Η γυναικοκτονία ως συνταγή

Τις προάλλες, στο αστυνομικό δελτίο διαβάσαμε μια θλιβερή ιστορία από το Αργος. Ενας 78χρονος κάλεσε την αστυνομία και ανέφερε πως η γυναίκα του, λίγο νεότερη, είναι νεκρή, ότι την είχε ο ίδιος σκοτώσει. Οταν έφτασαν οι αστυνομικοί στο σημείο, εντόπισαν το πτώμα της γυναίκας, βρήκαν όμως νεκρό και τον σύζυγό της: είχε αυτοκτονήσει.

Πολλά ηλεκτρονικά ΜΜΕ έσπευσαν να προσθέσουν την περίπτωση σε περιστατικά βίας που στη δημοσιογραφική κοινή γλώσσα συνηθίζουμε, εδώ και λίγο καιρό, να τα αποκαλούμε γυναικοκτονίες. Ενας άντρας βιαιοπραγεί κατά μιας γυναίκας: τον οπλίζουν η κουλτούρα της ανδρικής ανωτερότητας και η κοινωνική θεμελίωσή της. Η βία του δηλαδή εκφράζεται από τις εδραίες κοινωνικές στάσεις και από τον σεξισμό. Επαγγελματίες του ακτιβισμού το λένε πιο συνοπτικά: «η έμφυλη βία είναι δομικό πρόβλημα που αποτελεί απόρροια της ανισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών στο πλαίσιο των πατριαρχικών κοινωνιών». Πάνω – κάτω, αυτή η κοινωνική εξήγηση μπορεί να θεωρηθεί αρκετή ώστε να καλύψει όλες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ένας άντρας σκοτώνει μια γυναίκα.

Φοβερή ανακάλυψη. Το έγκλημα, οι εγκληματικές συμπεριφορές οφείλονται σε κοινωνικά αίτια! Λες και οι συναφείς επιστήμες το αγνοούν. Οι ακτιβίστριες και οι ακτιβιστές κατά της έμφυλης βίας, και μαζί όσες και όσοι στελεχώνουν πανεπιστημιακά τμήματα και καταλαμβάνουν έδρες σπουδών φύλου, και τα τμήματα των κομμάτων που επενδύουν στα δικαιώματα, και οι δικαιωματίστριες και οι δικαιωματιστές, όσες και όσοι εργάζονται σε επιδοτούμενες ΜΚΟ για την ανάδειξη των φυλετικών διακρίσεων, πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, ενδιαφέρονται μόνο για το έγκλημα τα αίτια του οποίου άπτονται των δικών τους ειδικών επεξεργασιών. Τεμαχίζουν την κοινωνιολογία και επιλέγουν όψεις της που ταιριάζουν στη δική τους ιδεολογική θεώρηση της πραγματικότητας, διεκδικώντας να επηρεάσουν τη γλώσσα του Τύπου, τις επιστημονικές προσεγγίσεις αλλά και τη νομοθεσία που αντιμετωπίζει το έγκλημα.

Αλλά η ορολογία που επινοήθηκε δήθεν από κοινωνικά ευαίσθητες (και ευαίσθητους) για να κινητοποιήσει, υποτίθεται, την κοινωνία να προχωρήσει ένα βήμα κατά των φυλετικών διακρίσεων και της έμφυλης βίας (που κατά κανόνα όντως ασκείται από άντρες), επί της ουσίας φτιάχνει για τα επιπόλαια ΜΜΕ και τους ακόμα πιο επιπόλαιους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα μια καινούργια τυπολογία, μια καινούργια γενίκευση, μια νέα εξαπλούστευση: τείνει να σημαίνει τη δολοφονία κάθε γυναίκας από κάθε άντρα, ανεξαρτήτως των συνθηκών και των ειδικών περιστάσεων. Απλώς, η νέα εξαπλούστευση είναι η καλή, η δική μας, η αριστερή.

Αλλά όλα αυτά ελάχιστη σημασία έχουν. Πολύ συχνά η ιδεολογία επηρεάζει τη γλώσσα. Περνάει όμως ο καιρός, και με την ήττα της ιδεολογίας, την υποχώρηση ή τη μετατόπισή της, η γλώσσα προχωράει ενσωματώνοντας και χωνεύοντας τις νέες λέξεις που είτε εντάσσονται στην καθομιλουμένη είτε καταχωνιάζονται.

Απλώς, στο όνομα του δογματικού προοδευτισμού, μπορεί να χαθούν πτυχές της ζωής που είναι πιο σημαντικές από την ιδεολογική επικυριαρχία της Αριστεράς του δικαιωματισμού στη γλώσσα. Η δραματική διάσταση του εγκλήματος στο Αργος, η τραγική επιλογή του δολοφόνου και η εκμηδένιση της προσωπικότητας της δολοφονημένης λόγω της άνοιάς της παραπέμπουν στο δικαίωμα στην ευθανασία, στον αξιοπρεπή θάνατο και στη λύτρωση. Βέβαια, τα ηθικά ζητήματα που θέτει η διεκδίκηση της ευθανασίας δεν αφορούν τον κάθετα στερεότυπο τρόπο σκέψης και τις βλέψεις των ιδεολογικών ιερατείων.

Ας μην αφήσουμε λοιπόν τις έτοιμες συνταγές, τα στερεότυπα και τα τσιτάτα να σκεπάσουν τη, συχνά δραματική, πολυπλοκότητα της ζωής.

__

Περίπου 56.000 ευρώ θεωρεί ο Βασίλης Κεγκέρογλου, στέλεχος του ΚΙΝΑΛ που στηρίζει την πρόεδρο, ότι οφείλει έκαστος ευρωβουλευτής (Καϊλή και Ανδρουλάκης) στο κόμμα, από εισφορές που δεν έχουν καταθέσει. Αν τίθεται έτσι το θέμα των οικονομικών του ΚΙΝΑΛ (και του ΠΑΣΟΚ), τότε θα είχε ενδιαφέρον μια πλήρης και εξονυχιστική τεκμηρίωση της οικονομικής κατάστασής του. Κάποιοι εργαζόμενοι παρελθόντων ετών στο κόμμα αναμένουν ακόμα δεδουλευμένα που δεν πληρώθηκαν ποτέ, έστω κι αν έχουν τελεσιδικήσει δικαστικές αποφάσεις υπέρ τους. Με αυτούς τι θα γίνει, σύντροφοι;

Καλές και κακές συνωμοσίες

Πόσο ανιαρή είναι η επανεμφάνιση στο πολιτικό προσκήνιο του αλήστου μνήμης Πάνου Καμμένου (εκλογές με απλή αναλογική ενθαρρύνουν κατά σύστημα τους τυχοδιώκτες της πολιτικής). Και πόσο προσδοκώμενη η συνέντευξή του, μέσω της οποίας χαρακτήρισε μεν άριστη τη συνεργασία του με τον πρώην κυβερνητικό συνεταίρο του Αλέξη Τσίπρα, προσθέτοντας όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξαγόρασε τους βουλευτές του. Χωρίς βουλευτές, πρόσθεσε, ήταν αδύνατο να ρίξει την κυβέρνηση Τσίπρα, ενόψει της Συμφωνίας των Πρεσπών με την οποία εκείνος διαφωνούσε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Καμμένος μιλάει για συνωμοσίες στην πολιτική ζωή. Τις προηγούμενες φορές, απλώς, ανάλογες κατηγορίες τις στήριζαν κι ο Τσίπρας, οι «διανοούμενοί» του και το κόμμα του (θυμηθείτε, π.χ., την κατηγορία, ότι νεοδημοκράτες επιχείρησαν να εξαγοράσουν την ψήφο της βουλευτίνας του Στ. Ξουλίδου, στην προεδρική εκλογή Δήμα το 2014).

Είναι προφανές ότι η συγκεκριμένη δήλωση θα έδινε υλικό για εύκολη αντιπαράθεση της ΝΔ στον Τσίπρα. Την επιβεβαιώνει ή όχι; Προφανώς δεν θα απαντήσει. Βολεύεται κι ο Τσίπρας με την αναξιοπιστία στην οποία έχει περιπέσει ο άνθρωπος με τον οποίο συμπορεύτηκαν. Τον χρησιμοποίησε όσο τον χρειαζόταν και, στη συνέχεια, τον έκανε πέρα, ελπίζοντας ότι με τον χρόνο θα διαγραφεί και από το αριστερό αφήγημα.