Υφαλοτρυπίδα;

Μερικοί που μάλλον ίπτανται εκτός πλανήτου υποστηρίζουν ότι τώρα που ο Τούρκος μάς απειλεί πάνοπλος, η καλύτερη λύση είναι να αναπτύξουμε εντός Ελλάδος ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα και να μειώσουμε τη στρατιωτική θητεία στους τρεις μήνες. Που σημαίνει με άλλα λόγια να κατεβάσουμε ηρωικώς τα βρακιά και να ζητήσουμε απ’ τον Ερντογάν να ορμήξει κουβαλώντας μαζί του και μερικούς τόνους βαζελίνης διά πάσα χρήση.

Είναι, λέει, υπέρ της ειρήνης, οι άνθρωποι. Ε, και ποιος δεν είναι; Αλλά το ζήτημα είναι πάντα πώς διατηρείται αυτή η ειρήνη. Ισως με το να πετάξουμε τα όπλα και τις συμμαχίες και να περιμένουμε να μας βάλει ο Τούρκος το δίκιλο μπουκάλι από πίσω ενώ εμείς θα απαγγέλλουμε ειρηνικά Ανδρέα Εμπειρίκο. Αγνοούν πως αν ο κροκόδειλος κοιμηθεί σύντομα το δέρμα του θα γίνει τσάντες για κυρίες;

Δεν πρόκειται βέβαια για αφελείς, αυτοκτονικές απόψεις, αλλά για κουτοπονηριά που φλερτάρει με την εθνική αναξιότητα – δεν είναι δυνατόν να έχει μελετήσει κάποιος Ιστορία και να εκσφενδονίζει τέτοιες απόψεις. Και γιατί δεν κάναμε το ίδιο όταν εισέβαλαν οι Ιταλοί το ’40, και μετά οι Γερμανοί το ’41; Γιατί η μικρή Ελλάς έπρεπε να πολεμήσει την πανίσχυρη Ιταλία; Και μετά τη θηριώδη Γερμανία, που είχε καθυποτάξει ήδη τη μισή Ευρώπη; Και με ποιες πιθανότητες νίκης; Να, όμως, που συνέβη το απροσδόκητο – που δεν ήταν καθόλου απροσδόκητο αν μελετήσει κανείς το βιβλίο του Αλέξανδρου Παπάγου «Ο ελληνικός στρατός και η προς πόλεμον προπαρασκευή του από Αυγούστου 1923 μέχρι Οκτωβρίου 1940» (εκδόσεις Πυρσός, 1945), όπου αποδεικνύεται με άπειρα στοιχεία πως από το φθινόπωρο του 1935 και μετά, ως και την κήρυξη του πολέμου, ο ελληνικός στρατός υπερ-εξοπλίστηκε ταχύτατα γι’ αυτό και μπόρεσε να πάρει στο κυνήγι τον Μουσολίνι. Το «Αέρα!» δεν έγινε με σκέτον αέρα κοπανιστό.

Και αν αποδεχτούμε μοιρολατρικά την υποταγή, επικαλούμενοι τη λογική της ισχύος του αντιπάλου, τότε γιατί οργανώσαμε το ΕΑΜ, τον Σεπτέμβριο του 1941; Για να νικήσουμε τα ακατάβλητα ως τότε στρατεύματα του Αξονα εντός Ελλάδος; Γιατί, όντας αδύναμοι, δεν κάναμε ένα ωραίο αντιπολεμικό κίνημα τότε, γιατί δεν κατεβάσαμε το στρινγκ; Γιατί δεν αφήσαμε τους αήττητους Γερμανοβουλγάρους να μας εξαφανίσουν και τους Ιταλούς να φιλοτεχνούν το Πριγκιπάτο της Πίνδου σε συνεργασία με ντόπιους προδότες; Τι ελπίδες είχε το ΕΑΜ και το ιδρύσαμε, απέναντι στο απροσμάχητο τότε Τρίτο Ράιχ; Και γιατί η φιλειρηνική (δήθεν) Σοβιετία, όταν εισέβαλαν οι Ναζί, δεν απάντησε με αντιπολεμικά ποιήματα, αλλά με τα όπλα – μήπως οι Ρώσοι έπρεπε, αντί να υπερασπιστούν το Στάλινγκραντ, να υποδέχονται τα Στούκας και τα Πάντσερ άοπλοι, απαγγέλλοντας μόνο Μαγιακόφσκι, Γεσένιν και φιλειρηνικά τσιτάτα; Πόσο καλά και ήσυχα θα περνούσανε μετά κάτω απ’ τη γερμανική μπότα;

Τι μας λένε δηλαδή μερικοί άνθρωποι; Τι θα ακούσουμε ακόμα; Και αφού όλα λύνονται χωρίς όπλα, τότε γιατί κάποιοι έκαναν τον ένοπλο Εμφύλιο; Πώς γίνεται να υποστηρίζουν τώρα, με τον Τούρκο προ των πυλών, ένα δήθεν αντιπολεμικό κίνημα, αλλά ταυτόχρονα να κάνουνε κατασκηνώσεις σε Γράμμο – Βίτσι και να ηδονίζονται με τα φισεκλίκια του Αρη και τον ζεν πρεμιέ Γκεβάρα ντυμένο στα στρατιωτικά;

Το θέμα, βέβαια, είναι απλό: δυστυχώς, στη δεδομένη συγκυρία και όπως διαμορφώνονται τα πράγματα μόνο τα όπλα (και οι συμμαχίες) σώζουν την ειρήνη. Μόνο η δική μας ισχύς. Το αντίπαλον δέος. Η ειρήνη, ανέκαθεν, σώζεται και διά των όπλων – εφόσον ο αντίπαλος διαθέτει απειλητικό στράτευμα και καταφανώς εκφρασμένη αρπακτική βούληση. Και αν το πράγμα δεν είναι έτσι, αν όλα λύνονται με γλυκά λόγια, τότε γιατί προχθές η πανίσχυρη, ήδη, και μη απειλούμενη Κίνα εξαπέλυσε πύραυλο που μπορεί να φέρει πυρηνική κεφαλή, και έκανε ολόκληρο περίγειο κύκλο; Γιατί ο «φιλειρηνικός» Κιμ προβάρει έναν πυρηνικό πύραυλο κάθε μέρα; Και αφού είναι κι αυτός λόγω «ιδεολογίας» κατά των όπλων, γιατί δεν αφοπλίζει όλη τη Βόρεια Κορέα μετατρέποντας τους φαντάρους του σε προσκόπους ευαγών πράξεων;

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν είναι υπέρ του πολέμου. Ουδείς. Ομως κάθε φορά συμβαίνει αυτό που έλεγε ο Μπρεχτ: «Δεν είμαι υπέρ του πολέμου, δεν είμαι εθνικιστής, αλλά όταν με απειλήσει ο εθνικιστής γείτονάς μου γίνομαι κι εγώ δυο φορές εθνικιστής». Λογικό. Τι έπρεπε να γίνει, μαμά Τερέζα; Είναι λοιπόν, αθώα, η εξ αντικειμένου υπονόμευση των εξοπλισμών; Είναι άδολη η ρητορική περί αντιπολεμικού κινήματος; Ή είναι αδίστακτη πολιτική πολεμική (παρωχημένη και πολλαπλώς αποτυχημένη ιστορικά), ελλείψει καμιάς πιο φρέσκιας ιδέας; Μήπως και από τη φιλειρηνική και λανθασμένα ουδετερόφιλη στάση του ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ξεπήδησε και ο φασισμός με την απόσπαση απ’ το κόμμα και την αυτονόμηση του Μουσολίνι; Ο φιλειρηνισμός είναι αυτονόητα καλός, αλλά τι γίνεται όταν μπει ο Νεάντερταλ πάνοπλος απ’ τα σύνορα ή ξαναμμένος μέσα στο σπίτι σου; Εσύ τι θα κάνεις τότε; Δαντελοπλεκτική;

Λοιπόν, τι μας λένε τώρα; Να γυρίσουμε και την άλλη παρειά; Να τα κατεβάσουμε φιλειρηνικώς; Τι προτείνουν; Να πείσουμε όλο τον πλανήτη να αφοπλιστεί; Καλό ακούγεται, αλλά μπορεί να συμβεί; Και μην επικαλεστούν πάλι την καραμέλα της Ουτοπίας, την έχουμε βαρεθεί. Δώσαμε, δώσαμε – εξάλλου είναι μόνο για αφελή παιδάρια. Και αν λυνόταν το θέμα έτσι, πώς και όλη η υφήλιος, αιώνες τώρα, δεν το έχει λύσει για να ησυχάσουμε; Πώς και κάθε τόσο σοβούν άθλιοι πόλεμοι και συγκρούσεις και συνεχίζεται η τρομοκρατία και τα λοιπά δεινά; Και, σε κάθε περίπτωση, αν και όταν τεθεί από τις υπερδυνάμεις, πρώτα, θέμα γενικού αυτο-αφοπλισμού, εμείς θα το πράξουμε με χαρά – αλλά ως τότε, και με τον Τούρκο να βρυχάται στα σύνορα, τι θα κάνουμε; Επίκυψη; (Ενώ γιορτάζουμε και το ηρωικό Εικοσιένα;)