Η εκκλησία δεν ξέρει τη δύναμή της…

O κ. Αδωνης Γεωργιάδης και ο κ. Στέλιος Πέτσας την περασμένη Πέμπτη απήγγειλαν άψογα σε ραδιόφωνα και εφημερίδες το non paper του Μαξίμου που τους ζητούσε να εξηγήσουν ότι «άλλο είναι το λιανεμπόριο κι άλλο η εκκλησία». Την ίδια μέρα, αφού ο κ. Αλέξης Τσίπρας το πρωί άσκησε κριτική στην κυβέρνηση «γιατί δεν τολμά να επιβάλει μέτρα για τις εκκλησιές», το απόγευμα πήρε τηλέφωνο τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για να του εξηγήσει ότι «όχι μόνο δεν έχει κάτι με την εκκλησία, αλλά θέλει να τη συγχαρεί για τις πρωτοβουλίες της». Κάνοντας τη γνωστή αντιπολίτευση του ό,τι να ‘ναι…

Δεν είναι παράξενα αυτά. Η πρόσφατη πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από ονόματα υπουργών που έχασαν αξιώματα γιατί ενόχλησαν τους μητροπολίτες. Αν το παράδειγμα του κ. Νίκου Φίλη είναι πρόσφατο, ακόμα θυμάμαι στη σειρά «πασοκικές περιπέτειες της δεκαετίας του ’80» την καρατόμηση του Αντώνη Τρίτση από τη θέση του υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων γιατί ήθελε να επιβάλει εκλογή επιτρόπων στις εκκλησίες με δημοκρατικές διαδικασίες. Κατέληξε εκτός κυβέρνησης κι έφτιαξε και κόμμα.

Ενα από τα πολλά που έβγαλε στο φως η πανδημία είναι η τεράστια δύναμη της εκκλησίας. Στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις καταγράφεται ως κορυφαίο εύρημα το ότι ένας τεράστιος αριθμός πολιτών, υπολογίζονται σε σχεδόν 400.000, δηλώνουν πως «θα εμβολιαστούν μόνο αν τους το πει ο πνευματικός τους». Πρόκειται για ανθρώπους που πιθανότατα δεν ακούν ούτε τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο: άλλωστε δεν είναι ο πνευματικός τους.

Η ελληνική εκκλησία δεν θέλησε ποτέ της να έχει ενεργό ρόλο στη δημιουργία ενός μεγάλου κόμματος που να εκπροσωπεί και τα συμφέροντά της και να κινείται με τις ευλογίες της: δεν έχουμε στην Ελλάδα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα όπως στη Δυτική Ευρώπη. Κατηγορείται επίσης ότι συνήθως επιδιώκει να φτάνει σε πολιτικάντικους συμβιβασμούς με την εκάστοτε κυβέρνηση: ο όποιος λόγος της στα πολιτικά και τα κοινωνικά μας, αν και παρεμβατικός, δεν χαρακτηρίζεται από κάτι νεωτεριστικά συναρπαστικό. Ομως, απ’ ό,τι φαίνεται, υπάρχει ένα τεράστιο κομμάτι του κόσμου που τον λόγο της εκκλησίας τον περιμένει. Οταν αυτός απουσιάζει ή δεν είναι σαφής, το χριστεπώνυμο πλήθος ακούει τον λόγο διάφορων «παρακλαδιών» της εκκλησίας, που διατείνονται ότι πρεσβεύουν τον λόγο του Θεού, κι ας είναι συχνά ακατάληπτος. Αν μόνο αυτοί ακούγονται, αυτοί δίνουν τον τόνο.

Η επίσημη εκκλησία μοιάζει να μην έχει καταλάβει πόσο μεγάλο είναι το μέγεθος των πιστών που έχει αφήσει μόνους, ανυπεράσπιστους και έτοιμους να παρασυρθούν από οποιονδήποτε κομπογιαννίτη συμβαίνει να είναι ρασοφόρος. Αυτό που εγώ βλέπω κι ανησυχώ είναι ένας κόσμος που ενώ πιστεύει στον Χριστό και βρίσκει στον Θεό ελπίδα είναι εν τέλει ξεχασμένος από την επίσημη εκκλησία. Αν αυτή υποφέρει διαπιστώνοντας την αύξηση ενός αντισυστημικού ρεύματος που αμφισβητεί τη δική της εξουσία  φουντώνοντας εντός της, είναι γιατί ξέχασε τη δύναμή της.

Είναι εντυπωσιακό πως τη στιγμή που εξαιτίας της πανδημίας χιλιάδες απλοί άνθρωποι ξαναθυμούνται την αξία της προσευχής και επικαλούνται τη θεία βοήθεια, η επίσημη εκκλησία μας μοιάζει να μην έχει τρόπο να πλησιάσει όσους φωνάζουν πως την έχουν ανάγκη. Αν είχε καταλάβει τη δύναμή της, θα είχε πείσει μόνη της ειδικά τους μεγάλους ηλικίας ανθρώπους να εμβολιαστούν: δεν θα χρειαζόταν ούτε SMS ούτε μέτρα.

Οι πολιτικοί φοβούνται τη δύναμη της εκκλησίας. Ο φόβος τους κάνει τη χώρα μας να μοιάζει ένα μεγάλο χωριό στο οποίο ο παπάς έχει εξουσίες, που ζηλεύει κι ο αστυνόμος – ο δάσκαλος συνήθως απεργεί. Την ίδια στιγμή οι εκκλησιαστικοί μας άρχοντες παρακολουθούν αμήχανοι ένα πλήθος που διαδηλώνει κρατώντας εικόνες της Παναγίας και σταυρούς. Τουλάχιστον ας καταλάβει η εκκλησία τη δύναμή της. Οχι για να συνομιλήσει με τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα αλλά για να κοιτάξει τους πιστούς στα μάτια. Είναι οι δικοί της ανεμβολίαστοι άσωτοι υιοί. Που περιμένουν την πατρική αγκαλιά της.