Diana Ross «Thank You»

Ενδεχομένως είναι η μεγάλη αδικημένη των τελευταίων ημερών. Το πρώτο «πρωτότυπο» άλμπουμ της μετά «Every Day Is a New Day» (1999) και το πρώτο στούντιο μετά το «I Love You» (2006) συνέπεσε με την κυκλοφορία των ABBA, με αποτέλεσμα τα φώτα της δημοσιότητας να πέσουν στους τέσσερις σουηδούς ποπ σταρ. Οχι φυσικά ότι η 77χρονη τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, ηθοποιός και μουσική παραγωγός δεν είναι ο ορισμός της σταρ.

Γεννημένη στις 26 Μαρτίου 1944, η Νταϊάνα Ρος έγινε γνωστή ως η τραγουδίστρια του φωνητικού συγκροτήματος Supremes, στη συνέχεια ήταν η πιο επιτυχημένη ηθοποιός της Motown κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και το συγκρότημα ένα από τα κοριτσίστικα γκρουπ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στον κόσμο όλων των εποχών. Παραμένουν το γυναικείο γκρουπ με την καλύτερη παρουσία στα τσαρτ στην ιστορία τους, με συνολικά 12 νούμερο 1 σινγκλ στο αμερικανικό Billboard Hot 100, συμπεριλαμβανομένων των «Where Did Our Love Go», «Baby Love», «Come See About Me», «Love Child».

Μετά την αποχώρηση από τους Supremes το 1970, ξεκίνησε την επιτυχημένη σόλο καριέρα της στη μουσική, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση και στις συναυλίες. Το ομώνυμο ντεμπούτο σόλο άλμπουμ της περιελάμβανε τη νούμερο 1 επιτυχία των ΗΠΑ «Ain’t No Mountain High Enough» και τον ύμνο «Reach Out and Touch (Somebody’s Hand)». Ακολούθησε το δεύτερο σόλο άλμπουμ της, «Everything Is Everything», το οποίο τής έφερε το πρώτο της σινγκλ στο Ηνωμένο Βασίλειο: ήταν το «I’m Still Waiting».

Τo 1973 κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα της καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία «Lady Sings the Blues» υποδυόμενη την Μπίλι Χόλιντεϊ και προτάθηκε για Οσκαρ, Χρυσή Σφαίρα και BAFTA Α’ Γυναικείου Ρόλου. Το 1976 το Billboard τής απένειμε τον τίτλο «Female Entertainer of the Century». Εχει λάβει τιμητικά Γκράμι, Tony και Σεζάρ. To 2016 ο Μπαράκ Ομπάμα τής απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, ενώ το Ρεκόρ Γκίνες αναγνώρισε την επιτυχία της στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο επειδή είχε περισσότερες επιτυχίες από οποιαδήποτε καλλιτέχνιδα στα charts, με συνολικά 70 επιτυχημένα σινγκλ τόσο με τις Supremes όσο και ως σόλο καλλιτέχνιδα.

Το νέο της άλμπουμ είναι μια εργασία επιστροφής. Σημαντικής επιστροφής. Η αμερικανίδα τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια έγραψε τα οκτώ από τα δεκατρία κομμάτια του άλμπουμ. Μέρος της ηχογράφησης έγινε στο σπίτι, σε συνεργασία φυσικά και με άλλους παραγωγούς, μουσικούς κ.ο.κ., φθάνοντας σε ένα αποτέλεσμα γλυκό και… καταπραϋντικό. Μπορεί να μην είναι ένας θριαμβευτικός δίσκος αλλά είναι εργασία που μας γυρίζει χρόνια πίσω, τότε που η ποπ ήταν περήφανη που ήταν ποπ. Τα τραγούδια που ερμηνεύει είναι φωτεινά και έχουν τη γοητεία του τιμημένου παρελθόντος της. Οπως για παράδειγμα συμβαίνει με το κομμάτι «I Still Believe», το οποίο έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει smash hit. Σε αυτό έχει βάλει το χεράκι του ο hitmaker Τζακ Αντόνοφ, όπου η μοντέρνα ντίσκο είναι τόσο σαρωτική και μεγαλειώδης που η κιθάρα της Ανι Κλαρκ μόλις και μετά βίας ακούγεται. Αυτό και άλλα τραγούδια επιχειρούν ξεκάθαρα να αποτυπώσουν ξανά στιγμές από τη διαδρομή της όλες αυτές τις δεκαετίες, χωρίς φυσικά αυτό να είναι κακό. Σε όλο το άλμπουμ υπάρχει απεριόριστη ευχαρίστηση για τη μουσική που θέλει να μας παρασύρει σε ηχητική ευδαιμονία. Δεν θα βρείτε πιο λαμπερή ανάσταση της εποχής του Studio 54 από τα κομμάτια «Tomorrow» και «In Your Heart», που φέρνουν στο μυαλό τα… διαλογιστικά χορευτικά κομμάτια που εξερεύνησε η Madonna από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του ’90.