«Της παρελάσεως»

Το ‘λεγε η θεία μου η Τατιανή, που για κάποιον ανεξήγητο και σκοτεινό λόγο, την φώναζαν Τανή. «Εγώ είμαι παράλογη; Παράλογα βλέπω;». Κανείς μας δεν της απαντούσε. Εμενε το ερώτημα μετέωρο, ακυβέρνητο κι αδέσποτο στον αέρα. Εβλεπα την παρέλαση προχθές και την θυμήθηκα. Δεν θέλω να θίξω τα πατριωτικά αισθήματα των Ελλήνων αλλά κάπως μου φάνηκε όλο αυτό. Δεν ξέρω γίνεται και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη αυτή η πανήγυρις, ή μόνο σ’ εμάς εδώ ευδοκιμεί το κυανόλευκον αυτό γεγονός; Μάλλον έχουμε την αποκλειστικότητα. Και σ’ αυτό.

Οτι δηλαδή για να γιορτάσουμε την κήρυξη του πολέμου πρέπει οι μαθητές, ου μην αλλά και οι στρατιωτικές δυνάμεις, να σουλατσάρουνε ανά τας οδούς και τας λεωφόρους ο καθένας με τον τρόπο του; Γιατί, το παρατηρήσατε κι εσείς, αλλιώς παραπατάει η μαθητιώσα νεολαία και με εντελώς άλλον τρόπο, σχεδόν απειλητικό ο στρατός.

Υπήρξε δε μια στιγμή αρκετά άβολη την ώρα που ένας σμηναγός (;) αφού έπεσε με αλεξίπτωτο μπροστά στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας άρχισε να μαζεύει όπως όπως την τεράστια σημαία που τον συντρόφευε στην πτώση του κι αφού τη δίπλωσε καλά καλά της την προσέφερε και κάτι είπε σε μια καθαρεύουσα ακατάληπτη σ’ εμένα. Η Πρόεδρος μίλησε όντως απλά και με κάποια συγκίνηση, κι εκεί που πήγε να ζεσταθεί κάπως η ατμόσφαιρα, ο εν λόγω καταπεπτωκός αξιωματικός άρχισε να βαράει κάτι προσοχές, χτύπαγε το πόδι κι άστραφτε η άσφαλτος, μιλάμε για άγριο μένος όχι αστεία, κάτι χαιρετισμούς, το χέρι να ανεβαίνει στο καπέλο με τέτοια φόρα λες και θα πάρει κεφάλια.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το δικό του το κεφάλι, αλλά ευτυχώς, δε λες;, την τελευταία στιγμή το σταμάτησε με ένα καθαρά ταχυδακτυλουργικό τρόπο λίγα χιλιοστά απ’ το καπέλο του. Και δεν τελείωσε εκεί το σόου, με μια άψογη πιρουέταμεταβολή αποχώρησε με ένα βήμα… Ενα βήμα. Το βήμα της χήνας μπροστά του, σουλάτσο.

Από τα επίκαιρα με τις πολεμικές παράτες της Γερμανίας είχα να δω τέτοιο ανάτριχο πράμα, ο Θεός της Ελλάδας να με συγχωρέσει. Και η Παναγία βεβαίως, η οποία ως γνωστόν (στο σχολείο μας το μάθαινε αυτό, ο κύριος Σουλτάτης δεν μπορεί να έλεγε ψέματα δάσκαλος άνθρωπος) η Παναγία λέει, προηγείτο πάντα του στρατεύματος και εμψύχωνε τους στρατιώτες μας να σκοτώνουνε για τα καλά τον εχθρό.

Στην παρέλαση των μαθητών πάλι, άλλο κλίμα. Πιο ελεύθερο. Πιο άλλα αντ’ άλλων. Πιο ρεμπέτ ασκέρι. Ο καθένας με την προσωπικότητά του. Μάλιστα μια μαθήτρια στην Πάτρα (μήνες πολλούς πριν το καρναβάλι) την κόβανε οι γόβες της (διότι πώς θα πας στην παρέλαση; Με την παντόφλα; Το θέλει το γοβάκι του το έθιμο) κι εκεί που περπάταγε κάνει μια έτσι πετάει τη γόβα στον αέρα και συνέχισε απτόητη με τα παπούτσια στο χέρι. Πρώτη είδηση σ’ όλα τα ΜΜΕ. Φάτσα κάρτα τα παπούτσα.

Αναρωτιέμαι μήπως ανάμεσα στο σχεδόν μηχανοκίνητο βήμα του στρατού και στην άτσαλη περπατούρα των μαθητών, σ’ αυτό το χάσμα ανασαίνει μια Ελλάδα που όσο κι αν κάνουμε πως δεν την βλέπουμε αυτή υπάρχει. Υπάρχει και μας διαφεντεύει. Κι όπως έλεγε κι η θεία μου η Τανή. Εγώ είμαι παράλογος; Παράλογα βλέπω; Μάλλον έτσι θα μείνει το ερώτημα. Μετέωρο ακυβέρνητο κι αδέσποτο στον αέρα. Αντε. Και του χρόνου.