Ιθαγενής, Αυτόχθων, Μασίφ

Ρώτησα έναν αρνητή γιατί δεν κάνει το εμβόλιο και μου απάντησε:

– Τρελός είμαι;

Γι’ αυτό ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστούν και οι Αυτόχθονες, Ιθαγενείς, Μασίφ (πυκνής κυτταρικής συστάσεως) Ελληνες είναι να βγαίνουν όσο γίνεται συχνότερα στην τηλεόραση και να δείχνουν τη χάρη τους κατά το άφες αυτοίς θάπτειν εαυτών νεκρούς.

Η μέθοδος λέγεται ομοιοπαθητική: δεν θυμάμαι ποιος, αλλά μάλλον είχε δίκιο γράφοντας πως «η Δύση έκανε λάθος εμπλεκόμενη στον Ψυχρό Πόλεμο, απλώς έπρεπε να οργανώνει δωρεάν επισκέψεις πολιτών στο κομμουνιστικό μπλοκ, κατά χιλιάδες, ώστε να έβλεπαν με τα μάτια τους τι συνέβαινε εκεί».  Εκανε το ίδιο ο Ελευθέριος Βενιζέλος: στην πρώτη θητεία του έστειλε δωρεάν ταξίδι εκατοντάδες φιλοβασιλικούς αξιωματικούς στη Βιέννη και στο Παρίσι. Περισσότεροι από τους μισούς, βλέποντας, εκτός απ’ το χωριό τους, για πρώτη φορά και την  ευρωπαϊκή πραγματικότητα μεταστράφηκαν και γύρισαν δημοκρατικοί. Θα πεις, αργότερα, κάποιοι  ιδεοληπτικοί συμπατριώτες μας επισκέφτηκαν την αφόρητη Αλβανία του Χότζα και δεν είδαν τίποτα – μάλιστα κάποιοι τη βρήκαν τέλεια, καλύτερη κι απ’ το Μονακό (στο οποίο δεν είχαν πάει).

Αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού παγκοσμίως συντηρεί το χάρισμα της όρασης – κατά περίπτωση έστω. Κρίνει. Μπορεί να διακρίνει και είναι αυτό το ποσοστό που κάπως κρατάει τα πράγματα σε κάποια ρευστή, έστω, βασική, δυναμική και δύσκολη ισορροπία, μέχρι να επικρατήσει πάλι ο ανορθολογισμός (πόλεμοι κ.λπ.) και μετά, πάλι, φτου κι απ’ την αρχή. Αυτοί είμαστε. Γι’ αυτό και ο ουμανισμός, αν τον γενικεύσεις ως αυταξία, γίνεται ενίοτε προβληματικός και έρχεται η στιγμή που για  να υπάρξει πρέπει να δράσει εναντίον του εαυτού του. (Να ‘τη, πάλι η ομοιοπαθητική).

Το πιο εντυπωσιακό με τους αρνητές είναι πως δεν βρίσκονται σε ένα απλώς δύσκολο δίλημμα, αλλά πως επιλέγουν ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, με την ίδια επιπολαιότητα που θα διάλεγαν για μεσημεριανό φασολάκια ή φακές. Αυτό είναι το πιο τρομερό, το πιο ακατανόητο, αν σκεφτούμε το πόσο υποφέρει ένας μολυσμένος και το πώς ενδεχομένως πεθαίνει μόνος του στη ΜΕΘ, με απερίγραπτα οδυνηρό, γελοίο και ερεβώδη θάνατο. Κι όμως: είναι τόσο μεγάλη η δόση του ψεκασμού, τόσο υπερδιογκωμένη η φοβία για τη βελόνα (σιγά τα αίματα), τόση η εγωμανής πίστη, που προτιμούν να τους σφηνώσουν τον αναπνευστήρα στο στόμα και να φτάσουν στο τετέλεσται, παρά να δούνε το προφανώς αυτονόητο. Η ιδέα, άμα καρφωθεί στον εγκέφαλο, είναι πιο καταστροφική και από όλμο που θα τον διαπερνούσε. Δεν βγαίνει ούτε με βίντσι.

Και εν προκειμένω δεν παίζει ρόλο ούτε η ευφυία, ούτε η μόρφωση, ούτε η κουλτούρα – είναι θέμα ψυχικό: ίσως να προϋπάρχει κάποια ζοφερή εμπλοκή, κάποιο τραύμα,  παιδιόθεν φοβία, ή μιζέρια, παραληρηματικό εγώ, ιδέες μεγαλείου, αντικοινωνικό μένος και άλλα πιθανά. Γι’ αυτό και οι εν λόγω δεν μπορούν να παράξουν λογικό λόγο, επιχειρήματα που να στέκουν με τον μηχανισμό της ακολουθίας και της απόδειξης. Και ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να βγαίνουν στην τηλεόραση συχνά, ώστε να βλέπει ο κόσμος και να το απολαμβάνει. Είναι μια ατραξιόν που θα πείσει περισσότερο απ’ τους σοβαρούς υπουργούς και τους καθ’ ύλην επιστήμονες, ως αντιπαράδειγμα.

Και υπάρχουν και οι περιπτώσεις που δηλώνουν  υπέρ – υποτίθεται – του εμβολίου, αλλά δεν το κάνουν οι ίδιοι. Ισως πιστεύουν ότι είναι πιο ξύπνιοι από τους άλλους, περιμένουν να δουν πρώτα μήπως εμείς οι μπολιασμένοι γίνουμε τέρατα, βγάλουμε ουρά, χαυλιόδοντες και αφτιά ιπποπόταμου – αν όχι, τότε, σε δυο χρόνια θα το κάνουν κι αυτοί, σε περίπτωση βέβαια που δεν τους πακετάρουν στο ενδιάμεσο, κάτι όχι πολύ απίθανο. Σε κάθε περίπτωση είναι κυρίαρχη η γραφικότητα (κραυγαλέα στις συγκεντρώσεις των αρνητών) με τις εικόνες, τα φαιδρά συνθήματα και τις σημαίες – αλλά, το χειρότερο: αυτοί οι άνθρωποι μεγαλώνουν παιδιά και τα γαλουχούν με τις εμμονές τους (όπως και στην πολιτική: «είμαι από αριστερή – ή δεξιά – οικογένεια») και ορίζουν τη μοίρα τους κάνοντάς τα κατρούγκαλα από μικρά, αντικοινωνικά, με μπουγαδιασμένο εγκέφαλο και με το αίσθημα της υποχρέωσης να συνεχίζουν τη «δόξα» των γονέων. (Κάτι για το οποίο τα τέκνα συχνά καμαρώνουν, ανεξαρτήτως το πώς έχει εξελιχθεί η πραγματικότητα – είμαι τροτσκιστής, ή ιεχωβάς, διότι έτσι ήταν κι ο μπαμπάς μου. Για τον ίδιο λόγο μ’ αρέσουν και τα ορτύκια).

Λες κι είμαστε πανομοιότυπα παράγωγα βιοτεχνίας. Κι υπάρχουν και ιλαρές εκδοχές: πατριαρχικώ τω τρόπω ο πατέρας υποβάλλει στο παιδί την ιδέα της αντιπατριαρχίας και το παιδί την υποστηρίζει δοξάζοντας έτσι τον πατριάρχη πατέρα του. Αυτό ισχύει σε πολλές παραλλαγές γι’ αυτό και η δυσπλασία του ετεροκαθορισμού καραδοκεί σε πολλούς χώρους – ευτυχώς υπάρχουν και άνθρωποι που χάσανε κάποιον δικό τους αντιεμβολιαστή και εκ των υστέρων (έστω) βγαίνουν και παραδέχονται το λάθος του το οποίο πριν συμμερίζονταν και οι ίδιοι. Αλλά υπάρχει και ο εγώ Γραικός γεννήθηκα, Αυτόχθων θα αποθάνω.

Συχνά δε ο παραλογισμός εμφανίζεται ως  σπέσιαλ άποψη. Και από πού προέκυψε η άποψη; Απ’ τη λαϊκή αγορά του Ιντερνετ; Από εκ των προτέρων επιλεγμένους αρνητές επιστήμονες (ή τσαρλατάνους) που συμφωνείς  μαζί τους πριν καν τους διαβάσεις; (Αναζήτηση αυτοεπαλήθευσης). Μερικές φορές δηλαδή (όχι πάντα) ο αντιεμβολιασμός δεν είναι μια άποψη, αλλά ένας βαθύτερος μηχανισμός σκέψης (μάλλον μη σκέψης) που περιλαμβάνει και το θέμα του εμβολίου. Είναι ένας τρόπος πρόσληψης του έξω κόσμου, μια δομή μυαλού, μια στάση τελικά απέναντι στους άλλους και στη ζωή γενικά. Συνήθως οι αρνητές, δεν είναι μόνο αρνητές του εμβολίου, αλλά αντιμετωπίζουν με ανάλογο τρόπο τα πάντα – όλο το φάσμα του πέριξ βίου. (Είναι είδος ψυχογενούς «ιδεολογίας»).

Οι αυταπάτες τους μας κάνουν να χάνουμε τις δικές μας.