Δεν περισσεύουν οι τεχνοκράτες

Με έκπληξη έμαθα ότι παραιτήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού, έπειτα από όλες κι όλες σαράντα μέρες θητεία, ο  Σταύρος Κωνσταντινίδης, «για προσωπικούς λόγους». Κρίμα. Ο για τόσο σύντομο διάστημα πρόεδρος του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων είναι ένα πρόσωπο γνωστό για το πάθος και το πείσμα του στις αποστολές που αναλαμβάνει. Ενας τόσο πεισματάρης τεχνοκράτης, αλλά ταυτόχρονα και διανοούμενος με όραμα, δεν συνηθίζει να τα παρατάει εύκολα, οπότε φαίνεται ότι πιέστηκε ιδιαίτερα και μάλλον δεν άντεξε αυτή την πίεση.

Εν προκειμένω, ο Κωνσταντινίδης είχε δύσκολη δουλειά: οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μουσεία, τα οποία έπρεπε να εποπτεύει, χρειάζονται αναδιοργάνωση και επαναλανσάρισμα – και η Πολιτεία είχε ανάγκη ένα πρόσωπο που μπορούσε να εμπνεύσει και να οργανώσει τον εκσυγχρονισμό, μαζί με τους εργαζόμενους.

Ο πολιτισμός γενικώς χρειάζεται εμπνευσμένα πρόσωπα, με γνώση, πείσμα, πάθος και όραμα, που θα κινηθούν πέρα από την πεπατημένη της διαχείρισης των τομέων που τους έχει ανατεθεί – καλλιτέχνες, επιστήμονες και τεχνοκράτες. Πρόσωπα που δεν του περισσεύουν.