Καλό και κακό ξύλο

Πριν από μερικές εβδομάδες στρατευμένοι αριστεροί με καδρόνια έσπευσαν έξω από τα ΕΠΑΛ Σταυρούπολης, στη Θεσσαλονίκη, για να συγκρουστούν με βίαιους μαθητές των σχολείων. Το ρεσιτάλ αυτοδικίας παρουσιάστηκε ως σύγκρουση «φοιτητών» με φασίστες, όπου οι «φοιτητές» είναι αυτονόητα προοδευτικοί που δικαιούνται να υποκαθιστούν τις Αρχές στην επιβολή της τάξης απέναντι σε βίαιες ομάδες με ακροδεξιά ιδεολογία. Είναι αυτό που λέμε καλό ξύλο, καθαγιασμένο στα νάματα των κλισέ που εξέθρεψε η Μεταπολίτευση.

Προχθές, τρεις αντιεξουσιαστές (κατά τη δεσπόζουσα μαρτυρία) στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο πλάκωσαν στο ξύλο έναν φοιτητή και τον έδιωξαν από τα όρια του Πανεπιστημίου επειδή είχε εκφράσει την άποψή του για την πανεπιστημιακή αστυνομία. Είναι άσκηση βίας μόνο για τις πεποιθήσεις του και την άποψή του. Αλλά επειδή μερικές πεποιθήσεις είναι περισσότερο ίσες από τις άλλες, όπως θα έλεγε και το γουρούνι στη «Φάρμα των Ζώων» του Οργουελ, ουδείς προοδευτικός συγκινήθηκε για τη συγκεκριμένη βιαιοπραγία. Αριστερές νεολαίες, εκφρασθέντες με την Αριστερά καθηγητές, κόμματα, ευαίσθητοι βουλευτές ή πολιτευτές. Ακρα του τάφου σιωπή.

Επειδή όλοι αυτοί έχουν εμπεδώσει ότι υπάρχει καλό και κακό ξύλο. Το καλό, το τίμιο ξύλο είναι αυτό που δίνουν αυτοί και οι ομοϊδεάτες τους.