«Στον Διόνυσο. Πού αλλού;»

Ετοιμαζόμαστε για την παράσταση φέτος, και ένα μούδιασμα, όσο και να πεις, υπάρχει. Είναι περίεργο να κάνεις πρόβα σε κάτι που δεν είσαι σίγουρος για το πότε και πώς θα παιχτεί. Βέβαια ορίζεις ημερομηνίες, ανοίγεις το ταμείο, φροντίζεις για την παραμικρή λεπτομέρεια, παθιάζεσαι, αλλά μέσα σου το ερώτημα καραδοκεί. Θα έρθει και τέταρτο κύμα; Δεν θα έρθει; Κι αν έρθει, θα είναι ήπιο ή θα πέσουμε σε κανένα λοκντάουν και θα κλειστούμε σπίτια μας να μετράμε τις αράχνες στο ταβάνι; Βλέπεις, τίποτα δεν είναι στο χέρι σου. Ζούμε στο έλεος της πανδημίας.

Στο ταξί, με το που μπαίνω, σχεδόν πριν πω πού πάω, ρωτάω τον οδηγό: Πώς τα βλέπεις τα πράγματα; Εμείς θ’ ανοίξουμε. Ο κόσμος όμως θα έρθει ή θα φοβάται τον κλειστό χώρο; Πρέπει να πω πως οι απαντήσεις είναι όλες σχεδόν κάτι παραπάνω από ευοίωνες. «Μην ανησυχείτε, κύριε Φασουλή, ο κόσμος δεν αντέχει άλλο την κλεισούρα, θέλει να βγει να ξεσκάσει». Μακάρι.

Σκέφτομαι πάλι μήπως είμαι υπερβολικός, αλλά και μ’ άλλους απ’ τα γύρω θέατρα που μίλησα, το ίδιο ερωτηματικό είδα στο βλέμμα τους ν’ απλώνεται σαν τη λαδιά στο ρούχο. Βέβαια εγώ έχω και το περσινό προηγούμενο, που δεν μου φαίνεται να το ξεπερνάω εύκολα. Στο Εθνικό, όλο τον χειμώνα να κάνουμε πρόβες με τον Στάθη Λιβαθινό στον «Μολιέρο» του Μπουλγκάκοφ, ένα έξοχο έργο και σπάνιος ρόλος, αλλά οι συνθήκες άγριες.

Σκεφτείτε όλοι με τις μάσκες στο πρόσωπο, να μην μπορείς να δεις την έκφραση του άλλου, σε κάθε ατάκα η φωνή να βγαίνει μπουκωμένη, η ανάσα να μη σου φτάνει, να πνίγεσαι, οι μονόλογοι να σου φέρνουν ζάλη, αλλά εκεί, να επιμένεις, γιατί σε κάτι πιστεύεις, σε κάτι έχεις δώσει τη ζωή σου, όποια κι αν είναι αυτή, και δεν θες να σε φέρει καπάκι ο φόβος. Και καλά στις πρόβες, κάπως, στιγμές, ξεχνιόσουν, αλλά στις παραστάσεις; Ποιες παραστάσεις; Μία κάναμε. Μία πρώτη και μαζί τελευταία. Και το χειρότερο; Χωρίς κοινό. Ερημη και άδεια η πλατεία. Ενα ζοφερό μαύρο μπροστά σου, χωρίς ένα βλέμμα να δικαιώνει την ύπαρξή σου στη σκηνή, χωρίς μιαν ανάσα να ζεστάνει την ψυχή σου. Κι όμως, εκεί είναι η δύναμη, όχι η δική μας, η δύναμη της τέχνης μας, όσο προχώραγε η παράσταση, σαν κάπως κάτι να ξεκλείδωσε, κάτι μυστικό κι όμως συλλογικό κι αρχίσαμε να παίζουμε, όχι να παίζουμε, να είμαστε και οι ηθοποιοί και το κοινό συγχρόνως. Σαν να ερμηνεύουμε και να μας βλέπουμε μαζί.

Δυστυχώς όλο αυτό δεν κράτησε πολύ, γιατί στο τέλος, όπως πήγαμε να υποκλιθούμε, άναψαν τα φώτα της πλατείας και είδαμε το ΑΔΕΙΟ. Το άδειο του θεάτρου, και μερικοί το άδειο της ζωής. Το μάταιο μας κούναγε μαντίλι. Κόκκινες, κενές, βελούδινες θέσεις μάς βάζανε στη θέση μας. Εμεινε η υπόκλιση στη μέση. Ολοι σε στάση κύρτωσης. Κράτησε μια στιγμή; Κράτησε ώρα; Κανείς μας δεν κατάλαβε. Πήγαμε βουβοί στα καμαρίνια. Στον καθρέφτη μ’ ένα υγρό βαμβάκι ξέβαφα τον ρόλο που είχα μόλις παίξει, ακόμα και το είδωλό μου πήγε να χαμογελάσει, αλλά του κόπηκε το χαμόγελο στη μέση. Σαν γκριμάτσα. Βοήθησε, Θεέ και Διόνυσε, ή μάλλον βοήθησε, Διόνυσε Θεέ, να μην το ξαναζήσουμε. Ολοι ευοί ευάν, λοιπόν, και καλή σεζόν για όλους.