Οπαδός του ΠΑΣΟΚ

Οπαδός του ΠΑΣΟΚ

Γιορτάσαμε προχθές τη Δευτέρα όπως-όπως τα 40 χρόνια από το «Στις 18 Σοσιαλισμός», σβήσαμε και τα κεράκια της γραίας πλέον «Αλλαγής», άλλα οι fans ανά τη χώρα εξακολουθούν να το γιορτάζουν (ο Γιώργος Παπανδρέου θα το «γιορτάσει» σήμερα – αύριο, ανακοινώνοντάς μας το πώς θα συμβάλει αποτελεσματικά στην πλήρη διάλυση του χώρου – είναι και αυτή μια επιλογή για να γιορτάσεις την επέτειο).

Ενας πάντως οπαδός (θα σας πω στο τέλος ποιος) το γιόρτασε κλασικά: απαριθμώντας τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες, εκ του σχετικού καταλόγου που καταγράφει (του έχουν διαφύγει και άλλες, αρκετές) συμπεραίνει κανείς ότι το ΠΑΣΟΚ άλλαξε τη χώρα. Την άλλαξε καταλυτικά. Ιδού τι γράφει, συνεπαρμένος από τη νοσταλγία και τις αναμνήσεις, ο οπαδός:

«18 Οκτώβρη 1981 ηττήθηκε η Δεξιά με τη ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ.

Ετσι είδαμε τολμηρές μεταρρυθμίσεις υπέρ της δημοκρατίας, της κοινωνίας και συγκεκριμένα του εργατικού κινήματος… εκτός από τη γνωστή διαφθορά.

Το ΠΑΣΟΚ και τον ίδιο τον Ανδρέα τον κατηγόρησε και τον πολέμησε η ΝΔ από την πρώτη μέρα, χρεώνοντάς του από τη 17Ν μέχρι το Τσερνόμπιλ, αλλά ο ίδιος δεν φοβήθηκε τα δημοσιεύματα της Δεξιάς ούτε το επικοινωνιακό μπούλινγκ του συστήματος και προχώρησε άμεσα σε μεταρρυθμίσεις…».

Και αφού κάνει ορισμένες συγκρίσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ, που κώλωσε στις μεταρρυθμίσεις, διότι, επεξηγώντας ενώ δεν ήταν και τίποτε σοβαροί αριστεροί οι Συριζαίοι, συνεχίζει ακάθεκτος, ο άνθρωπός μας…

Ολα είναι ΠΑΣΟΚ

«Θα θυμίσω» , γράφει, «σε μερικές και μερικούς κάποια έργα του ΠΑΣΟΚ γιατί με αφορμή τη διεύρυνση που δεν έγινε στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ λέγονται διάφορες ανιστόρητες αριστερίστικες βλακείες και η κριτική εστιάζεται στη διαφθορά και όχι στις αλλαγές:

• Δημιουργήθηκε το ΕΣΥ (Εθνικό Σύστημα Υγείας)
• Καθιερώθηκε ο μαθητικός κανονισμός και τα δικαιώματα μαθητών και σπουδαστών
• Καθιερώθηκε Αγροτική Σύνταξη σε όλους τους αγρότες
• Καθιερώνεται η πενθήμερη εργασία και συντάσσεται ο εργατικός νόμος και ο συνδικαλισμός αποκτάει δικαιώματα και έπαυσε η δίωξη και η απόλυση για λόγους συνδικαλισμού. Πρώτη φορά αναγνωρίζεται και αποζημιώνεται το εργατικό ατύχημα
• Διεκδικήθηκαν από Ευρώπη τα ΜΟΠ (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα)
• Αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης
• Επιστροφή στην Ελλάδα των πολιτικών προσφύγων του Δημοκρατικού Στρατού
• Καταργήθηκαν οι φάκελοι πολιτικών πεποιθήσεων και πράξεων
• Καταργήθηκε η χωροφυλακή, και μαζί της ο γνωστός τότε «Φόβος του χωροφύλακα»
• Καταργήθηκαν πολλοί νόμοι ΑΠ από την εποχή του Μεταξά και του εμφυλίου, όπως του τεντιμποϊσμού, της κατασκοπείας κ.τ.λ.
• Καθιερώθηκε το μονοτονικό σύστημα γραφής
• Καταργήθηκε η στολή των μαθητών (ποδιές)
• Καθιερώθηκε η ισότητα των δύο φύλων και η γυναίκα δεν χρειαζόταν άδεια από τον πατέρα ή σύζυγο για να δουλέψει, να ανοίξει επιχείρηση…
• Νομιμοποιήθηκε ο πολιτικός γάμος
• Καταργείται ο θεσμός της προίκας
• Θεσπίζεται το συναινετικό διαζύγιο και εξισώνονται τα δύο φύλα
• Νομοθετήθηκε η διατήρηση του πατρικού ονόματος της γυναίκας και μετά τον γάμο, επίσης η θέσπιση ισότητας των συζύγων ως προς τη γονική τους ιδιότητα…»

Ωραίος ο πράσινος fan, Νίκος Καρανίκας ονομάζεται το πασοκικό αγόρι και ναι, είναι ο γνωστός Καρανίκας, ο σύμβουλος του «Λεγάμενου»! Διότι και ο Νίκος, κακά τα ψέματα, ΠΑΣΟΚ ήταν κατά βάθος, μωρέ, ακόμη και όταν νόμιζε ότι ήταν αριστερός. Επειδή όλα, μα όλα, είναι ΠΑΣΟΚ σε αυτή τη χώρα.

(Ψάχνω να βρω κανέναν από τη Θεσσαλονίκη που να τον έχει φωτογραφία την ώρα που ανεμίζει τη σημαία με τον ήλιο τον πράσινο, τον τιμημένο. Αν υπάρχει εθελοντής, πολύ θα το εκτιμήσω.)

Δηλητηριώδες μίσος

Το κείμενο Καρανίκα είναι από τη σελίδα του στο Facebook, και πρέπει να σημειώσω εδώ ότι δεν σταμάτησα σε αυτό – διάβασα από κάτω τα σχόλια των διαφόρων αναγνωστών του κειμένου του. Φυσικά πολλοί τον έβριζαν, διότι τόλμησε να γράψει αυτό το κείμενο, το οποίο αυτοδικαίως τον κατατάσσει στους οπαδούς του Κινήματος. Δεν περιγράφεται το τι του γράφουν. Απίστευτοι – οπαδοί ΣΥΡΙΖΑ φυσικά…

Ομως αυτά δεν είναι τίποτε μπρος σε εκείνα που γράφουν άλλοι οπαδοί ΣΥΡΙΖΑ κάτω από την ανάρτηση του Πολάκη υπέρ της αποκατάστασης της υγείας της Ντόρας Μπακογιάννη. Μια φορά είπε κι αυτός να πει έναν καλό λόγο για κάποιον αντίπαλό του, να επιδείξει κάτι πρωτόγνωρο, πολιτικό πολιτισμό, και χύθηκαν να τον φάνε οι αγνοί οπαδοί του. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας – καλή ώρα σαν τα Νεφελίμ του Λιακόπουλου, τον οποίο, παρεμπιπτόντως, έχω χάσει τον τελευταίο καιρό από τις οθόνες, και μου λείπει ομολογώ.

Εμεινα άφωνος από το μίσος που τους διακατέχει. Από την αδιανόητη έχθρα και εμπάθεια που εκφράζουν για την Ντόρα και για τη μάχη της ζωής της, που ξεκίνησε ήδη να δίνει. Κάθε φορά που διάβαζα ένα σχόλιο κόμπος γινόταν το στομάχι μου. Μίσος δηλητηριώδες. Διερωτήθηκα αρκετές φορές, τι άνθρωποι είναι αυτοί, σε ποια κοινωνία ζουν και πώς διαμορφώθηκε έτσι αυτή η κοινωνία. Και ποια είναι η ευθύνη πολιτικών και δημοσιογράφων στη διαμόρφωσή της. Ηταν η δεκαετής οικονομική κρίση που εγκατέστησε τον διχασμό στη δημόσια ζωή; Ηταν ο άκρατος λαϊκισμός; Ηταν τα απίστευτα ψεύδη που επιστρατεύτηκαν για να καλυφθούν οι πολιτικές ευθύνες για την κατάρρευση της χώρας; Ηταν η απόπειρα να ισοπεδωθούν οι κοινωνικές τάξεις;

Οπως και να έχει το πράγμα, είναι θλιβερή η εικόνα που αποπνέει η σημερινή Ελλάδα.

Ωρα για αλλαγή

Στο μεταξύ στο ΚΙΝΑΛ βιώνουν μέρες διχασμού ανάλογες του 2007 και του 2015. Μπορεί η ιστορία να επαναλαμβάνεται ως φάρσα, πλην όμως ουδείς μπορεί να καθορίσει τη συνέχεια, η οποία ενδέχεται να είναι ως και συναρπαστική – άλλωστε η Κεντροαριστερά ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε. Τα πάντα ρει και ουδέν μένει, είναι το μότο τους, το οποίο και προτείνω να αναρτηθεί στην προμετωπίδα του ιστορικού κτιρίου της οδού Χαριλάου Τρικούπη (και όχι εκείνου επί της οδού Ιπποκράτους όπου είχε μεταφέρει ένα διάστημα ο πρόεδρος Γιώργος την έδρα του, προκειμένου να αποσυνδεθεί από το παρελθόν, το δικό του, του πατέρα του, του Κινήματος που άλλαξε τη μοίρα του τόπου).

Επανέρχομαι, για να μη χαθώ. Αναφέρθηκα στον διχασμό της βάσης. Θα δώσω ένα μικρό παράδειγμα. Αναγνώστης μου, ο κ. Γεώργιος Βλάχος, αισθάνθηκε την ανάγκη στις 4 παρά 10 τα ξημερώματα (!!) χθες να με εγκαλέσει διά αυστηρού, έως και οργίλου, email για όσα έγραφα περί του Γιώργου (Παπανδρέου) και των πρωτοβουλιών του, και να με επικρίνει σφόδρα επί αυτών των αναφορών. Εκτίμησε ότι του μετέθεσα ευθύνες που δεν του ανήκουν, όπως λ.χ. τα χρέη του ΠΑΣΟΚ ή το πρώτο μνημόνιο. Ουδέν αναληθέστερον. Αναφέρθηκα σε πραγματικά γεγονότα, και ασφαλώς δεν έχω τίποτε με τον Γιώργο (εκείνος το γνωρίζει καλύτερα παντός άλλου).

Στις 4.09 τα ξημερώματα πάντα επανήλθε με νέο email. Αυτή τη φορά για να μου εξυμνήσει την απόφαση του Γιώργου να αναγγείλει τον Απρίλιο του 2010 από το Καστελλόριζο την προσφυγή της χώρας σε διεθνή δανεισμό – προέβλεψε τις διεκδικήσεις των Τούρκων δέκα χρόνια πριν δηλαδή.

Καμία αντίρρηση, κύριε Βλάχο μου, επί όλων αυτών, αλλά θα μου επιτρέψετε να διατηρήσω τη βασική μου αντίρρηση να επανέλθει στο προσκήνιο, όντας ουσιαστικά στην έξοδο από την πολιτική ζωή. Σκληρό; Ισως. Ομως το καινούργιο σκηνικό που έχει διαμορφωθεί σε αυτήν ήδη από το 2015 επιβάλλει στην Κεντροαριστερά να πάει σε μια καινούργια γενιά…