Οι ωραίοι θρίαμβοι της μιας βραδιάς…

Πριν από είκοσι περίπου μέρες, στο διήμερο της δεύτερης αγωνιστικής του Τσάμπιονς Λιγκ, ακόμα και το πρώτο γκολ του Λίο Μέσι με τη φανέλα της Παρί (κόντρα μάλιστα, όχι σε μια τυχαία ομάδα αλλά στη Μάντσεστερ Σίτι του Πεπ Γκουαρντιόλα) πέρασε σε δεύτερη μοίρα καθώς όλος ο κόσμος συζητούσε για τη Σέριφ Τιρασπόλ και τη νίκη της στο ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Μπερναμπέου χάρη και στη μεγάλη εμφάνιση του έλληνα τερματοφύλακα Γιώργου Αθανασιάδη. Οταν λέω όλους ο κόσμος το εννοώ. Η UEFA χαρακτήρισε το αποτέλεσμα ως «τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ» και το πρόβαλε ως βασικό θέμα στον ιστότοπό της. Μεγάλες ευρωπαϊκές αθλητικές εφημερίδες (που παρά την κρίση του Τύπου ακόμα υπάρχουν) όπως η «Γκαζέτα ντέλο Σπορτ» και η «Εκίπ» είχαν τη νίκη των απίθανων Σερίφηδων πρώτο θέμα – όπως φυσικά και οι ισπανικές εφημερίδες. Ο κόσμος γυρνούσε γύρω από την εκπληκτική ομάδα από την Υπερδνειστερία και το κατόρθωμά της.

Μεταγραφές

Οχι γιατί θέλω να πηγαίνω κόντρα στον κόσμο, αλλά γιατί πραγματικά το πίστευα είχα γράψει τότε πως πρόκειται για ένα αποτέλεσμα που μαρτυρά κυρίως τις δυσκολίες της Ρεάλ, που «ναι μεν είναι πρώτη στην Ισπανία, πλην όμως δεν έχει σχέση με την ομάδα που μερικά χρόνια πριν ηγεμόνευε την Ευρώπη». «Η Βασίλισσα έχει δυο χρόνια να κάνει σοβαρές μεταγραφές, δεν κατάφερε να αποκτήσει τον Εμπαπέ παρά τη συμφωνία μαζί του, έχει γεμίσει με βετεράνους με μεγάλα βιογραφικά, αλλά μικρές δυνατότητες προσφοράς, έχει προβλήματα στην άμυνα αφού δεν αντικατέστησε τον Ράμος και τον Βαράν και σίγουρα δεν θα κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ» έγραφα. Και τόνιζα πως δεν είναι η πρώτη φορά που πέφτει θύμα έκπληξης, θυμίζοντας ότι πέρυσι τέτοια εποχή η Ρεάλ είχε δεχτεί τρία γκολ στην έδρα της από τη Σαχτάρ, που είχε ταξιδέψει στη Μαδρίτη έχοντας δώδεκα παίκτες εκτός αποστολής εξαιτίας του κορωνοϊού και την είχε κερδίσει παίζοντας με παιδιά από την ομάδα Νέων. Αυτά έγραφα προβλέποντας ότι η Σέριφ θα προσγειωθεί γρήγορα. Και μολονότι στο Μιλάνο την περασμένη Τρίτη προσγειώθηκε χάνοντας από την Ιντερ με 3-1, ομολογώ ότι μετανιώνω.

Ορια

Γιατί μετανιώνω; Γιατί το θέμα δεν είναι η Σέριφ, αλλά η συζήτηση που δημιουργείται λίγο πολύ παντού – πρόκειται για μια συζήτηση χρήσιμη στο ποδόσφαιρο. Οπως πάντα, όταν κάποιο τέτοιο αποτέλεσμα προκύπτει, πολλοί αναρωτιούνται γιατί η δική τους ομάδα, που δεν είναι ευρωπαϊκό μεγαθήριο δεν μπορεί να κάνει κάτι ανάλογο. Αυτό και μόνο αρκεί, διότι επιτρέπει τα όνειρα. Θυμάμαι μετά τη νίκη της Σέριφ στο Μπερναμπέου γραφόταν παντού το γνωστό «γιατί μια ελληνική ομάδα δεν έχει καταφέρει να κάνει ό,τι η Σέριφ;». Η απορία αυτή εμπεριείχε κυρίως την ελπίδα πως αυτά που κάνει η Σέριφ θα τα δούμε κι από μια ελληνική ομάδα. Η ελπίδα είναι χρήσιμη. Εστω κι αν η απορία κινείται στα όρια της αμήχανης κουταμάρας.

Λογική

Το ποδόσφαιρο γιγαντώθηκε χάρη στο εμπόριο της ελπίδας και το εμπόριο αυτό στηρίζεται πάντα σε ομάδες σαν τη Σέριφ. Ωστόσο δεν υπάρχει «μέθοδος επιτυχίας της Σέριφ» και θα σας εξηγήσω γιατί. Οσα έκαναν οι Μολδαβοί φέτος το καλοκαίρι δεν έχουν μεγάλη σχέση με τη λογική – τη λογική γενικότερα κι όχι απλά την ποδοσφαιρική. Η ομάδα της Σέριφ που αγωνίστηκε στο Μπερναμπέου απαρτιζόταν από εννέα νεοφερμένους στο Τιρασπόλ – εκ των οποίων οι επτά είναι δανεικοί. Φανταστείτε ένα καλοκαίρι μια ελληνική ομάδα να πάρει δύο άγνωστους Κολομβιανούς κι έναν Περουβιανό που κανείς δεν έχει ακούσει το όνομά του. Ο ένας Κολομβιανός δεν έχει παίξει ποτέ στην Ευρώπη κι ο άλλος έπαιζε κάπου στη Σλοβακία (σε μια ομάδα που λέγεται Σενίκα από την οποία αποκτήθηκε κι ένας συμπαίκτης του ο κόφτης Αντό), ενώ ο Περουβιανός ήταν μέχρι πέρυσι αναπληρωματικός στην Μποαβίστα. Τα άλλα αποκτήματα είναι ακόμα πιο παράξενα. Υπάρχει ένας από τους πολλούς Τραορέ που κυκλοφορούν στην Ευρώπη, ο οποίος όμως δεν έχει βγει από τις ακαδημίες κάποιας γαλλικής ομάδας, αλλά αποκτήθηκε στα 23 του δανεικός από τη Μετς (στην οποία και ανήκει) έχοντας ξεκινήσει την καριέρα του στην κάποτε πρωταθλήτρια Αφρικής Μαζέμπε του Κογκό. Τέλος, πλην του Αθανασιάδη, του Κολοβού και του Μπρούνο, έφτασε στο Τιρασπόλ το καλοκαίρι και ο Τιλ, ένας παίκτης από μια άγνωστη ομάδα του Λουξεμβούργου που είναι επίσης δανεικός.

Λιγότερες

Τι θέλω να πω; Πως αν η ελληνική ομάδα, όποια κι αν είναι αυτή, είχε πει ότι με αυτούς «πάμε να μπούμε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ» πιθανότατα θα παίρναμε στην πλάκα τους αρμόδιους για τη στελέχωσή της και όχι άδικα. Για να το πω διαφορετικά, μια τέτοια ομάδα στην Ελλάδα, θα είχε τόσες πιθανότητες να βρει την ηρεμία της και να προετοιμάσει τη σεζόν της, όσες ακριβώς είχε και η Σέριφ να κερδίσει τη Ρεάλ στο Μπερναμπέου. Λάθος. Θα είχε λογικά πολύ λιγότερες!

Παραδείγματα

Τώρα που η Σέριφ ηττήθηκε από την Ιντερ και επανήλθαμε στην πραγματικότητα, θέλω να θυμίσω ότι όλες οι ελληνικές ομάδες έχουν να επιδείξουν ανάλογους «θριάμβους της μιας βραδιάς» – αν όχι και κόντρα στη Ρεάλ. Η μεθοδολογία που ακολούθησαν φέτος οι άνθρωποι της Σέριφ για να φτιάξουν μια ομάδα που θα αγωνιστεί στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ δεν μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για τις ελληνικές ομάδες που αγωνίζονται στην Ευρώπη: διότι οι ελληνικές ομάδες είναι μάλλον σοβαρότερες. ‘Η τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω – μολονότι η κατρακύλα του ελληνικού ποδοσφαίρου τα τελευταία χρόνια δεν μου παρέχει επιχειρήματα για να τεκμηριώσω τη θέση μου. Αν ντε και καλά ψάχνουμε παραδείγματα, ας δούμε τη Σάλτσμπουργκ, την Μπριζ, τη Γιουνγκ Μπόις.

Πρώτα

Βέβαια το παραμύθι «πουλάει» κι είναι κι αυτό ένας λόγος που είναι χρήσιμο. Το ματς Ρεάλ – Σέριφ ήταν φέτος πρώτο σε ακροαματικότητα στην Ισπανία – μολονότι την ίδια αγωνιστική η Μπάρτσα αγωνίστηκε με την Μπάγερν. Ομοίως στην Ιταλία το Ιντερ – Σέριφ (3-1) έγραψε πολύ μεγαλύτερα νούμερα θεαματικότητας από το ματς της Μίλαν με την Πόρτο. Δεν είναι παράξενο: και οι Ιταλοί θα ήθελαν να δουν μια ομάδα τους να κερδίζει στο Μπερναμπέου. Δεν απορούν βέβαια «για το αν μια ιταλική ομάδα θα μπορούσε να κάνει όσα η Σέριφ», αλλά συντονίστηκαν μπροστά στην τηλεόραση με την απορία για το αν η Ιντερ μπορεί να πάθει ό,τι η Ρεάλ. Και μάλλον στο τέλος πρέπει να ανακουφίστηκαν: είναι τυχεροί που δεν έπαιζε αυτή τη φορά ο Αθανασιάδης…