Χωρίς Τσίπρες και χωρίς Πολάκηδες

Χθες ήταν μια ημέρα που τα καταμετρημένα κρούσματα κορωνοϊού ξεπέρασαν κατά πολύ τις 5.000 και οι νεκροί έφτασαν τους 52. Η κυβέρνηση σαν να έχει σηκώσει τα χέρια. Ο εμβολιασμός συνεχίζει να είναι το βασικό όπλο ανάσχεσης του ιού, αλλά όσοι αρνούνται να εμβολιαστούν είναι πολλοί, οι αντιεμβολιαστές ακολουθώντας διάφορους ηγέτες που προσδοκούν έξοδο στην πολιτική κάνουν όλο και πιο θορυβωδώς αισθητή την παρουσία τους, οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν μεγάλη διάδοση και συναντιούνται σε ένα σημείο με την αντικοινωνική στάση πολλών Νεοελλήνων και τον αντιεπαγγελματισμό πολλών επαγγελματιών που συστηματικά δεν τηρούν ή και υπονομεύουν τα μέτρα. Αν προστεθεί και το δεδομένο ότι και το κυνήγι της παραβατικότητας από τις αρχές είναι χαλαρό, η πανδημία εξαπλώνεται και θα συνεχίσει.

Αυτή η κατάσταση επιβαρύνει ιδιαίτερα όχι μόνο το σύστημα υγείας αλλά και την κοινωνία και την οικονομία. Αν συνεχίσουμε έτσι, είναι πολύ πιθανή η επιστροφή ενός νέου λοκντάουν, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει στην οικονομία και στις ζωές μας.

Το δυστύχημα είναι ότι, όποια μέτρα κι αν αποφασιστούν, η κυβέρνηση θα τα αποφασίσει μόνη της και δεν θα τα στηρίξει κανείς. Η αξιωματική αντιπολίτευση, για παράδειγμα, ναι μεν στα λόγια είναι υπέρ του εμβολιασμού, αλλά στην πράξη τον υπονομεύει – επειδή, όπως έχει δηλώσει και η Εφη Αχτσιόγλου, «η κανονικότητα στην πραγματικότητα ποτέ δεν είναι ευκαιρία για την Αριστερά». Επισήμως, όταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας θέτει στο στόχαστρο την επιτροπή των επιστημόνων που εργάζονται για την πανδημία, είτε όταν ζητάει να αναλάβουν τη διαχείριση της πανδημίας επιστήμονες κοινής αποδοχής – λες και η επιστήμη ασκείται με κομματικό πρόσημο, λες δηλαδή και σε κάθε Τσιόδρα η Αριστερά πρέπει να αντιστοιχήσει έναν Λισένκο (Λισένκο: ο γενετιστής του Στάλιν που οδήγησε το καθεστώς της ΕΣΣΔ να στηρίξει την κρατικά σχεδιασμένη αγροτική παραγωγή στο λανθασμένο δόγμα ότι τα κληρονομικά χαρακτηριστικά των φυτών αποκτώνται από επιρροές του περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα η μεν παραγωγή να καταστραφεί, οι δε κανονικοί επιστήμονες να απολυθούν ή να καταλήξουν στα γκουλάγκ ή στο εκτελεστικό απόσπασμα).

Με κορυφαίο Λισένκο, προφανώς, τον γνωστό και μη εξαιρετέο πολιτικό εκ Σφακίων Παύλο Πολάκη να ισχυρίζεται ότι ο καθηγητής Βασιλακόπουλος έγινε γιατρός χάρη «στο σπρώξιμο κυκλωμάτων και μασονίας» και να καλεί τους πολίτες να πάνε «όλοι στην ταβέρνα του Ζιώγα» – ο οποίος βιαιοπράγησε κατά του καθηγητή επειδή του υπέδειξε να ελέγχει τα έγγραφα των πελατών του, αν είναι εμβολιασμένοι. [Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πίστευε όντως στη δημοκρατία, θα είχε κιόλας αποπέμψει τον βουλευτή του, ο οποίος επιβραβεύει έναν τραμπούκο που παραδειγματικά υπονομεύει τη δημόσια υγεία].

Με όλους αυτούς απέναντι να σιγοντάρουν τα πιο ταπεινά ένστικτα όσων στηρίζονται σε αυτά, η κυβέρνηση δεν έχει μεγάλα περιθώρια για νέες πρωτοβουλίες στις κινήσεις της. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, μονόδρομος θα ήταν το παράδειγμα της Ιταλίας του Μάριο Ντράγκι: η υποχρεωτικότητα σε μεγάλες κατηγορίες πολιτών και το πράσινο πάσο εμβολιασμού. Οσοι δεν το έχουν, πρακτικά αποκλείονται από την κοινωνική ζωή.

Υπάρχει όμως μία διαφορά με την Ιταλία. Το πράσινο πάσο εμβολιασμού το στηρίζουν τα μεγάλα συνδικάτα και το διάδοχο κόμμα της ιστορικής Αριστεράς, το Δημοκρατικό Κόμμα. Καθαρά, χωρίς διγλωσσία – χωρίς Τσίπρες και χωρίς Πολάκηδες.