνα μου», το «Εχω κλάψει», «Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια», «Επιμένω» και κάποια άλλα. Οταν τελείωσε η «ακρόαση» του ζήτησα να μου φέρει τα τραγούδια στην εταιρεία. Τα φέρνει την επόμενη μέρα σε μια κασέτα και τα παρουσιάζω στους συνεργάτες μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν ενθουσιάστηκαν. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε δισκογραφία. Οι προηγούμενες προσπάθειές του δεν ήταν πετυχημένες. Δεν ξέρω γιατί. Οι εταιρείες δεν τον πίστευαν γιατί δεν είχε κάποια σπουδαία φωνή. Είχε όμως έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο ν’ αφηγείται ό,τι ζει και τον συγκινεί. Τη δεκαετία του ’80 κυκλοφόρησε από τη Lyra («Οταν καθόμαστε σπίτι», 1986) το «Ελα μωράκι μου», το οποίο έγινε ραδιοφωνική επιτυχία, όχι δισκογραφική. Ηρθε στη Sony και κάναμε ένα τριετές συμβόλαιο. Η επιτυχία που γνώρισε μετά την κυκλοφορία του δίσκου ήταν τεράστια. Στα πόδια του έπεφταν εκατομμύρια.

Η τρέλα και το ψώνιο για έναν εκκολαπτόμενο καλλιτέχνη που στοχεύει ψηλά στο αντικείμενο που έχει επιλέξει είναι απαραίτητα στοιχεία. Γιατί το λέω αυτό; Θυμήθηκα μια μικρή ιστορία. Πηγαίναμε με τον Πάνο Γερμενίτη στη «Μεγάλη Βρετανία» για να τον συναντήσουμε – έμενε σε μια σουίτα – και έβγαινε στον διάδρομο με το μπουρνούζι και έπαιζε κιθάρα. Εμείς με τον Πάνο καθόμασταν κάτω σταυροπόδι και ακούγαμε τα τραγούδια που ετοίμαζε. Ηταν τρελαμένος, από την επιτυχία, τη δόξα, το χρήμα και τις γυναίκες. Ετσι και αλλιώς όμως ήταν γυναικοκατακτητής γιατί ήταν όμορφος.

Οταν αποφασίσαμε να κάνουμε το πρώτο βίντεο κλιπ επέλεξα το τραγούδι «Εχω κλάψει». Εγραψε ο ίδιος το σενάριο και η ιστορία θα εκτυλίσσονταν σε έναν καταυλισμό τσιγγάνων. Μου ζήτησε να υποδυθεί την τσιγγάνα – πρωταγωνίστρια του video clip – η Βάνα Μπάρμπα. Σε εκείνο το γύρισμα γνωρίστηκαν πρώτη φορά. Εκεί γεννήθηκε το αίσθημά τους. Μόλις τελείωσε το γύρισμα ήρθαν μαζί χέρι – χέρι και μας βρήκαν στο εστιατόριο «Ιθάκη» όπου ήμουν μαζί με τον Αλις Κούπερ και τη γυναίκα του. Είχε έρθει τότε στην Ελλάδα για τη συναυλία και τον φιλοξενούσαμε.

Μετά τη λήξη του 3ετούς συμβολαίου αποφάσισε να αλλάξει εταιρεία. Ο Χρήστος είχε αποκτήσει πολλά χρήματα και όταν έχεις χρήματα έχεις και «αυλή». Οταν δεν έχεις φεύγουν όλοι. Οι αυλικοί τον επηρέασαν για να αλλάξει εταιρεία, πείθοντάς τον ότι έτσι θα έπαιρνε μεγαλύτερα ποσοστά. Και εμείς ως εταιρεία χάσαμε από αυτή την κίνηση και ο ίδιος, αφού η μετέπειτα ιστορία απέδειξε ότι ήταν λάθος. Δεν έχουν και τόσο σημασία πια όλα αυτά. Οταν έφυγε από τη Sony δεν επηρεάστηκε η σχέση μας. Επαγγελματίες ήμασταν και κάναμε τις επιλογές μας. Αρχίσαμε ν’ αραιώνουμε τις συναντήσεις μας, αφού οι ρυθμοί της καθημερινότητας ήταν άγριοι τότε και για μένα και για εκείνον.

Δεν θυμάμαι πότε τον είδα για τελευταία φορά από κοντά. Σίγουρα θα έχουν περάσει 15 χρόνια. Μια από τις τελευταίες σκηνές που έχω στο μυαλό μου ως εικόνα του είναι η εμφάνισή του πάλι στη σκηνή με τους ΟΝΙΡΑΜΑ που πήγε η Βάνα Μπάρμπα για να τον ακούσει. Εχω φυλαγμένες πολλές ξεχωριστές στιγμές που ζήσαμε μαζί εξαιτίας της συνεργασίας μας. Ολη του η συμπεριφορά σε οποιαδήποτε έκφανσή της τη χαρακτήριζε η ποιότητά του, η παιδεία του και το κοφτερό μυαλό του. Εχω κλείσει σε ένα κουτί τις αναμνήσεις από εκείνη την ωραία περίοδο της ζωής μας και όταν επιθυμώ να επιστρέφω εκεί θα το ανοίγω και θα τον συναντώ ξανά.

Ο Γιώργος Πολυχρονίου είναι ραδιοφωνικός παραγωγός.