Δεν είναι αστείο

Χθες το πρωί, στο τέλος μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, οι παρουσιαστές απάντησαν στο ερώτημα ακροατών γιατί δεν σχολίασαν την επίθεση που δέχθηκε την περασμένη εβδομάδα ο καθηγητής Πνευμονολογίας Θεόδωρος Βασιλακόπουλος σε μια ταβέρνα. Το επεισόδιο αυτό συζητήθηκε αρκετά, είπαν, ελπίζουμε να είναι μεμονωμένο, ο καθηγητής δεν έκανε μήνυση, οπότε το θέμα θεωρείται λήξαν.

Οχι, δεν είναι έτσι. Για δύο λόγους.

Ο ένας αφορά τον ίδιο τον καθηγητή που, αντί να δει μια γενική καταδίκη της περιπέτειάς του, γίνεται κι από πάνω θύμα bullying. Κρεμάστηκε πρώτα απ’ όλα χθες έξω από τα περίπτερα (άλλο) ένα χυδαίο πρωτοσέλιδο. Ειπώθηκαν και γράφτηκαν, επίσης, πράγματα που δεν είχαν καμιά σχέση με την επίθεση, αλλά είχαν ως αποκλειστικό σκοπό τη δυσφήμηση του θύματός της. Οτι μια φαρμακευτική εταιρεία πλήρωσε τον λογαριασμό: και λοιπόν; Οτι ο Βασιλακόπουλος τραγουδούσε παλιά, και μάλιστα φάλτσα (!), σε μια εκπομπή της Ανίτας Πάνια: ακόμη κι αν συνέβη κάτι τέτοιο, που ο καθηγητής το διέψευσε με χιούμορ, σε τι μας ενδιαφέρει; Οτι βγαίνει συνεχώς στα κανάλια και κουνάει το δάχτυλο στους ανεμβολίαστους: αυτοί που τον ειρωνεύονται λοιπόν σήμερα, και τον προκαλούν, και τον χλευάζουν, θεωρούν πως ό,τι κι αν λέει, όπως κι αν το λέει, για όποιον κι αν το λέει, δικαιολογεί τον προπηλακισμό του;

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλα αυτά είναι ανώδυνα, καθημερινά, άνευ σημασίας, αν δεν έχουν και λίγο πλάκα: δεν έτρεξε δα και αίμα, που λέγαμε μικροί. Οτι είναι, τέλος πάντων, οι παράπλευρες απώλειες της δημοσιότητας. Οχι, δεν είναι έτσι. Ο καθηγητής καταγγέλλει ότι δέχεται καθημερινά απειλητικά μηνύματα, τον βρίζουν, τον καταριούνται, του λένε «ψόφα», του εύχονται να πάθει την αρρώστια της Φώφης. Κι αυτό δεν είναι καθόλου, μα καθόλου αστείο.

Ο δεύτερος λόγος που οι καταγγελίες του Βασιλακόπουλου πρέπει να μας απασχολήσουν σοβαρά είναι πως δημιουργούνται πλέον μπροστά μας δύο απολύτως διακριτά στρατόπεδα. Στο ένα ανήκουν οι εμβολιασμένοι και όσοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο εμβολιασμός είναι η μόνη μας σωτηρία. Στο άλλο ανήκουν οι ανεμβολίαστοι, οι ψεκασμένοι, οι διστακτικοί, οι καχύποπτοι και όλοι εκείνοι που τους δικαιολογούν, τους κανακεύουν και τους κολακεύουν. Μέχρι πριν από λίγο καιρό υπήρχε ακόμη ένα περιθώριο επικοινωνίας ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα. Τώρα τα χωρίζει χάσμα.

Αυτό το χάσμα, καμιά κυβέρνηση και καμιά επιστημονική κοινότητα δεν μπορεί να το αγνοήσει – πολύ περισσότερο όταν εκδηλώνεται και με χρήση βίας. Το κακό είναι ότι τα περιθώρια πειθούς εξαντλούνται, τα SMS που θέλει να στείλει το υπουργείο Υγείας στους ανεμβολίαστους δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα, ο Ηλίας Μόσιαλος έχει δίκιο, αυτό που χρειάζεται είναι η συστηματική και αυστηρή εφαρμογή των μέτρων.

Αλλά για να συμβεί αυτό, πρέπει εκείνοι που έχουν την ευθύνη να τα εφαρμόσουν, ή να τα υποδείξουν, να μη φοβούνται τουλάχιστον για τη σωματική τους ακεραιότητα.