Ιστορίες καθημερινής τρέλας

Τις ακούς κάθε τόσο. Από συγγενείς, φίλους, γνωστούς και αγνώστους. Υπολογισμοί, σχέδια, προγράμματα, εξισώσεις που δεν βγαίνουν. Οπως, ας πούμε, για το φιλικό ζευγάρι που, ύστερα από δύο χρόνια περιορισμού, λόγω κορωνοϊού, αποφάσισε να κάνει τη μεγάλη έξοδο. Ενα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη με αφορμή το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Και οι δύο άλλωστε είναι καταξιωμένοι επαγγελματίες σε αυτόν τον χώρο, δεν ήθελαν απλώς, έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Είχαν κανονίσει με τις γιαγιάδες να κρατήσουν τα δύο τους παιδιά, όλα ήταν κανονισμένα από το τέλος Αυγούστου.

Δύο μήνες μετά και δύο μέρες πριν φύγουν για Θεσσαλονίκη, το πρόγραμμά τους εκεί έμοιαζε με τις σπαζοκεφαλιές που είχαν παλιά τα παιδικά περιοδικά. Θα πήγαιναν με αυτοκίνητο, θα έμεναν κλεισμένοι στο ξενοδοχείο, θα έτρωγαν μόνο από τσεκαρισμένα delivery (η σύζυγος ούτε γι’ αυτό ήταν απολύτως σίγουρη), δεν θα πήγαιναν μαζί στις ίδιες εκδηλώσεις (μειώνοντας έτσι τις πιθανότητες να κολλήσουν και οι δύο) δεν θα έμεναν στον ίδιο χώρο πάνω από δέκα λεπτά. «Ε, δεν το αφήνουμε καλύτερα» αποφάσισαν την παραμονή του ταξιδιού. «Είπαμε να πάμε, να χαλαρώσουμε, να δούμε φίλους, να περάσουμε όμορφα. Αν είναι να μένουμε όλη την ημέρα κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο, καθόμαστε και στο σπίτι».

Αυτά και πολλά άλλα σχετικά ακούμε τον τελευταίο καιρό. Εξι στους δέκα πολίτες, όμηροι των υπόλοιπων τεσσάρων που καλπάζουν στο άρμα του παρολογισμού – στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί, πολύ συχνά, καλπάζουν στον τσαμπουκά της μπραβούρας, του νταηλικού, του εκφοβισμού. Οι σκηνές από το μπαρ του Ρεθύμνου με το αγροτικό που πέφτει στη βιτρίνα του επειδή δεν επέτρεψαν την είσοδο στον ανεμβολίαστο οδηγό του αλλά και το ξύλο που έπεσε μετά, θυμίζουν την αντίστοιχη σκηνή από την ταινία «Οι θαλασσιές οι χάντρες». Μόνο που δεν βγήκε στο τέλος η Αλέκα Μαβίλη να τραγουδήσει.

Ακουγα πριν από μερικές τον πρόεδρο του ΣΕΗ Σπύρο Μπιμπίλα να απορεί και να εξίσταται με το γεγονός ότι ένας ανεμβολίαστος ηθοποιός δεν μπορεί να πάει ως θεατής στο θέατρο που παίζει (σε όλους τους θεατρικούς χώρους επιτρέπεται η είσοδος μόνο σε εμβολιασμένους και πρόσφατα νοσήσαντες αλλά σε ελάχιστους ο εμβολιασμός είναι επιβεβλημένος και στους ηθοποιούς). Ναι, έτσι όπως το λέει, ακούγεται παράλογο, γιατί όμως ένας ηθοποιός που, λόγω της δουλειάς του, έρχεται σε πολύωρη επαφή με πολλούς ανθρώπους – από θεατές μέχρι συναδέλφους του και συνεργεία – να είναι ανεμβολίαστος; Και επειδή μαθαίνω ότι αρκετοί ηθοποιοί είναι ταγμένοι στον «περήφανο, αντιεμβολιαστικό αγώνα», δεν θα έπρεπε το ΣΕΗ να κάνει, εν είδει διαδικτυακής καμπάνιας, μια σχετική έκκληση; Θα μας σώσουν δηλαδή κάποιοι επιχειρηματίες, όπως ο Πάνος Κατσαρίδης των Θεατρικών Σκηνών, που επιβάλλουν τον εμβολιασμό σε όλους τους εργαζόμενους στον χώρο;

Η ιδεολογικοποίηση της ανοησίας

«Μα δεν μπορώ να επιβάλω σε κάποιον να κάνει, παρά τη θέλησή του, μια ιατρική πράξη. Κάπως φασιστικό μού φαίνεται» είναι ο συνήθης αντίλογος που προσπαθεί να ιδεολογικοποιήσει την ανοησία με θεωρίες περί ελευθερίας προσωπικών επιλογών και άλλα τέτοια. Το έχω ακούσει ακόμη και από ανθρώπους που είναι διπλά εμβολιασμένοι όταν τους ζητήθηκε να πάρουν μέρος σε καμπάνια υπέρ του εμβολίου. Και όταν έκανα μια σχετική παρατήρηση στο σάιτ του μοναδικού χώρου μουσικών και θεατρικών εκδηλώσεων που δέχεται και ανεμβολίαστους (δεν γράφω την επωνυμία διότι έχω πληροφορίες ότι, μετά τις τελευταίες εξελίξεις, θα υπάρξουν αναπροσαρμογές) έλαβα την αφ’ υψηλού απάντηση πως ο Γκαίτε λέει ότι η Τέχνη καταργεί τα σύνορα.

Ας αφήσουν ήσυχο τον Γκαίτε. Στις παρούσες συνθήκες, είσαι ή με τον Τσιόδρα ή με τους «Πολάκηδες».

Διόρθωση: Στο χθεσινό φύλλο, η περικοπή, από εμένα, της λεζάντας αλλοίωσε και το νόημα. Χθες ήταν η επέτειος της γέννησης του Οδυσσέα Ελύτη και όχι της ανακοίνωσης του Νομπέλ.