Σκοτεινά παραμύθια

Ας πούμε σήμερα ένα παραμύθι. Από εκείνα τα σκοτεινά, τα δυστοπικά, που, όταν ήμασταν παιδιά, μας μελαγχολούσαν αντί να μας ευφραίνουν, μας βάραιναν. Και τις νύχτες στοίχειωναν με εφιάλτες τον ύπνο μας. Που άλλοτε έμοιαζαν με παραλογές και άλλοτε με παραλλαγές των ιστοριών του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν και με χαρακτήρες βγαλμένους από τους βρώμικους δρόμους και τις τρώγλες του Κάρολου Ντίκενς. Παραμύθια σαν το «Κοριτσάκι με τα σπίρτα» του δανού συγγραφέα που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μας το επαναλάμβαναν κάθε Χριστούγεννα, κάνοντας τις παιδικές ψυχές μας να πλαντάζουν. «Για να μαθαίνουν τα παιδιά, μέσω του παραμυθιού, πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο άνθρωπος, να διακρίνουν τις ανισότητες, να συμπονούν τους εξαθλιωμένους» μου είχαν πει κάποτε. Μάλιστα…

Πάμε λοιπόν στο δικό μας παραμύθι. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια πολύ φτωχή που ζούσε σε ένα δάσος, σε μια παράγκα στις παρυφές της πόλης, σε έναν καταυλισμό, οπουδήποτε. Δεν είχαν ούτε ένα πιάτο φαγητό ούτε ένα κομμάτι ψωμί, τίποτα. Δουλειές για τους γονείς δεν υπήρχαν και οι γείτονές τους ήταν κι αυτοί πάμφτωχοι, δεν τους περίσσευε κάτι για να βοηθήσουν. Μια μέρα, τους πλησίασε ένας ηλικιωμένος άνδρας. Είχε μακριά γενειάδα και φαινόταν βλοσυρός. Τους είπε ότι θα τους έδινε πολλά τρόφιμα, να έχουν να τρώνε τουλάχιστον έναν χρόνο. Αλλά έπρεπε κι εκείνοι να του δώσουν κάτι. Την εννιάχρονη κόρη τους. Θα την έπαιρνε μαζί του, θα την έκανε ό,τι ήθελε, δεν θα την ξαναέβλεπαν, αλλά θα χόρταιναν, έστω και προσωρινά, τα άλλα παιδιά. Οι γονείς το αποφάσισαν. Στόλισαν το κοριτσάκι και το παρέδωσαν στον αγριωπό ηλικιωμένο. Εκείνο δεν ήθελε να τον ακολουθήσει, έκλαιγε και στύλωνε τα πόδια του στο χώμα, ο άνδρας όμως το τραβούσε από το χέρι. Δεν υπήρχε επιστροφή. Και δεν έζησαν αυτοί καλά, ούτε εμείς καλύτερα.

Δεν ξέρω αν τα παιδιά θα άντεχαν ένα τέτοιο παραμύθι. Και απορώ πώς το αντέχουμε οι μεγάλοι, όταν μάλιστα ξέρουμε ότι δεν είναι παραμύθι ούτε συνέβη μια φορά κι έναν καιρό. Ο Αμπντούλ Μαλίκ που ζει στην επαρχία Μπαντζίς του Αφγανιστάν πούλησε, για νύφη, την εννιάχρονη κόρη του Παρβάνα στον 55χρονο Κορμπάν έναντι 2.200 δολαρίων, ώστε να εξασφαλίσει, για λίγους μήνες, τη στοιχειώδη διατροφή της υπόλοιπης οικογένειας. Κατά τα άλλα, η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο σκληρή από το «παραμύθι». Πριν από λίγο καιρό, ο πατέρας είχε πουλήσει, με τους ίδιους όρους, τη 12χρονη αδελφή της Παρβάνα.

Το CNN κατέγραψε την ιστορία της Παρβάνα σε ένα συγκλονιστικό βίντεο δυσβάσταχτο για τις δυτικές αντοχές μας. Με το εννιάχρονο κορίτσι – στολισμένο «νύφη» και με βαμμένα χείλη, σαν παραμυθένια φιγούρα – να σπαράζει προσπαθώντας να αντισταθεί στη μοίρα του που το ξέκοβε όχι μόνο από την οικογένειά του αλλά και από το όνειρό του να γίνει δασκάλα, όπως είπε στο αμερικανικό δίκτυο. Και κάπως έτσι το σκοτεινό «παραμύθι» γίνεται είδηση. Μήπως και το αντέξουμε ως ενήλικοι. Ενα «παραμύθι» που δεν θα αντέχαμε ως παιδιά.