Μάχη για «το ΠΑΣΟΚ το Ορθόδοξο»…

Υπάρχει μια σελίδα στο Facebook που λέγεται «Το ΠΑΣΟΚ το Ορθόδοξο». Δημιουργήθηκε μερικά χρόνια πριν, σε καιρούς δύσκολους για το «Κίνημα», όταν κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει για το ΠΑΣΟΚ χωρίς να το επικρίνει. Καθώς η κρίση βάθαινε και φαινόταν ολοένα και περισσότερο ότι δεν υπήρχαν μαγικές λύσεις για να επιστρέψουμε στις εποχές που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, η σελίδα άρχισε να αποκτά ολοένα και περισσότερους ακόλουθους: κάποια στιγμή έγινε αυτό που λέμε cult – θυμίζω ότι ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει κάτι που μοιάζει με θρησκευτική αίρεση.

Οι διαχειριστές της σελίδας έφτασαν να διοργανώνουν και βραδιές πασοκικής ευδαιμονίας σε διάφορα μπαρ στην Αθήνα – κυρίως στα δυτικά προάστια. Δύναμαι να γνωρίζω πως σε κάποια από αυτά έγινε το αδιαχώρητο: το πλήθος φώναζε συνθήματα με τα οποία μεγάλωσε (από το «Σήκω Γέρο για να δεις τα παιδιά της Αλλαγής» μέχρι το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο») ενώ κάποιοι μερακλήδες άνοιγαν και σαμπάνιες, καθώς ακουγόταν το «Αυτός ο άνθρωπος αυτός» που ο Ανδρέας αγαπούσε μάλλον πιο πολύ από τα Κάρμινα Μπουράνα. Νομίζω ότι χάρη σε αυτή τη σελίδα άρχισαν και να κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο οι περίφημες διπλές συγκριτικές φωτογραφίες, που δείχνουν το πόσο ωραία περνούσαμε επί ΠΑΣΟΚ και πόσο χάλια περνάμε τώρα – πρόκειται για φωτογραφίες με τις οποίες κατά καιρούς έχουν χαμογελάσει ακόμα κι όσοι ΠΑΣΟΚ δεν ψήφισαν ποτέ.

Γιατί το θυμήθηκα το «ΠΑΣΟΚ το Ορθόδοξο»; Γιατί μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Γιώργου Παπανδρέου, όποιος παρακολουθεί ελάχιστα τα εσωτερικά του ΚΙΝΑΛ, καταλαβαίνει πως αυτό που προέκυψε είναι η αβάστακτη ελαφρότητα του ρετρό. Ο Παπανδρέου μιλάει σαν να βρισκόμαστε στο 2004 κι αυτός δεν έχει κυβερνήσει: ας πει και το «λεφτά υπάρχουν» σαν τραγουδιστής που τιμάει τα παλιά του σουξέ. Αλλά και οι άλλοι είναι σαν ξαφνικά το ρετρό να τους έχει μεταλλάξει. Ο Ανδρουλάκης πήγε – διαβάζω – να παραδώσει τις 5.000 υπογραφές φορώντας κάτι που έμοιαζε με ζιβάγκο. Ο Γερουλάνος φωτογραφίζεται μπροστά στη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη. Ο Καστανίδης είναι ένα είδος πασοκικού ρετρό από μόνος του. Κι ο Χρηστίδης μοιάζει να έχει τη νοσταλγία του νεαρού, που δεν έζησε τις μεγάλες μέρες προς τις οποίες όλοι κοιτάζουν λες κι ο χρόνος θα πάει πίσω.

Ομολογώ πως κάπως αλλιώς περίμενα τις εσωκομματικές του ΚΙΝΑΛ. Περίμενα π.χ. πως μια πιθανή σύγκρουση στο πεδίο των ιδεών και των προγραμμάτων του Ανδρέα Λοβέρδου με τον Νίκο Ανδρουλάκη (που ήταν τα δύο φαβορί για τη διαδοχή) θα μπορούσε να φέρει έναν αέρα τουλάχιστον δημιουργικού προβληματισμού στο «κίνημα», που έμοιαζε τελευταία ολοένα και περισσότερο σαν ένα είδος «ΚΚΕ της Κεντροαριστεράς». Περίμενα μια σύγκρουση πολιτική, σκληρή ίσως, αλλά με όλα τα χαρακτηριστικά μιας γόνιμης αντιπαράθεσης – περίμενα να μιλήσουν όλοι για τις προκλήσεις του μέλλοντος κι όχι για το 1981 ή για το «αν θα δικαιωθεί ο Γιώργος». Και φυσικά δεν περίμενα ο προβληματισμός, υπογείως αλλά ολοφάνερα, να φορά αν το Κίνημα θα γίνει δεκανίκι του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ. Η απλή αναλογική αφήνει μια πιθανότητα να επιβάλει το ΚΙΝΑΛ την εξουσιαστική του ατζέντα κι όμως αυτό το απλό έχει μπει στην ντουλάπα από την οποία βγήκε ο Γιώργος.

Αφού οι έξι δυσκολεύονται να μας πουν για το αύριο, ας διεκδικήσουν τη διαχείριση της σχετικής σελίδας των νοσταλγών του ΠΑΣΟΚ: το «ΠΑΣΟΚ το ορθόδοξο» έχει 160 χιλιάδες ακόλουθους – περισσότεροι είναι αυτοί από όσους ψήφισαν τον Γιώργο, όταν κατέβηκε με το ΚΙΔΗΣΟ στις εκλογές του 2015. Παρεμπιπτόντως οι διαχειριστές του δίνουν γραμμή υπέρ του Παύλου Γερουλάνου. Μπορεί στην πορεία κάπως να παρασοβάρεψαν, αλλά δεν έχουν χάσει το χιούμορ τους…