Μetaverse

Ο δημιουργός του Facebook, Zuckerberg, πρόσφατα ανακοίνωσε τη μετονομασία της εταιρείας σε Μeta, δηλώντας ότι εμπνεύστηκε από την ελληνική λέξη επέκεινα, μολονότι πολλοί ισχυρίζονται πως η ορθή λέξη είναι η δυστοπία, προαναγγέλλοντας την επόμενη μέρα του Διαδικτύου και την εξέλιξη της ψηφιακής επανάστασης σε αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν metaverse.

Την απόλυτη δηλαδή κυριαρχία του ψηφιακού κόσμου όπου, στο άμεσο μέλλον, οι άνθρωποι θα μπορούν να παίξουν, να εργαστούν και να συναντηθούν σε ένα πλήθος εικονικών κοινοτήτων που συνδέονται σε ένα αντιληπτό εικονικό σύμπαν. Επιλέγοντας να «ζουν» τη δική τους εικονική πραγματικότητα, υποδυόμενοι και σκηνοθετώντας την επιθυμητή τους ψηφιακή εκδοχή. Να βιώνουν μια άλλη ζωή, όχι ως πολίτες αλλά ως άβαταρ. Με πιο απλά λόγια, ο καθένας στον κόσμο του.

Αν και η ψηφιακή απόδραση από την αληθινή ζωή στη μεικτή πραγματικότητα αναμένεται να επιτευχθεί έπειτα από 10 με 15 χρόνια, το ελληνικό πολιτικό σύστημα και σημαντικό μέρος της κοινωνίας φαίνεται πως πρωτοπορούν λειτουργώντας ήδη με όρους εικονικής αντίληψης.

Οι κυρίαρχες θέσεις για την οικονομία, την πανδημία, τη δημόσια υγεία, την επιστήμη, τους εμβολιασμούς, το Μεταναστευτικό, την εγκληματικότητα, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, την κλιματική αλλαγή, την πράσινη μετάβαση, την τεχνολογική εξέλιξη, τα εθνικά θέματα αλλά και όλα όσα συνθέτουν την αληθινή ζωή εκπορεύονται, σε μεγάλο βαθμό, όχι στη βάση ορθολογικής ανάλυσης των δεδομένων αλλά με πλήρη διαστρέβλωση ή και ολοσχερή αγνόησή τους. Ο καθένας τη δική του εκδοχή και με πηγή έμπνευσης τον Προκρούστη που όλα τα προσάρμοζε καταπώς τα ήθελε. Φανατισμός, μισαλλοδοξία, εγωισμός, ιδεοληψία, επιλεκτική μνήμη, παραχάραξη και πάντοτε με μεσσιανική βεβαιότητα σωτηρίας. Ενα μεσαιωνικό χωράφι όπου κανένας σπόρος αμφιβολίας και αναστοχασμού δεν μπορεί να φυτρώσει και που φυσικά δεν μπορεί να αποτελέσει τόπο συνεννόησης και επίλυσης προβλημάτων. Το δικό μας… λογισμικό δεν ενθαρρύνει την αλληλεπίδραση ούτε τη συμπερίληψη.

Ζούμε το παράδοξο κανένα κόμμα να μη συμφωνεί πουθενά με το άλλο, σε κρίσιμα ζητήματα να μη διατυπώνουν προτάσεις, παρά μόνον αφορισμούς, αλλά κυρίαρχη συζήτηση να αποτελεί το είδος των συμφωνιών που θα προκύψουν στην επόμενη και ενδεχομένως διπλή, εκλογική αναμέτρηση. Δεν ξέρουν σε τι θα συμφωνήσουν, αλλά είναι έτοιμα να συγκυβερνήσουν για το καλό μας. Κι αν οι δυσκολίες της συγκυρίας τα ξεπερνούν, τις υπερβαίνουν φτιάχνοντας τους δικούς τους πολλαπλούς κόσμους.

Στο ΚΙΝΑΛ, εκκινώντας την εκλογή νέου αρχηγού, κατάφεραν ξαφνικά να μας ταξιδέψουν σε έναν κόσμο όπου το ΠΑΣΟΚ ξαναγεννιέται, ο Γιώργος Παπανδρέου δικαιώνεται και η αλλαγή επέρχεται. Δεν είναι σίγουρο αν θα στρίψουν λίγο δεξιά ή λίγο αριστερά ούτε έχει σημασία πως με το μόνο που ασχολούνται είναι τα debates, αυτά είναι σουρεαλιστικές λεπτομέρειες.

Στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν ενδεχόμενα για όλα τα γούστα, από ριζοσπαστική Αριστερά μέχρι σοσιαλδημοκρατία, αλλά τεχνικά προβλήματα δεν επιτρέπουν τη μόνιμη διασύνδεση με καμία πλατφόρμα, άσε που είναι και ασύμβατες μεταξύ τους.

Στη ΝΔ, έτσι κι αλλιώς, όλα καλώς γίνονται και οι θεματικές της εκπομπές ικανοποιούν κάθε προτίμηση, από εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, μοναχικό νεοφιλελεύθερο μέχρι σκληρό δεξιό. Το ΚΚΕ επιμένει μονοθεματικά στη Σοβιετική Ενωση, η Ελληνική Λύση στα Χ-Files και το ΜέΡΑ25 στους μονολόγους Βαρουφάκη. Γιατί εμείς πρώτα τα ζούμε και μετά τα ψηφιοποιούμε…