«Κακοί καιροί κι ανάποδοι»

Πώς το ‘λεγε, να δεις, η «Μήδεια»; Α, ναι. «Από παντού χτυπάει το κακό». Δεν φτάνει ο Covid-19 (που 19 να είναι οι ώρες του), δεν φτάνουν οι ανατιμήσεις στα τρόφιμα, στο πετρέλαιο, το αέριο και τη βενζίνη, ήρθε καπέλο κι ο «Μπάλλος» να μας χορέψει στο ταψί και να μας πνίξει στα κακά καθούμενα. Είδα αυτό το μισοβουλιαγμένο λεωφορείο στο Φάληρο με τους επιβάτες να βγαίνουν αλυσίδα, μέχρι τη μέση το νερό, τρόμαξε το μάτι μου.

Στο θέατρο φτάσαμε κακήν κακώς. Η Βίκυ, η μικρή μας πρωταγωνίστρια, ήρθε αλαφιασμένη. Μπήκε νερό στο αυτοκίνητο, άρχισε να καπνίζει η μηχανή, σταμάτησε στη μέση του δρόμου κι όταν τη βοήθησε ένας περαστικός να πάρει μπρος, δεν πρόλαβε να βάλει δεύτερη και σηκώθηκε ένας πίδακας ίσαμε 5 μέτρα μπροστά της, φρέαρ αρτεσιανό και σιντριβάνι φονικό, παρά τρίχα δεν την πήρε να τη σηκώσει. Στη μέση της Εθνικής αυτό. Και δεν μπήκε ακόμα ο χειμώνας.

Το θέμα είναι ότι όλοι έχουμε βάλει το χέρι μας να έρθει το κλίμα να αγριέψει, αλλά δεν βλέπω να κάνουμε και τίποτα, όλοι μαζί κι ο καθένας χωριστά λέμε λέμε, αλλά στην πράξη; Ολο κάτι συναντήσεις των μεγάλων του πλανήτη, αποφάσεις, υποσχέσεις, όλο λάδι λάδι κι από τηγανίτα τίποτα. Τα έχουμε φορτώσει όλα στην πλάτη της Γκρέτα Τιντίν Ελεονώρας Ερνμαν Τούνμπεργκ (αυτό είναι ολόκληρο το όνομά της), η οποία δήλωσε ότι «είμαι ανοιχτή για μια συνάντηση με τον Μπάιντεν, αλλά δεν περιμένω πολλά». Εντάξει τότε, αφού είναι η Γκρέτα ανοιχτή, λύθηκε το πρόβλημα. Εμείς πάντως κλείσαμε.

Με τούτα και μ’ εκείνα, χάθηκε το φθινόπωρο, χάθηκε η άνοιξη κι έγινε η ζωή μας μόνο χειμώνας – καλοκαίρι. Κι όπως λένε οι ειδήμονες, σε λίγο καιρό μόνο καλοκαίρι.

Ξερό και σκέτο. Ενα ατελείωτο καυτό καυτό καλοκαίρι που να μη ζήσω να το δω. Βέβαια αυτό το ενδιάμεσο που σε βάζει σιγά σιγά στην αλλαγή έχει χαθεί κι απ’ τη ζωή μας. Ολα άσπρο – μαύρο. Καμία απόχρωση, καμία χροιά, καμία παραλλαγή, καμία σκιά. Ολα στο φως ή στο σκοτάδι. Ή στον ουρανό ή στον βυθό. Ή στη λατρεία ή στο μίσος. Ή στην κολακεία ή στην πυρά.

Κι αυτό είναι το περίεργο. Ενώ στην κατανάλωση υπάρχουν χιλιάδες παραλλαγές του ίδιου προϊόντος, από το ψωμί – με σίκαλη, με αλεύρι, με κριθάρι, πολύσπορο κι εφτάζυμο – μέχρι τα σαμπουάν – με αλόη, με μέλι, με μπίρα, με μαύρη πεύκη (άκου μαύρη πεύκη) και μύρια άλλα όσα -, στο αίσθημα ή σ’ αγαπώ ή δεν σε ξέρω.

Λέτε μαζί με την κλιματική, αν ποτέ γίνει, να καταφέρει ο άνθρωπος και τη συναισθηματική αλλαγή; Μην απαντήσετε. Ασε να ονειρεύομαι καλύτερα. Τουλάχιστον τα όνειρά μου είναι ακόμα έγχρωμα. Κι έχουν όλες τις παραλλαγές χρωμάτων. Ως πότε όμως; Θα δείξει.