«Κλειστά τα στόματα»

Είμαι σοκαρισμένος με την εξέλιξη που είχε η υγεία της Φώφης Γεννηματά. Η σχέση μας έχει περάσει από σαράντα κύματα και η ευθύνη είναι αμφίπλευρη. Αλλά είναι στιγμές, όπως η συγκεκριμένη, που καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά που έχουν να κάνουν με την πολιτική δεν έχουν την παραμικρή αξία. «Κλειστά τα στόματα» μπροστά σε εκείνον που δίνει μάχη για τη ζωή του. Που έχει πίσω του ένα τόσο βαρύ ιστορικό, προσωπικό και οικογενειακό. «Κλειστά τα στόματα» και για έναν επιπλέον λόγο: ότι δίνει τη μάχη της με αξιοπρέπεια, δεν εκλιπαρεί τον οίκτο, αλλά ούτε και την ψευδοστήριξη από τους επαγγελματίες της πολιτικής. Της αρκεί η αγάπη που της δείχνει ο απλός κόσμος της παράταξης, που έρχεται με τη στάση του να φωνάξει σε όλους εμάς, πολιτικούς, δημοσιογράφους, δημοσιολογούντες και παράγοντες γενικώς, «κλειστά τα στόματα». Και διά της σιωπής να δείξουμε ότι καταλαβαίνουμε πως αυτός ο άνθρωπος τώρα έχει ανάγκη τους απολύτως δικούς του ανθρώπους και τους απλούς ανθρώπους του λαού, που νιώθουν τον πόνο. Οι άλλοι, οι μεγαλόσχημοι, όχι.

Σε μία εβδομάδα, το πολύ, θα τα έχουν ξεχάσει όλα και θα έχουν βγάλει τα μαχαίρια να καρφώσει ο ένας τον άλλο, σε πρώτη ευκαιρία…

Μια διόλου καλή ιδέα

Ευκαιρίας δοθείσης, καλόν είναι να έχουν κατά νου, όσοι επιβουλεύονται την ακεραιότητα της παράταξης (όση τουλάχιστον έχει απομείνει μετά τη λεηλασία που υπέστη στις εκλογές του 2019 και από τα δεξιά και από τα αριστερά), ότι αυτή δεν είναι καλή ιδέα. Κυρίως διότι το κύμα συμπαράστασης που έχει εκδηλωθεί προς τον χώρο, με αφορμή τη σοβαρή εξέλιξη της ασθένειας της Φώφης Γεννηματά, δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι κάθε προσπάθεια δεν θα πέσει απλά στο κενό – θα έχει και τα αντίθετα αποτελέσματα.

Επίσης, δεν βοηθούν ούτε τα κροκοδείλια δάκρυα από διαφόρους εντός και εκτός του χώρου της Κεντροαριστεράς για την περιπέτεια της προέδρου Φώφης. Ολοι γνωρίζουν την πορεία του καθενός και όλοι γνωρίζουμε επίσης ότι σε τέτοιες εκδηλώσεις πάντα κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Δεν είναι τυχαίες, ούτε αυθόρμητες. Σκοπιμότητες εξυπηρετούν.

Κατά τα λοιπά, μακάρι – το εύχομαι από καρδιάς, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου – η Φώφη να καταφέρει να νικήσει αυτόν τον διάολο, όπως έκανε και άλλες δύο φορές ως τώρα, και ας μείνει και εκτός πολιτικής. Δεν έγινε τίποτε. Ετσι κι αλλιώς το αποτύπωμά της το έχει αφήσει στην πολιτική ζωή της χώρας και θα κριθεί, όπως όλοι, γι’ αυτό από τον ιστορικό του μέλλοντος.

Δεν «έπιασαν» τα παρακάλια

Ο εξευτελισμός της πολιτικής της «πεντάρας». Πολλά βαρύς και όχι Πολάκης, χθες στη Βουλή, απελπισμένος που έρχεται (φαααπ η καρπαζιά στον χοντρό, ιδρωμένο του σβέρκο) η άρση της ασυλίας του και θα δικαστεί για συκοφαντική δυσφήμηση και εξύβριση κατά του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, παρακαλάει. Τους συναδέλφους του να μην του άρουν την ασυλία, διότι, τάχα μου, θα περιοριστεί η ελευθερία του βουλευτή να παρεμβαίνει στη δημόσια ζωή. Παραμύθια! Το δικαίωμα στην ύβριν και τη συκοφαντία προσπάθησε να περιφρουρήσει. Ο ψευτονταής Πολάκης που υβρίζει ασταμάτητα όποιον δεν συμπαθεί ή εχθρεύεται ο αρχηγός του, και ο δεύτερος, σε αναγνώριση των… προσπαθειών του, κάνει ό,τι μπορεί για να τον στηρίξει, ακόμη και όταν καταλαβαίνει ότι οι πολάκηδες είναι βαρίδια για τον ίδιο και το κόμμα του. Και κάθε τόσο παραπονιέται για άλλοθι – ότι δεν μπορεί να τον συμμαζέψει. Ενώ είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Εκβιασμός για τη «δεύτερη φορά»

Απολαύστε μικρό απόσπασμα από τον παραληρηματικό λόγο τού περί ου ο λόγος πολιτικού άνδρα, κατά τη διάρκεια της απεγνωσμένης προσπάθειάς του να πείσει τους βουλευτές να μην τον στείλουν εκεί όπου ανήκει, με όσα λέει και κάνει κάθε τόσο – στον φυσικό του δικαστή. Παρακαλώ να επισημανθεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι απείλησε εμμέσως πλην σαφώς τους βουλευτές των κομμάτων που στήριξαν την άρση της ασυλίας του ότι κινδυνεύουν από μια… άλλη κυβέρνηση να βρεθούν κατηγορούμενοι, διότι, όπως κατέληξε πομπωδώς, «η άλλη φορά θα είναι αλλιώς», ο ψευτονταής…

Είπε μεταξύ άλλων, λοιπόν:

«Παρόλο που ο Στουρνάρας ομνύει στην ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ελλάδος, ο ίδιος εκτός από πολιτικές παρεμβάσεις που έκανε επί ΣΥΡΙΖΑ υπέρ των θέσεων των δανειστών (σ.σ.: άλλη μία άθλια κατηγορία – κανονική λάσπη για τον κεντρικό τραπεζίτη που του εκτόξευε κατά καιρούς ο ΣΥΡΙΖΑ), πλέον παρεμβαίνει, διά της πλαγίας οδού πάντοτε, και στα κοινοβουλευτικά καθήκοντα των βουλευτών επιχειρώντας να λογοκρίνει όποιους ασκούν κριτική. Παίζοντας τον Λουδοβίκο, “το κράτος είμαι εγώ” (…). Το σημερινό διακύβευμα ξεπερνάει εμένα και τη συγκυρία. Κάνοντας το χατίρι στον Στουρνάρα για την ασυλία μου, φοβούμενοι όχι ότι θα βάλει τους υπουργούς να του ζητήσουν συγγνώμη, όπως έκανε πριν από λίγο καιρό ένας άλλος πυλώνας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, να γνωρίζετε ότι ανοίγετε διάπλατα την κερκόπορτα ποινικοποίησης του κοινοβουλευτικού ελέγχου αφού δημιουργείται αντισυνταγματικό προηγούμενο φαλκίδευσης της ελευθερίας του βουλευτή που ίσως στο μέλλον χρησιμοποιηθεί εναντίον σας με άλλη κυβέρνηση»!!

Οχι, εξ όσων μου είπαν, δεν έβαλε τα κλάματα.

Εγώ, πάντως, δάκρυσα (από τα γέλια, φυσικά…).

Αγιο είχαμε

Στον αντίποδα του Πολάκη, ο Ανδρέας Ξανθός. Δεν μιλούν μεταξύ τους, δεν συνεργάζονται – αποτέλεσμα της τραυματικής, για τη δημόσια υγεία, συμβίωσής τους στο υπουργείο Υγείας. Μετά τις εκλογές, ο «Λεγάμενος» όρισε τον Ξανθό τομεάρχη Υγείας και τον άλλο τον έστειλε για βρούβες – κάτι με το οποίο δεν έχει ασχοληθεί ποτέ, διότι πολύ απλά το αντικείμενο του τομέα του είναι χωρίς… αντικείμενο.

Ο Ξανθός τώρα, εν μέσω πανδημίας, κάνει ό,τι μπορεί να ασκήσει αντιπολίτευση, αλλά το καταλαβαίνει και ο ίδιος ότι είναι αντιπολίτευση «εν ου παικτοίς». Τι να πεις και πώς να το πεις για να διαφοροποιηθείς, όταν εν πολλοίς συμφωνείς με την κυβερνητική πολιτική. Εξού και κάθε φορά βρίσκεται σε αδιέξοδο. Δηλώνει πράγματα για τα οποία είναι σίγουρο πως ούτε ο ίδιος συμφωνεί, αλλά τι να κάνει. Πρέπει να αντιπολιτευτεί την κυβερνητική πολιτική, διότι μετά θα τους την πέσει ο Πολάκης και οι διάφοροι πολάκηδες του κόμματος. Παράδειγμα, χθεσινό. Δίνει μια συνέντευξη στο Α’ Πρόγραμμα του ραδιοφώνου της ΕΡΤ. Και λέει μεταξύ άλλων:

«Αντί λοιπόν για μια ριζική επανεκκίνηση του εμβολιαστικού προγράμματος με πειθώ και διασφάλιση συναινέσεων, η κυβέρνηση επέλεξε τη γραμμή του “τιμωρητισμού” των ανεμβολίαστων και των προνομίων για τους εμβολιασμένους, η οποία, εκτός από το μεγάλο οικονομικό ρίσκο που έχει η ανεξέλεγκτη λειτουργία των χώρων μαζικής διασκέδασης σε περίοδο έξαρσης κρουσμάτων, ενισχύει την κρίση εμπιστοσύνης μερίδας της κοινωνίας απέναντι στην πολιτεία και στους θεσμούς της»!!

Τουτέστιν, και επανεκκίνηση του εμβολιαστικού προγράμματος, και όχι μέτρα για τους ανεμβολίαστους, και ρίσκο τα προνόμια στους εμβολιασμένους! Οποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Κυρίως, όμως, ότι έβαλε ο Θεός το χέρι του και σωθήκαμε. Για σκέψου αυτό το δίδυμο, Ξανθός – Πολάκης, να διαχειριζόταν την πανδημία, μόνο αυτό σκέψου…