Αλλα μου λέν’ τα λόγια σου και άλλα οι εμμονές σου

Ας πούμε ότι ένας φορέας, ένα ίδρυμα, μία ομάδα επιστημόνων ετοιμάζει μια καμπάνια υπέρ του εμβολιασμού. (Οχι «ας πούμε», ισχύει αλλά ας μην κάνω, προς το παρόν, σπόιλερ). Απευθύνεται λοιπόν, εκτός των άλλων, σε καλλιτέχνες, δημοφιλείς και επιδραστικούς, να συμμετέχουν στην καμπάνια με διαδικτυακά μηνύματα που θα προτρέπουν τους ανεμβολίαστους να εμβολιασθούν. «Πολύ ωραία» σκέφτηκα κι εγώ η ανέμελη. Είχα δει εξάλλου τα ονόματα που είχαν κατά νου. Ανθρωποι σοβαροί, συγκροτημένοι, προσγειωμένοι και ορθολογιστές. Κάποιοι μάλιστα έχουν δηλώσει δημόσια ότι έσπευσαν αμέσως, μόλις «κάλεσαν την κλάση τους», στα εμβολιαστικά κέντρα. Οπως πληροφορήθηκα, όμως, αυτός που είχε αναλάβει να «κλείσει» τους καλλιτέχνες, έπεσε μετωπικά, από το πρώτο κιόλας τηλεφώνημα, στο τείχος των εμμονών. «Ναι, ωραία, εντάξει. Κι εγώ είμαι υπέρ του εμβολιασμού. Δεν μπορώ όμως να συμμετέχω σε μια τέτοια καμπάνια. Το υπέρτατο δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής πρέπει να προστατεύεται ειδικά μάλιστα όταν πρόκειται για ιατρική πράξη». Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη κύριε ποιος είστε;

Ή μάλλον άκουσα. Κάποια αόριστη έννοια περί «υπέρτατου δικαιώματος» να τίθεται υπεράνω της υπέρτατης αξίας της ζωής. Ή μήπως είμαι πολύ ρομαντική; Μήπως αυτοί οι δημοφιλείς και επιδραστικοί καλλιτέχνες δεν θέλουν, απλώς, να «εκτεθούν»; Δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν ένα μέρος του κοινού τους και κοιτάζουν με το ένα μάτι το γιαχνί και με το άλλο το πιλάφι; Το άκουσα πρόσφατα από κάποιον. «Σαφώς και είμαι υπέρ του εμβολιασμού αλλά, αν παίξω σε χώρο που δέχεται μόνο εμβολιασμένους και όσους έχουν πρόσφατα νοσήσει, θα είναι σαν απευθύνομαι στο μισό μου κοινό». Να προσέχει μόνο μήπως, για να μη κακοκαρδίσει το μισό του κοινό, χάσει το άλλο μισό.

Covid free και Covid φρίκη

Κοιτάζω προσεκτικά τα ψιλά γράμματα σε προσκλήσεις για παρουσιάσεις βιβλίων και λοιπές εκδηλώσεις, σε αναγγελίες και αφίσες για παραστάσεις και συναυλίες. Για άλλη μια φορά, ο «διάβολος» κρύβεται στις λεπτομέρειες. Σε εκείνη τη μικρή φράση που κάνει τη μεγάλη διαφορά.

«Για την είσοδο στην αίθουσα είναι απαραίτητο το πιστοποιητικό εμβολιασμού ή νόσησης – έως έξι μήνες από τη διάγνωση» γράφουν οι μεν. «Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί με την τήρηση όλων των μέτρων προστασίας κατά της πανδημίας» οι δε. Η διαφορά νομίζω ότι είναι σαφής.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που δεν γράφουν, δεν αναφέρουν τίποτα. (Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να είναι επιβεβλημένη η αναφορά του πρωτοκόλλου σύμφωνα με το οποίο λειτουργεί ο χώρος). Οπως, για παράδειγμα, μια μεγάλη και πολυδιαφημισμένη εγκατάσταση για παραστάσεις και συναυλίες. Πήρα τηλέφωνο να ρωτήσω σχετικά και μεταφέρω τον διάλογο. «Ο χώρος είναι Covid free;» ρωτάω. «Βεβαίως» μου απαντά η κυρία στο τηλέφωνο. «Τηρούμε όλα τα μέτρα προστασίας». «Δέχεστε όμως και ανεμβολίαστους;» συνεχίζω εγώ. «Ναι, αν προσκομίσουν τεστ» επαναλαμβάνει εκείνη όπως την έχουν μάθει να λέει. «Μα, αν δεν το κάνατε αυτό, δεν θα μπορούσατε καν να λειτουργήσετε» επιμένω εγώ. «Μα γι’ αυτό σας λέω ότι τηρούνται όλα τα μέτρα. Πιο πολύ κινδυνεύετε αν πάτε σε χώρο μόνο για εμβολιασμένους». Ευχαριστώ και κλείνω το τηλέφωνο. Δεν νομίζω ότι υπήρχε κανένας λόγος να συνεχίσω.

Κι εμείς τι κάνουμε;

Η μάχη για τον εμβολιασμό δεν χαρίζεται εξ ουρανού. Κερδίζεται. Και σε αυτόν τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς. Τα μέτρα που, πολύ κακώς, δεν παίρνει η κυβέρνηση, μπορούμε σιωπηρά, να τα πάρουμε εμείς. Ως κοινό. Γυρίζοντας την πλάτη σε επιχειρηματίες που κλείνουν το ματάκι στους ανεμβολίαστους και σε καλλιτέχνες που νοιάζονται περισσότερο μη χάσουν κανέναν follower και λιγότερο για τη δημόσια υγεία. Ελα μου δηλαδή τώρα που ακόμη και ο Γρηγόρης Πετράκος, ο «Παπαφλέσσας» του αντιεμβολιαστικού αγώνα, τραγουδά σε μαγαζί Covid free.