Η Ελλάδα θωρακίζεται

Η χθεσινή μέρα ήταν σημαντική, όχι ασφαλώς επειδή έβρεξε αλλά διότι υπεγράφη από τους υπουργούς Εξωτερικών της Ελλάδας και των ΗΠΑ η συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας των δύο χωρών. Η διάρκειας πέντε χρόνων νέα συμφωνία και ιδίως η συμπληρωματική επιστολή του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν προς τον έλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, με τις πρόνοιες που περιγράφει, είναι ακόμα μια εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας και των δικαιωμάτων της χώρας μας, αυτή τη φορά με εγγυήτρια δύναμη την Αμερική. Με την επιστολή τους, οι ΗΠΑ, όχι απλώς στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ αλλά ως στρατηγικός εταίρος της Ελλάδας, διακηρύσσουν την ανάγκη σεβασμού της κυριαρχίας, της ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Η χθεσινή συμφωνία απαντά συντριπτικά στην προηγηθείσα κριτική κατά της κυβέρνησης κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ελληνογαλλική συμφωνία, επειδή δήθεν θα απομακρυνόταν η χώρα από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο, όπως φάνηκε χθες, ούτε συνέβη ούτε υπήρξε περίπτωση να συμβεί.

Η ολοκλήρωση και της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας είναι απόρροια μιας κατεύθυνσης εξωτερικής πολιτικής που λέει ότι οι διεθνείς σχέσεις στη νέα δομή του κόσμου είναι πλέον πολύ πιο σύνθετες, ότι χώρες όπως η Ελλάδα οφείλουν να εργάζονται πολυδιάστατα. Προφανώς, στο πλαίσιο του δυτικού κόσμου στον οποίο ανήκουν, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ολες οι δεσμεύσεις που απορρέουν από τις τρεις αυτές μεγάλες ενότητες προϋποθέτουν την υπεράσπιση της δημοκρατίας, τη διεκδίκηση της ειρήνης αλλά και την αμυντική θωράκιση απέναντι σε κάθε αμφισβήτηση των ισορροπιών.

Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη όφειλε να προσαρμοστεί στη νέα συνθήκη. Η επιλογή της Αμερικής να αποχωρήσει βιαστικά από το Αφγανιστάν, έδειχνε τις καταιγιστικές αλλαγές. Αλλά κι ο γάλλος πρόεδρος Μακρόν, αποδοκιμάζοντας τους Ευρωπαίους ως αφελείς, που αδυνατούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν τις αλλαγές οι οποίες συντελούνται στο παγκόσμιο σύστημα, περιέγραψε επίσης το κλίμα. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα δεν γινόταν να παραβλέψει την αμφισβήτηση από την Τουρκία του καθεστώτος του Αιγαίου με διάβημά της στον ΟΗΕ. Ούτε μπορούσε να ξεχάσει την υβριδική επίθεση εναντίον της μέσω του μεταναστευτικού κύματος που ενθαρρύνθηκε να εισβάλλει στην Ελλάδα μέσω του Εβρου. Ωστόσο, η ελληνογαλλική συμφωνία προέκυψε όχι μόνο ως εθνική επιλογή των δύο χωρών αλλά ως κάτι ευρύτερο: ως ένα βήμα προς τη δημιουργία κοινής ευρωπαϊκής στρατηγικής άμυνας. Και την υλοποίησή της.

Από την άλλη, η διατάραξη στη σχέση Τουρκίας – Αμερικής, μετά την περίοδο Τραμπ, λόγω του αναπροσανατολισμού της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και της επιλογής της να αναδυθεί ως περιφερειακή δύναμη, που δραστηριοποιείται σε σχέση με την ανάδυση του πολιτικού αλλ’ ακόμα και του εξτρεμιστικού Ισλάμ σε Ασία και Αφρική, έδινε μια καλή ευκαιρία στην Ελλάδα να ξαναδεί το πλαίσιο της συμμαχίας της με τις ΗΠΑ. Μπορούσε άλλωστε να προσφέρει στην Αμερική απαραίτητες στρατιωτικές υποδομές στην Ανατολική Μεσόγειο, με αντάλλαγμα εγγυήσεις προστασίας εδαφικής ακεραιότητας και κυριαρχίας, αλλά και αμερικανικά κονδύλια που θα εκσυγχρονίσουν τις υφιστάμενες βάσεις προς όφελος και των δύο πλευρών.

Η ασφάλεια της Ελλάδας, περνάει και μέσα από τα συμφέροντα της Γαλλίας, και μέσα από τα συμφέροντα της ΕΕ και μέσα από τα συμφέροντα των ΗΠΑ.