NON PAPER

Ο Καραγάτσης σχολιάζει το ΚΙΝΑΛ

Μοιάζει λίγο σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Οταν εντρυφείς συνεχώς κι ακαταπαύστως στον Καραγάτση από τα δώδεκά σου χρόνια όπως εγώ, όταν κάποια μυθιστορήματά του τα έχεις διαβάσει καμιά δεκαριά φορές και την ενδέκατη ανακαλύπτεις αναφορές που σου είχαν ξεφύγει, ταιριάζεις φράσεις του που έχουν γραφτεί πριν από 65 και 70 χρόνια με την τρέχουσα επικαιρότητα.

Προχθές, για παράδειγμα, ασυναίσθητα σχεδόν, άνοιξα για πολλοστή φορά το «10», το τελευταίο και ημιτελές μυθιστόρημά του. Ας πούμε τυχαία, το άνοιξα στη σελίδα που περιγράφει τον Λούση. Εναν λούμπεν, μυθομανή, γραφικό τύπο, πολυτεχνίτη κι ερημοσπίτη. Αναφερόμενος ο συγγραφέας στον γάμο του, γράφει: «Κάποτε πέθανε η Γεωργία. Ο Λούσης την έκλαψε όσο ταιριάζει σε έναν σύζυγο και η Αννα όσο αρμόζει σε μιαν αδελφή. Αλλά ανάμεσα σε σύζυγο και αδελφή της μακαρίτισσας αναφύηκαν προστριβές για τα κληρονομικά. Τι περιουσία είχε η Γεωργία για να γίνει καβγάς ποιος θα την κληρονομήσει; Οταν είναι κανείς φτωχός, και το παραμικρό τετζερέδι παίρνει αξία».

Η «κληρονομιά» του Ανδρέα Παπανδρέου δεν ήταν ένα τετζερέδι αλλά ένας ολόκληρος, πολυτελής οικιακός εξοπλισμός. Ενα κόμμα που από το 1981 που έγινε για πρώτη φορά κυβέρνηση έως και το 2009 δεν έπεσε ποτέ κάτω από το 38%. Με αυτήν την «προίκα» έγινε πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου το 2009. Και αυτήν ακριβώς εξανέμισε αφού στις εκλογές του 2012 είχε ποσοστά χαμηλότερα και από την «πρεμιέρα» στις πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης. Και αφού την εξανέμισε, αποχώρησε από την πολιτική σκηνή για να επιστρέψει τρία χρόνια μετά με σκοπό να ξεπαστρέψει και τα απομεινάρια της. Ναι, ξέρω είχε όλο το πολιτικό σύστημα εναντίον του. Οπως ακριβώς και ο πατέρας του το 1989. Πάμε παρακάτω.

Και το παρακάτω είναι το σήμερα. Μια παράταξη με μεγάλο παρελθόν και μικρό παρόν που, μεταφραζόμενο σε εκλογικά ποσοστά, κινείται σταθερά ανάμεσα σε 7% και 8%. Μπορεί να ξαναγίνει μεγάλη; Αυτό δεν το προβλέπει ούτε ο Καραγάτσης. Ο οποίος, ωστόσο, έχει δίκιο όταν γράφει πως όσο πιο μικρή η κληρονομιά τόσο πιο μεγάλοι οι καβγάδες που γίνονται για τη διεκδίκησή της.

Από το Καστελλόριζο στην ντουλάπα

Στον «Κίτρινο Φάκελο», κεντρικός ήρωας είναι ο Μάνος Τασάκος. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου ο συγγραφέας και δημιουργός του τον περιγράφει ως εξής: «Από μία άποψη, θα μπορούσαμε να τον κατατάξουμε στους “hommes d’ état manqués”. Δηλαδή στους από ιδιοσυγκρασία γεννημένους δημιουργικούς πολιτικούς, που κάποιος ανεξιχνίαστος ψυχικός παράγοντας τους εμπόδισε να ακολουθήσουν τούτη την πιο πρέπουσα γι’ αυτούς σταδιοδρομία…».

Προσπαθήσαμε, συζητώντας με φίλους, να αποδώσουμε στα ελληνικά αυτό το «hommes d’ état manqués». Καταλήξαμε στο «αποτυχημένοι (ή μήπως παραιτημένοι;) πολιτικοί μεγάλου βεληνεκούς». Ανθρωποι δηλαδή με μεγάλο πολιτικό τάλαντο που, ηθελημένα ή λόγω συγκυριών, έμειναν μακριά από την πολιτική σκηνή. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τον Γιώργο Παπανδρέου. Που μπήκε, λόγω συγκυριών και ονόματος στην πολιτική αλλά που φαίνεται ότι υπολείπεται προσόντων. Περιληπτικά, δεν μπορεί να πείσει (για παράδειγμα ούτε τους βουλευτές του περί της αναγκαιότητας των μνημονίων), δεν μπορεί να κρύψει τις φιλοδοξίες του (απαραίτητες μεν για έναν πολιτικό, καταστροφικές δε όταν είναι τόσο έκδηλες) και, για να το πω λαϊκά, λακίζει στα δύσκολα.

Αλλά και τίποτα από τα παραπάνω να μη συνέτρεχε, υπάρχει η προχθεσινή του ανακοίνωση περί διεκδίκησης της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ με background μια… ντουλάπα ή κάτι που μοιάζει με ντουλάπα και αυτό είναι που έχει σημασία. Μωρέ εδώ ακόμη κι εμείς που δεν ασχοληθήκαμε ποτέ με την πολιτική και φάγαμε τα νιάτα μας στους έρωτες, όταν καβγαδίζαμε δύο πράγματα προσέχαμε. Τι φοράμε και τι υπάρχει από πίσω μας. Elementary my dear Watson.