Καταπίνοντας την κάμηλο μαζί με τον καμηλιέρη

Πρώτον δεν ξέρω πόσο συφερτική είναι η ισοτιμία του λεβ με το ευρώ και δεύτερον αγνοώ τη διαδρομή της διαφημιστικής καμπάνιας του υπουργείου Τουρισμού της Βουλγαρίας, από τη Σόφια ίσαμε τους τηλεοπτικούς δέκτες μας. Η πλημμυρίδα του συγκεκριμένου σποτ έχει κάνει το κεφάλι μου να εκραγεί. Μαζεύω τη φαιά ουσία μου με βετέξ απ’ τα πατώματα και προσπαθώ να καταλάβω. Ποιος,  με τα σωστά του, ενέκρινε την προβολή της μέσα στα σπίτια μας, να μας υπόσχεται «ασφαλείς» χειμερινές διακοπές στη χώρα που αυτή τη στιγμή παράγει περισσότερο κορωνοϊό απ’ όσους κόκκους ρυζιού παράγει ολόκληρη η Ινδοκίνα; Οι εμπορικοί δρόμοι άλλαξαν πια, δεν είμαστε, να πεις, στην εποχή του μεταξιού που εκτός από τα κατάλληλα βρακιά προϋπέθετε και επιδέξιους ρόλους. Τώρα και ο πιο σκιτζής είναι ελεύθερος να εξαφανίσει από τον χάρτη όλη τη Βόρεια Ελλάδα επί παραδείγματι, με ένα απλό νεύμα: κοκτέιλς στο χιονοδρομικό κέντρο και sex and the city στο Πομπόροβο. Από μένα είναι «ναι». Να μαζευτούμε και να πάτε. Να πάει όμως κοντά και ο νεόκοπος υπουργός μας του Τουρισμού, κ. Κικίλιας, που μέχρι χθες μας φοβέριζε να κάτσουμε σπίτι, μην κολλήσουμε τίποτα, και με το που άλλαξε πόστο, αποστρέφει το πρόσωπό του και καταπίνει την κάμηλο μαζί με τον καμηλιέρη. Από την πρόεδρο του ΕΟΤ δεν περιμένω και πολλά. Μου φτάνει να χαζεύω την εκτυφλωτική ομορφιά της κάτω από τα λιόδεντρα, στο νέο της σίριαλ. Το ΕΣΡ, όμως, πότε επιτέλους περιμένει να δικαιώσει τον ρόλο του; Να κάνει μια μικρούτσικη παρέμβαση βρε αδερφέ κι ας πάει χαμένη. Διότι για τα χαμένα είναι ο άνθρωπος ο σοβαρός και ο εντάξει. Να μην περιμένει, φερ’ ειπείν, να ξεφύγει σε κανά ριάλιτι κανά μπινελίκι για να απασφαλίσει το κόκκινο στυλό του.

Φυσικά υπάρχουν κι άλλες πολλές παράμετροι που αγνοώ, όπως ας πούμε οι εμπορικές διακρατικές δεσμεύσεις μεταξύ χωρών της ΕΕ σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, σαν τότε που στήναμε αυτοσχέδια μπλόκα στο λιμάνι της Πάτρας, μη ρίξει άγκυρα κανά οχηματαγωγό από το Μπάρι, με συνολικά κρούσματα στη χώρα μας ένα (1) κι άλλα πέντε-έξι να διερευνώνται. Πω πω πω…

Μην τα ρίχνουμε όμως όλα στη Βουλγαρία. Χιονοδρομικά έχουμε κι εμείς εδώ, με 25 βαθμούς Κελσίου το καταχείμωνο. Στα χωριά, στις νήσους, στα ξέφωτα και στις κώμες των ημετέρων δυνάμεων που γράφουν τα νέα μέτρα εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Τι γιατί; Γιατί ο ταβερνιάρης είναι κουμπάρος, το ρεζερβέ είναι του γείτονα, το τσιμπούσι είναι του ξάδερφου και ο αστυνομικός δικό μας παιδί. Και το κηδειόχαρτο φίλοι και σύντροφοι; Κανείς δεν το πιάνει το κηδειόχαρτο με γυμνά χέρια γιατί είναι ξένο κι απόξενο, ξου ξου, κι ο νεκρός ένας περίσσιος που λάθρα ήρθε και πέρασε από τον κόσμο ετούτο. Υποψήφιοι περίσσιοι. Αυτό θα είμαστε, αν συνεχίσουμε το σκι και το εβίβα. Και ο κάπελας σιωπηλός, θα στρώνει το χάρτινο τραπεζομάντηλο με τη χερούκλα του φραπ φραπ απλωμένη, αποφεύγοντας το σημείο, εκεί που κανονικά θα έμπαινε το κουβέρ μας.