Οι διαφορετικοί και {LF}οι «διαφορετικοί»

Διαφορετικός ή «διαφορετικός»; Διαφορετικός, ξεχωριστός, ιδιαίτερος, το άλλο ή «διαφορετικός», δήθεν, ψεύτικος, ρόλος, με λίγα λόγια «διαφορετικός» για να ασχολούνται οι άλλοι μαζί σου και να τραβάς την προσοχή, που δεν μπορείς να κερδίσεις… Διαφορετικός με σεβασμό στη διαφορετικότητα των άλλων ή ένας ακόμα «διαφορετικός» φασίστας.

Πάντα μου άρεσαν οι διαφορετικοί άνθρωποι και με εκνεύριζαν οι «διαφορετικοί». Μπορεί να έφταιγε και το σπίτι μας. Σε μία οικογένεια με διαφορετικές θρησκείες, διαφορετικά χρώματα δέρματος, διαφορετικές εθνικότητες, διαφορετικές συνήθειες, ιδιαίτερες ικανότητες, διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές μουσικές, διαφορετικά επαγγέλματα, διαφορετικές ερωτικές και σεξουαλικές επιλογές, διαφορετικά μεγέθη ρούχων, διαφορετικά τατουάζ, πίρσινγκ. Και σίγουρα διαφορετικούς χαρακτήρες. Ούτε ένας όμως δεν υπήρξε «διαφορετικός». Ούτε ένας δεν ήταν φασίστας.

Ακόμα και όταν τον προκαλούσε το περιβάλλον. Γιατί στο σχολείο ήταν το παιδί «του άραβα», το παιδί των «χωρισμένων», το παιδί «χωρίς θρησκεία», το αγόρι που «φορούσε τα τακούνια της μαμάς του» και «ακόμα χειρότερα» – για κάποιους – η μαμά του το άφηνε να παίζει με το κραγιόν της, το κορίτσι που «έμοιαζε πιο πολύ με αγόρι», το παιδί που έλεγε «θέλω να γίνω σκουπιδιάρης» και οι γονείς απαντούσαν «να γίνεις, αλλά να είσαι ο καλύτερος», το παιδί που έγραφε ανορθόγραφα από αντίδραση, το παιδί που δεν φορούσε σορτς για να μη φανούν τα σημάδια από τις εγχειρήσεις για τις παραμορφώσεις, το παιδί του αριστερού, το παιδί που οι παππούδες του είχαν πάει εξορία, το παιδί που ήταν περήφανο για τις νύχτες των γονιών του στα κρατητήρια της χούντας, το παιδί που δεν άκουγε ή αντιλαμβανόταν τον κόσμο διαφορετικά, το παιδί από το ορφανοτροφείο ή το παιδί του πολέμου.

Στη δική μου «γυάλα» το ξεχωριστό ήταν ο σεβασμός. Γιατί όλοι είμαστε διαφορετικοί. Ξεχωριστοί. Ιδιαίτεροι. Και ο κάθε ένας πρέπει να μάθει να επιβιώνει χωρίς να κάνει τη διαφορετικότητά του ρόλο. Να μην τη χειριζόμαστε σαν δεκανίκι ή, ακόμα περισσότερο, μη μας τρομάξει και κρυφτούμε. Μάθαμε να ισορροπούμε. Να παίρνουμε δύναμη από το δικό μας διαφορετικό. Να γινόμαστε δημιουργικοί. Να μη σηκώνουμε το δάχτυλο στη διαφορετικότητα των άλλων. Να μην ανεχόμαστε προσβολές, αλλά και να μη ζητάμε προσοχή μόνο και μόνο γιατί είμαστε διαφορετικοί. Να μην επιβαλλόμαστε με τη διαφορετικότητά μας, αλλά να μην την επιβάλλουμε. Και κυρίως να μην την εκμεταλλευόμαστε για να παίξουμε με τα όρια και τις αντοχές των άλλων. Να την αγαπάμε και να τη δείχνουμε.

Βγαίνοντας από τη «γυάλα» το μεγαλύτερο σοκ ήταν ο φασισμός των «διαφορετικών». Αυτών που δήλωναν «διαφορετικοί», που πάσχιζαν να γίνουν ξεχωριστοί αλλά ήθελαν τόσο μα τόσο πολύ να είναι συνηθισμένοι, που γίνονταν καρικατούρες, υποδυόμενοι τους «ιδιαίτερους». Γιατί στην πραγματικότητα ντρέπονταν τόσο να ξεχωρίσουν. Και ξεσπούσαν σε όσους ήξεραν να αγαπούν τις ιδιαιτερότητές τους. Και η απόγνωσή τους ήταν τόσο εμφανής που στην αρχή ίσως και να τους λυπόταν κάποιος. Φώναζαν για να πείσουν, με κυνηγάνε γιατί είμαι αριστερός, με κυνηγάνε γιατί είμαι χοντρός, γιατί είμαι αδύνατος, γιατί είμαι άσχημος, γιατί είμαι ωραίος, γιατί είμαι γυναίκα, γιατί είμαι άντρας, γιατί είμαι γυναίκα και θα ήθελα να ήμουν άντρας, γιατί είμαι άντρας και θα ήθελα να είμαι γυναίκα, γιατί… Γιατί υποδύομαι ότι μου αρέσει να είμαι «ξεχωριστός», ενώ θα ήθελα τόσο πολύ να είμαστε όλοι ίδιοι, ομοιόμορφοι, στα πρότυπα του φασισμού.

Γενικά είμαι «ξινή», «χοντροκομμένη», άνθρωπος όχι ιδιαίτερα «χρωματιστός» – εκτός από το κόκκινο κραγιόν. Και κυρίως αντιδραστικός. Και μ’ αρέσει. Και τώρα τελευταία αποφάσισα ότι θα αγαπάω τις ρίγες, κυρίως τις οριζόντιες. Και τα χρώματα. Κι ας με αποσυντονίζουν. Σε πείσμα όσων προσπαθούν να μας θάψουν στην ομοιομορφία του φασισμού. Απέναντι σε όλους αυτούς που φωνάζουν πόσο καταπιέζονται, γιατί είναι «διαφορετικοί», πασχίζουν να υποστηρίξουν μία εικόνα δήθεν και τελικά ενώ διαμαρτύρονται τόσο για το bulling που υπέστησαν μικροί, σήμερα γίνονται οι πιο θρασύδειλοι bullies. Τόσο μα τόσο ίδιοι, τόσο συνηθισμένοι και τόσο δήθεν ασυνήθιστοι…