Ο Μιχάλης Πιερής…

Διάβασα με διπλή στενοχώρια τα ειδησάρια στις κυπριακές ιστοσελίδες για τον καθηγητή Μιχάλη Πιερή, που χθες αναγγέλθηκε ο θάνατός του σε ηλικία 69 χρόνων. Τον είχα γνωρίσει παλιότερα στο «Αντί», είχαμε και μια μικρή συνεργασία – και ξέροντας το πάθος και την αφιέρωσή του για την επιστήμη του και για τα γράμματα με στενοχώρησε διπλά η άτσαλη και αστοιχείωτη παράθεση πληροφοριών «ό,τι να ‘ναι» για να προλάβουν να πουν το νέο, σε ανελλήνιστες καταγραφές. Είδα και τις αναφορές στα ελληνικά σάιτ – όπου, τουλάχιστον, τα ανελλήνιστα είναι λιγότερα. Χρήσιμη ήταν και η ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων.

Τι ήταν ο Πιερής και γιατί αξίζει η αναφορά σ’ αυτόν; Οπως έγραφε ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης, ήταν «ένας από τους εγκρατέστερους νεοελληνιστές που διαθέτουμε. Μαθητής και συνεργάτης του Γ.Π. Σαββίδη, έχει ασχοληθεί με τον Κ.Π. Καβάφη, τον Γ. Σεφέρη, τον Τάκη Σινόπουλο, τον Γ. Θεοτοκά, τον K. Μόντη (για να αναφέρουμε ορισμένους μόνο)». Εξέδωσε το κυπριακό έπος του Λεόντιου Μαχαιρά, πολλά ποιητικά βιβλία, ενώ ασχολήθηκε με το θέατρο, ως συγγραφέας και σκηνοθέτης. Κι ήταν το πρόσωπο χάρη στο οποίο υπάρχει στη Λευκωσία σχολή νεοελληνικής φιλολογίας.

Ο Πιερής ήταν ένα τεράστιο κεφάλαιο για την Κύπρο. Ο τελευταίος σημαντικός ποιητής, μετά τον Κώστα Μόντη, τον Μιχάλη Πασιαρδή, την Ερση Μόντη. Αλλά, δυστυχώς, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Και εκεί και εδώ.