Τρανς

Δεν είχα την τύχη να τη γνωρίσω – το ‘χουν αυτό οι περισσότεροι σπουδαίοι άνθρωποι, φεύγουν πριν προλάβεις να τους γνωρίσεις. Παρακολουθούσα όμως, χρόνια τώρα, τις μάχες που έδινε και θαύμαζα το πάθος της. Ακουγα τι έλεγαν άλλοι σημαντικοί άνθρωποι γι’ αυτήν. Διάβαζα και τις αναρτήσεις της στο Facebook, όπου μου είχε κάνει την τιμή να είμαστε φίλοι. Απλός άνθρωπος, ανεπιτήδευτος, βαθιά δοτικός. Χωρίς ίχνος στόμφου και έπαρσης, χωρίς να κουνά το δάκτυλο σε κανέναν. Σπάνια περίπτωση.

Μιλάς ακόμη και σήμερα με κάποιους τύπους, και σου πετάνε ειρωνικά ή καλόπιστα, βαριεστημένα ή με πραγματικό ενδιαφέρον, «τους μπερδεύω όλους αυτούς ρε συ, τους τραβεστί, τους εγχειρισμένους και τους ερμαφρόδιτους». Ακούς ακόμη και στελέχη κομμάτων να σου λένε «τι είναι τρανς, δεν έχω καταλάβει». Πέφτεις σε κατά τα άλλα ενημερωμένους συμπολίτες σου που έδωσαν μάχη, όχι πάντα νικηφόρα, για να δεχθούν ότι εκτός από τους στρέιτ υπάρχουν και οι γκέι, στη συνέχεια συμβιβάστηκαν, ή μπορεί και όχι, με την ιδέα ότι οι γκέι θέλουν και να παντρεύονται, ακόμη και να υιοθετούν παιδιά, άλλο μπλέξιμο όμως δεν θέλουν, κάποτε δεν υπήρχαν όλες αυτές οι κατηγορίες κι ήταν ήσυχοι.

Μόνο που τότε κάποτε τα τρανς άτομα, πολύ περισσότερο από άλλα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, υφίσταντο τις μύριες ίσως παρενοχλήσεις, κακοποιήσεις και διακρίσεις – ακόμη και μέσα στην κοινότητα. Κι ένας λόγος που σήμερα υφίστανται λίγο λιγότερες είναι οι αγώνες που έδωσε η Μαρίνα Γαλανού. Δυναμική ακτιβίστρια από το 1997 μέχρι το τέλος της ζωής της, εκπαιδεύτρια σε σεμινάρια προς αστυνομικούς, δικαστές και εισαγγελείς, κατάφερε πρώτα να ψηφιστούν νόμοι που περιλάμβαναν και τα τρανς άτομα στην προστασία από παραβιάσεις ελευθεριών και εγκλήματα μίσους, κι ύστερα, το 2017, να ψηφιστεί ο νόμος για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Σημαντική ήταν και η δράση της για την υπεράσπιση των ΛΟΑΤΚΙ+ προσφύγων: η Ειρήνη Αγαπηδάκη θύμισε προχθές πώς η Γαλανού συνέβαλε στη σωτηρία ενός εγκαταλελειμμένου βρέφους-πρόσφυγα με διαφυλική σωματότητα, που κανονικά θα το υπέβαλλαν στο βασανιστήριο της «κανονικοποίησης» φύλου.

Στο όνομα αυτής της «κανονικοποίησης» έχουν διαπραχθεί τα πιο στυγερά εγκλήματα. Η Γαλανού το ήξερε. Και δεν αρκούνταν να καταγγέλλει. Διάβαζε, ενημερωνόταν, άκουγε, δούλευε, έγραφε και τον περασμένο Ιούνιο κατέθεσε με την Επιτροπή για την Εθνική Στρατηγική Ισότητας των ΛΟΑΤΚΙ+ αναλυτικό σχέδιο δράσης στον πρωθυπουργό. Γιατί, όπως έγραψε μετά, «μας αξίζει μία καλύτερη χώρα που θα σέβεται όλους τους συνανθρώπους μας».

Εβγαλαν διάφορα κόμματα ανακοινώσεις γι ‘αυτόν τον αδόκητο θάνατο, όχι όμως και η ΝΔ, που εκπροσωπήθηκε από δύο δηλωμένα ομοφυλόφιλα στελέχη της, τον Αλέξη Πατέλη και τον Νικόλα Γιατρομανωλάκη. Αυτή η παράλειψη, αν όχι ολίσθημα, με έναν τρόπο μπορεί να διορθωθεί: την όσο το δυνατόν ταχύτερη υιοθέτηση του πορίσματος της Επιτροπής. Στη μνήμη της Μαρίνας Γαλανού.