Δεν είναι το πρόβλημα της Εθνικής οι παίκτες…

Σε όλη τη διάρκεια των προκριματικών του Μουντιάλ του Κατάρ όποιος παρακολουθεί την Εθνική μας βασανίζεται από την ίδια πάντα ερώτηση: τελικά έχουμε τόσο κακούς παίκτες ώστε εξαιτίας τους η Εθνική μας δεν μπορεί να κερδίσει το Κόσοβο και τη Γεωργία, ή έχουμε τόσο καλούς, ώστε η ομάδα μας να μη χάνει από την Ισπανία, να κερδίζει τη Σουηδία στην Αθήνα και να την τρομάζει στη Στοκχόλμη; Τώρα που στην Εθνική μας έχουν απομείνει μόνο μαθηματικές ελπίδες για πρόκριση στα τελικά του Μουντιάλ μπορούμε και να μιλήσουμε για τους παίκτες της Εθνικής. Αρχικά όχι για τους τωρινούς, αλλά για όσους αποτελούσαν τις προηγούμενες ομάδες, αυτές του Οτο Ρεχάγκελ και του Φερνάντο Σάντος, που έκαναν επιτυχίες.

Δέκα

Οταν μιλάμε για την «Εθνική του Ρεχάγκελ» όλοι θυμόμαστε την ομάδα του 2004. Μόνο που ο Οτο δεν ήρθε στην Ελλάδα το 2002 κι έφυγε το 2005: έμεινε στην Εθνική κοντά δέκα χρόνια και δεν είχε μόνο τον Ζαγοράκη, τον Κάρα, τον Νικοπολίδη, το Χαριστέα και τους άλλους ήρωες αλλά κι άλλους πολλούς. Οταν προκρίθηκε με την Εθνική στα τελικά του Μουντιάλ του 2010 (για πρώτη φορά μετά το 1994) στην ομάδα του έπαιζε τερματοφύλακας ο Τζόρβας, δεξί στόπερ ήταν ο Βύντρα, ενώ ένας από τους κόφτες ήταν ο φιλότιμος Τζιόλης. Στην αποστολή εκείνου του άδοξου, εξαιτίας μιας ανόητης ήττας από τη Νότια Κορέα στην πρεμιέρα, Μουντιάλ, υπήρχαν ο Καπετάνος, ο Πρίττας, ο ταλαιπωρημένος από τραυματισμούς Πατσατζόγλου. Για να πάει τότε η Εθνική στη Νότια Αφρική είχε παίξει μπαράζ με την Ουκρανία του Σεφτσένκο. Σε αυτό είχαν αγωνιστεί ο Πλιάτσικας, ο Μόρας κι ο Νίκος Σπυρόπουλος. Τους τιμώ όλους: έδωσαν και την ψυχή τους. Αλλά αν αυτοί αγωνίζονταν σήμερα πολύ αμφιβάλω αν θα έβρισκαν θέση βασικού στην ομάδα του Φαν’τ Σιπ.

Σάντος

Ας δούμε τι έγινε στη συνέχεια. Τον Ρεχάγκελ διαδέχτηκε ο Φερνάντο Σάντος. Η Εθνική μας μαζί του προκρίθηκε στα τελικά του Euro του 2012 και μάλιστα πέρασε και στη φάση των «16». Στην αποστολή που ταξίδεψε στην Πολωνία για τα τελικά ήταν ο Μαλεζάς, ο Φετφατζίδης, ο Φωτάκης και ο Μάκος. Βασικοί εκείνης της ομάδας ήταν ο Σηφάκης, ο Μανιάτης, ο Κυριάκος Παπαδόπουλος κι ο χρήσιμος Χολέμπας, που έπαιξε στην Αγγλία, αλλά όχι στη Λίβερπουλ όπως τώρα ο Τσιμίκας. Ολοι αυτοί είχαν αξιολογηθεί ως οι καλύτεροι έλληνες παίκτες. Δυο χρόνια αργότερα, πάλι με τον Σάντος, η Εθνική μας προκρίθηκε και στα τελικά του Μουντιάλ της Βραζιλίας. Στην αποστολή της επέστρεψαν ο Τζιόλης κι ο Βύντρα, βρήκε θέση ο Κονέ, ήταν ο Γλύκος, και χώρεσαν κι ο Ταχτσίδης κι ο Χριστοδουλόπουλος. Πόσοι άραγε από αυτούς τους πιστούς στρατιώτες του Σάντος, αν έπαιζαν τώρα, θα συγκαταλέγονταν στις πρώτες επιλογές του Φαν’τ Σιπ; Ισως μόνο ο Λάζαρος.

Νόημα

Ξαναδιαβάστε τα ονόματα όλων αυτών και μετά θα μιλήσουμε και για τους τωρινούς. Είναι χειρότεροι αυτοί που παίζουν τώρα από εκείνους; Σε τρεις μέρες είδαμε δυο ματς που θα μας οδηγούσαν σε διαφορετική απάντηση. Αν κάποιος έβλεπε το ματς με τη Γεωργία (που η Εθνική μας κέρδισε με ένα πέναλτι στο 90′) θα έλεγε ότι οι τωρινοί είναι χειρότεροι. Αν έβλεπε το ματς με τη Σουηδία (ειδικά το πρώτο ημίχρονο) θα έλεγε ότι παίκτες με το ταλέντο των σημερινών εκείνες οι ομάδες δεν είχαν. Τι πιστεύω εγώ; Πως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση: οι καλοί παίκτες κάνουν τις καλές ομάδες, αλλά και οι καλές ομάδες βοηθούν τους παίκτες να μοιάζουν καλύτεροι. Κι αν κάτι με ενοχλεί με αυτές τις συνεχείς αποτυχίες της Εθνικής είναι ότι «καίγεται» μια σπουδαία φουρνιά παικτών που μένουν χωρίς επιτυχίες: παίκτες όπως ο Βλαχοδήμος, ο Τσιμίκας, ο Γιαννούλης, ο Τζόλης, ο Μασούρας, ο Φορτούνης, ο Μπουχαλάκης, ο Μπακασέτας, ο Ζέκα – που στις ομάδες τους είναι πολύτιμοι. Λένε ότι οι παλιοί ήταν μια γροθιά κι ότι οι τωρινοί έχουν προσωπικές ατζέντες κ.λπ.: παραμύθια της Χαλιμάς. Αν η Εθνική ήταν καλή στο πρώτο ημίχρονο με τη Σουηδία ήταν γιατί οι παίκτες, βλέποντας την ελπίδα για πρόκριση στο Μουντιάλ να μπαίνει από μια χαραμάδα, τα έδωσαν όλα. Μόνο που δυστυχώς αυτό δεν οδηγεί πάντα σε ένα καλό τέλος: στο ποδόσφαιρο ό,τι ονειρευτήκαμε δεν επαφίεται πάντα στον πατριωτισμό μας. Χρειάζεται π.χ. να έχεις μια καλά δομημένη ομάδα, με αρχές και αγωνιστική ταυτότητα ακόμα και για να κερδίσεις τη Γεωργία και το Κόσοβο. Και αυτά δεν μπορεί δυστυχώς να τα βρουν οι παίκτες μόνοι τους.

Καλά

Οσοι μειώνουν τους παίκτες ισχυρίζονται και κάτι ακόμα που με διαβολίζει: λένε ότι η Εθνική Ελλάδος παίζει καλά με τους δυνατότερους, γιατί τάχα μου ξέρει να αμύνεται και να χτυπάει στις αντεπιθέσεις, ενώ δεν έχει παίκτες με ταλέντο για να κερδίζουν όσους απέναντί της αμύνονται. Είναι μια μισή αλήθεια, δηλαδή ένα ακόμα ψέμα. Τα τελευταία χρόνια η Εθνική μας αμύνθηκε καλά παίζοντας εκτός έδρας στην Ιταλία, στην Ισπανία, στο Βέλγιο το 2017, ακόμα και στη Βουδαπέστη με την Ουγγαρία το 2015. Αλλά υπήρξαν και ματς στα οποία έπαιξε καλά χωρίς να παίζει μόνο άμυνα: ήταν αξιοπρεπέστατη με το Βέλγιο το 2017 στο Καραϊσκάκη, με την Ουγγαρία το 2016 εντός έδρας, με τη Βοσνία και τη Φινλανδία τον καιρό του Φαν’τ Σιπ σε ματς στο ΟΑΚΑ και φέτος και στα δυο ματς με τη Σουηδία – και στην Αθήνα και στη Στοκχόλμη κι ας κέρδισε μόνο το πρώτο. Και δεν έχει πάντα προβλήματα με τις ομάδες που παίζουν κλειστά: έχει όταν είναι κακοπροετοιμασμένη κι όταν η ενδεκάδα της αλλάζει συνέχεια.

Μπαράζ

Δεν έχει πρόβλημα παικτών η Εθνική: οι παίκτες που βρίσκονται σε αυτή είναι άτυχοι γιατί δεν έχουν τον Ρεχάγκελ ή τον Σάντος ή έστω τον Σκίμπε που με μια ομάδα με λιγότερο ταλέντο από την εφετινή έπαιξε μπαράζ με την Κροατία για μια θέση στο Μουντιάλ του 2018. Παίκτες υπάρχουν και πολλοί. Με τη Σουηδία στο ΟΑΚΑ έλειπαν ο Γιαννούλης, ο Γαλανόπουλος, ο Φορτούνης, ο Μασούρας, ο Πέλκας, ο Κουρμπέλης. Στη Στοκχόλμη δεν υπήρχαν ο Τζαβέλλας, ο Ζέκα, ο Σταφυλίδης κι έμειναν στον πάγκο ο Τζόλης κι ο Δουβίκας. Η ομάδα πλήρωσε την έλλειψη εμπειρίας στην άμυνα (όπου για το γινάτι των παραγόντων λείπουν ο Μανωλάς και ο Παπασταθόπουλος) και φυσικά πλήρωσε και μια σειρά από ανόητα πειράματα που έγιναν με το Κόσοβο και τη Γεωργία. Πειράματα που όταν η ομάδα είχε στόχους δεν γίνονταν ποτέ…