Οι Τούρκοι θέλουν τώρα F-16 από τις ΗΠΑ

Η τουρκική πολεμική βιομηχανία έχει κάνει αναμφίβολα άλματα τα τελευταία χρόνια, ειδικά στους τομείς του στρατού ξηράς, των κατευθυνόμενων πυραύλων, των πλοίων και των μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Απέχει όμως πολύ από την κατασκευή ενός μαχητικού αεροσκάφους τέταρτης ή πέμπτης γενιάς, που θα μπορέσει να αντικαταστήσει σταδιακά τη «γερασμένη» αεροπορία της και να την καταστήσει ανεξάρτητη από τους μέχρι σήμερα προμηθευτές της, κυρίως τις ΗΠΑ.

Ετσι, ο αποκλεισμός της Τουρκίας από το πρόγραμμα των «αόρατων» αμερικανικών F-35, εξαιτίας της αγοράς του ρωσικού συστήματος S-400, έχει σημαντικό κόστος για τις ένοπλες δυνάμεις της. Μετά δε και την ελληνική αγορά των γαλλικών Rafale, της αναβάθμισης μεγάλου μέρους του υπάρχοντος στόλου των F-16 και, ενδεχομένως, της προμήθειας και F-35, η υπόθεση αποκτά τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος για τον Ταγίπ Ερντογάν και τον Χουλουσί Ακάρ.

Η Αγκυρα αναγκάστηκε λοιπόν να αναζητήσει λύσεις. Γι’ αυτό και στράφηκε στον παραδοσιακό της σύμμαχο, τις ΗΠΑ, αιτούμενη την αγορά 40 F-16 τελευταίας έκδοσης, καθώς και την αναβάθμιση άλλων 80 από όσα ήδη διαθέτει – περίπου κατά τα πρότυπα της Ελλάδας. Με βασικό επιχείρημα ότι κάτι τέτοιο, αφενός, θα είναι επικερδές για τις αμερικανικές βιομηχανίες και, αφετέρου, θα επαναβεβαιώσει τους δεσμούς των δύο χωρών.

Η θετική απάντηση της Ουάσιγκτον όμως κάθε άλλο παρά δεδομένη πρέπει να θεωρείται, καθώς το «αγκάθι» των S-400 εξακολουθεί να υφίσταται, όπως και η δυσφορία για τη γενικότερη στάση του Ερντογάν. Οπως σημειώνουν οι «Financial Times», «Η κατάσταση δημιουργεί ένα δίλημμα για την κυβέρνηση Μπάιντεν. Εάν πιέσει για να δοθεί το πράσινο φως στο αίτημα για τα F-16 χωρίς όρους, τότε αυτό θα αντιμετωπιστεί από τους επικριτές της Τουρκίας ως άνευ όρων παράδοση. Ωστόσο, εάν απορριφθεί, τότε η Αγκυρα θα έχει βρει την τέλεια δικαιολογία για να στραφεί στη Ρωσία».