Τα λάθη, η απειρία, η προοπτική

Ηταν πικρός ο τρόπος που ήρθε η ήττα στη Σουηδία. Γιατί στο πρώτο ημίχρονο οι πάντες έτριβαν τα μάτια τους με την απόδοση των διεθνών και εν γένει του συνόλου που έστειλε στο χορτάρι ο Φαν’τ Σιπ. «Τους έχουμε», ήταν η μόνιμη επωδός όσων διαπίστωναν με εύκολο τρόπο την αδυναμία των Σουηδών να παρακολουθήσουν τους έλληνες διεθνείς. Και μετά, τι; Λες και στην ανάπαυλα κάτι συνέβη, ένιωσαν όλοι πως βρίσκονται μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία και σάστισαν. Συνειδητοποίησαν την όχι μεγάλη απόσταση που τους χώριζε από τη νίκη και το τρανταχτό διπλό. Μόλις βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο για το δεύτερο ημίχρονο, προφανώς και τίποτα δεν ήταν ίδιο…

Εκεί «μίλησε» η απειρία. Οχι ατομικά των ποδοσφαιριστών που και αυτό θα ήταν ζήτημα. Ούτε πρέπει να μπει στο… απόσπασμα ο Μαυροπάνος για το λάθος στο πέναλτι και την εσφαλμένη εκτίμηση στο δεύτερο γκολ ύστερα από το μακρινό βολέ του αντίπαλου γκολκίπερ. Διότι και ο συγκεκριμένος έλληνας μπακ ήταν στο κάδρο των ευθυνών, μαζί φυσικά με τους Χατζηδιάκο και Βλαχοδήμο. Το μείζον είναι γιατί συνέβη αυτό. Να εξεταστεί ο τρόπος να αποφεύγονται τέτοια λάθη στο απώτερο μέλλον. Ναι, όταν δεν είσαι έμπειρος δικαιούσαι να κάνεις λάθος. Φυσικά, ουδείς υποστηρίζει πως μόνον οι άπειροι υποπίπτουν σε σφάλματα ή πως μόνον αυτοί έχουν δικαίωμα στο λάθος. Αλλά το παρελθόν ώρες ώρες διδάσκει. Ουδείς στην πυρά. Ωστόσο, κάποτε ο Ολυμπιακός έφερε τον Νοβοσέλατς και ο κροάτης λίμπερο έκανε καλύτερο μπακ τον (Σταύρο) Παπαδόπουλο. Ο Μανωλάς βελτίωσε τον Κωστένογλου και κάθε άλλον που πήρε θέση δίπλα του. Και ο Παναθηναϊκός δεν σκέφθηκε τα έξοδα ώστε να φέρει τον Χένρικσεν προκειμένου να δώσει ο δανός αμυντικός την ασφάλεια που όλοι ζητούσαν. Τι σημαίνουν όλα τα ανωτέρω; Πως η μία λογική υπαγορεύει να παίζουν συνέχεια μαζί οι Μαυροπάνος και Χατζηδιάκος, ο κάθε… Μαυροπάνος και ο κάθε… Χατζηδιάκος. Κάποτε θα ωριμάσουν και δεν θα κάνουν λάθη, ούτε θα πελαγώνουν σε δύσκολες φάσεις και σε συνθήκες πίεσης. Θα «βγουν». Με όποιο κόστος υπάρχει στην πορεία. Και η άλλη θεωρία επιμένει πως καλό είναι να «κουμπώνεις» τα μετόπισθέν σου με έναν μπαρουτοκαπνισμένο,  ώστε να μεταδίδει ηρεμία και να ανεβάζει παικτικά τους (εκάστοτε) συμπαίκτες του. Δηλαδή, να αποφεύγεις να ποντάρεις αποκλειστικά σε δύο παίκτες νεαρής ηλικίας στο κέντρο της άμυνας. Γιατί εκεί τα λάθη φαίνονται.

Διαλέγεις και παίρνεις. Ανάλογα με το τι πρεσβεύεις και τι θέλεις να ακολουθήσεις. Να πάρεις το ρίσκο ή μήπως να πας σε περισσότερο σίγουρα μονοπάτια;